II SA/Wa 1163/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska–Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska–Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za 2018 r. i 2019 r. oddala skargę UZASADNIENIE 1 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej także: "Szef SKW" lub "organ") - działając na podstawie przepisów art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 85 ust. 1a i ust. 1d pkt 1 oraz art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1529 ze zm. - dalej także: "ustawa o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW"), po rozpatrzeniu wniosku K.K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca) - odmówił skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia wydania rozkazu. Następnie, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego przedłużył skarżącemu zawieszenie w czynnościach na okres do dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądowego wydanego w prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu karnym. Prawomocny wyrok w sprawie karnej przeciwko skarżącemu został wydany przez Sąd Okręgowy w [...], [...] Wydział Karny Odwoławczy w dniu [...] października 2019 r. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy w [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., którym to wyrokiem Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie karne na okres jednego roku próby oraz zobowiązał skarżącego do wpłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwoty 4000,00 zł. W dniu 1 marca 2019 r. została wypłacona skarżącemu nagroda roczna za 2018 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018 r., zaś za 2019 r. nagroda roczna nie została skarżącemu wypłacona. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, działając na podstawie art. 9 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, zwolnił skarżącego ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 i 3, art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w rozkaz personalny z dnia [...] marca 2019 r., na mocy którego zwolnił skarżącego ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego z dniem [...] lipca 2019 r. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący K.K. zwrócił się do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego o wydanie decyzji w przedmiocie: 1. zwrotu zawieszonej części uposażenia przysługującego skarżącemu, jako funkcjonariuszowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego w wysokości 50.162,00 złotych, a także 2. zwrotu niewypłaconych nagród rocznych za lata 2018 i 2019 (proporcjonalnie). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. postępowanie prowadzone wobec skarżącego zostało warunkowo umorzone, co w konsekwencji spowodowało zakończenie postępowania, które skutkowało zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r., Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego - działając na podstawie przepisów art. 104 k.p.a. w związku z art. 85 ust. 1a i ust. 1d pkt 1 oraz art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], odmówił skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019. W uzasadnieniu wydanej decyzji Szef SKW wskazał na brzmienie z art. 99 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, zgodnie z którym funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Organ wskazał, że okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych został określony w rozkazach personalnych nr [...] i nr [...], odpowiednio na okres trzech miesięcy, liczony od dnia od dnia [...] maja 2018 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r., a następnie od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia uprawomocnienia się wydanego w prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu karnym orzeczenia sądowego. Szef SKW zauważył, że prawomocny wyrok w sprawie karnej został wydany przez Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział Karny Odwoławczy w dniu [...] października 2019 r., zaś przed wydaniem wyroku przez Sąd Okręgowy w [...] - w dniu [...] lipca 2019 r. nastąpiło zwolnienie skarżącego funkcjonariusza ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. Organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] skarżący pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych aż do czasu zwolnienia go ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. Organ dodał, że w tym okresie skarżący otrzymywał uposażenie w wysokości 50% uposażenia ostatnio należnego. Organ stwierdził, że do czasu zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, nie ustały przesłanki zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Szef SKW zauważył, że wyjątek od zasady wyrażonej w art. 99 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego stanowi art. 99 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Szef SKW podkreślił, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie został przez Szefa SKW uchylony. W tej sytuacji, jak zauważył organ, przesłanki uzasadniające pozostawienie skarżącego w zawieszeniu w czynnościach służbowych istniały do dnia zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i w związku z tym nie było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie uchylenia zawieszenia. Organ stwierdził, że art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego zobowiązuje organ do wypłaty części zawieszonego uposażenia wyłącznie w sytuacji uprzedniego dokonania przez ten organ uchylenia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W związku z powyższym, Szef SKW uznał, że brak jest przesłanek dopuszczających wypłatę skarżącemu zawieszonej części jego uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami. Organ stwierdził, że obecnie obowiązujące przepisy prawne nie zawierają regulacji pozwalających na wypłatę wskazanych we wniosku należności bez wcześniejszego dokonania uchylenia zawieszenia. Odnosząc się do kwestii niewypłaconej nagrody rocznej za lata 2018 i 2019 r., organ wskazał, że zgodnie z art. 85 ust. 1 i ust. 1a ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW, funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi, a funkcjonariusz pełniący służbę w danym roku kalendarzowym nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Organ wskazał także, że z art. 85 ust 1d pkt 1 cyt. ustawy wynika, że do uposażenia, o którym mowa wyżej, tj. stanowiącego 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje, nie wlicza się uposażenia otrzymanego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania, chyba, że postępowanie będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania umorzono albo w jego wyniku funkcjonariusz został uniewinniony. Organ zauważył, że bezsprzecznie skarżący pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] maja 2018 r. do dnia [...] lipca 2019 r. Jednocześnie, jak wskazał organ, nie budzi również wątpliwości to, iż postępowanie będące przyczyną zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie zostało umorzone, ani też w jego wyniku skarżący nie został uniewinniony. Organ wskazał bowiem, że postępowanie karne prowadzone wobec skarżącego zostało warunkowo umorzone na okres jednego roku próby. Organ podkreślił przy tym, iż podstawą zastosowania warunkowego umorzenia postępowania musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej, a więc warunkowe umorzenie musi być poprzedzone stwierdzeniem winy sprawcy i brakiem wątpliwości co do okoliczności popełnienia przestępstwa. Szef SKW wskazał, że nagroda roczna za rok 2018 została skarżącemu wypłacona w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018 roku, z uwzględnieniem faktu zawieszenia w okresie od dnia [...] maja 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. Organ podniósł, że skarżący nabył również prawo do nagrody rocznej za rok kalendarzowy 2019 w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w tym roku. Jednakże, jak stwierdził organ, uposażenia otrzymanego przez skarżącego w roku 2019 nie wliczało się do uposażenia, na podstawie którego obliczana była wysokość nagrody rocznej przysługującej za rok kalendarzowy 2019, gdyż w tym roku, aż do dnia zwolnienia ze służby skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych. W tej sytuacji, Szef SKW stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do dokonania wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za 2019 r., gdyż zawieszenie w czynnościach służbowych obejmowało cały okres służby w 2019 r. Mając na względzie powyższe, Szef SKW uznał, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego o wypłatę żądanej części uposażenia, w tym do wypłaty nagrody rocznej za lata 2018 i 2019, proporcjonalnie do zawieszonej części uposażenia skarżącego należnego za rok 2018 i 2019. W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego - poprzez odmowę uwzględnienia faktu, iż zwolnienie skarżącego ze służby powoduje uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych z mocy prawa, ponieważ trudno przyjąć za prawdziwy fakt, iż osoba niebędąca funkcjonariuszem SKW może być zawieszona w czynnościach funkcjonariusza tej służby; oraz tego, iż nie nastąpił żaden ze wskazanych w tym przepisie powodów zwolnienia skarżącego ze służby tzn. skarżący nie został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, co łącznie powoduje, iż odmowa wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej jest niezgodna ze wskazanym powyżej przepisem. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, powołując się na brzmienie przepisów art. 92 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego - wskazała, że żaden z powodów pozwalających na odmowę przez organ zwrotu skarżącemu zawieszonej części jego uposażenia nie nastąpił. Skarżący podniósł, że wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., sygn. akt [...], Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne wobec skarżącego, a co za tym idzie przesłanka wymieniona w art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW nie została spełniona. Ponadto, skarżący zwrócił uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiocie zwrotu zawieszonej części uposażenia funkcjonariusza w przypadkach, w których nie doszło do skazania prawomocnym wyrokiem sądu ani do wydalenia ze służby z powodu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W szczególności, skarżący zwrócił uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 93/15, wydany na gruncie przepisów ustawy o Policji, które jednak - jak zauważył skarżący - są treściowo zbieżne do regulacji zawartych w ustawie o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW. Skarżący, cytując obszerny fragment uzasadnienia tego wyroku, wskazał, że NSA - dokując wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji - uznał, że warunkiem realizacji takich uprawnień, jak otrzymanie zawieszonej część uposażenia oraz obligatoryjnej podwyżki wprowadzonej w okresie zawieszenia, jest to, aby po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, funkcjonariusz nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W konsekwencji, jak uznał NSA, oznacza to, że wypłatę zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w czasie zawieszenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie. Skarżący zauważył, że według NSA, w sytuacji, gdyby ustawodawca rzeczywiście zamierzał uwarunkować otrzymanie przedmiotowych świadczeń od nieprzerwanego pozostawania przez policjanta w służbie, to wyraźnie musiałby to stwierdzić, przewidując konieczność spełnienia takiej przesłanki. Skarżący wskazał, że podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził między innymi w wyroku z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3232/14. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K.K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r., odmawiająca skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019 - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydając sporną decyzję, nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób prawidłowy i wszechstronny wyjaśnił w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, dlaczego uznał, że w przypadku skarżącego brak jest podstaw do zastosowania art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego i tym samym uwzględnienia wniosku skarżącego o wypłatę zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019. Sąd uznał także, iż Szef SKW, wydając zaskarżoną decyzję - dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że Szef SKW, rozstrzygając w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019 - nie dopuścił się w powyższym zakresie jakiegokolwiek istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Należy zauważyć, że podstawę materialnoprawną wspomnianej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego. Zgodnie art. 99 ust. 1 cyt. ustawy, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Z kolei, przepis art. 99 ust. 2 przedmiotowej ustawy stanowi, że w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjnie podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba, że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Należy zauważyć, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] maja 2018 r. do czasu uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w prowadzonym wobec niego postępowaniu karnym. Wspomniane postępowanie karne zakończyło się w dniu [...] października 2019 r. poprzez wydanie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Karny-Odwoławczy. Do zakończenia postępowania doszło zatem już po zwolnieniu skarżącego ze służby, co nastąpiło z dniem [...] lipca 2019 r. na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Tymczasem, przesłanką otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia - zgodnie z art. 99 ust. 2 ww. ustawy- jest "uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych", które w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W ocenie Sądu, zwolnienie funkcjonariusza ze służby nie powoduje, że z tym momentem następuje wypłata zawieszonego uposażenia, gdyż jego otrzymanie jest uzależnione od spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w powołanym wyżej przepisie art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego. Sąd podzielił stanowisko organu, że jeżeli w dacie zwolnienia funkcjonariusza ze służby postępowanie karne nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, to nie ma podstaw do wydania decyzji o uchyleniu zawieszenia, a co za tym idzie, do wypłaty zawieszonej części uposażenia. Odnosząc się do przywołanych przez skarżącego w uzasadnieniu do skargi dwóch wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawach sygn. akt I OSK 93/15 oraz sygn. akt I OSK 3232/14, należy wskazać, że trudno zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, jakoby rozstrzygnięcia, które zapadły w przedmiotowych sprawach są zbieżne do zawartymi w ustawie o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW. Mając na względzie brzmienie art. 124 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zauważyć trzeba, iż policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Tymczasem, ustawodawca nie przewidział takiego rozwiązania w art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, albowiem zgodnie z tym przepisem wypłata zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia, wprowadzonych w okresie zawieszenia następuję wyłącznie w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz. Powyższy przepis zobowiązuje organ do wypłaty części zawieszonego uposażenia wyłącznie w sytuacji uprzedniego dokonania przez organ uchylenia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W tej sytuacji, skoro do czasu zwolnienia skarżącego ze służby w SKW nie ustały przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych, brak było podstaw do zastosowania art. 99 ust. 2 cyt. ustawy i w konsekwencji wypłaty skarżącemu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnie podwyżki tego uposażenia. W związku z tym, uznać należy, że w ustalonym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę treść normy prawnej wyrażonej w art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, wobec skarżącego, w związku z jego zwolnieniem ze służby nie powoduje, że w tym momencie możliwa jest wypłata zawieszonego uposażenia, gdyż jego otrzymanie związane jest ze spełnieniem wszystkich przesłanek przewidzianych w cyt. przepisie. W konsekwencji, w ocenie Sądu, uznać należy, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - przepis art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego jednoznacznie przesądza, że w sytuacji, gdy wobec funkcjonariusza zastosowano wskazane w przepisie art. 99 ust. 1 zawieszenie od najbliższego terminu płatność 50% ostatnio należnego uposażenia, to wypłata zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia, wprowadzonych w okresie zawieszenia następuje wyłącznie w przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza. Tymczasem, z akt administracyjnych wynika niespornie, że wyżej wskazana przesłanka nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, albowiem nie doszło do uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego. W związku z powyższym, uznać należy, że w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r., Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydając sporną decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., prawidłowo odmówił wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019 - nie zaszła podstawa do zastosowania art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego. W konsekwencji, Sąd uznał, że organ, wydając sporną decyzje w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019 - dokonał prawidłowej wykładni art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, wyjaśniając jednocześnie w sposób klarowny w uzasadnieniu tych rozstrzygnięć, dlaczego nie jest możliwe otrzymanie przez skarżącego zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019. Wobec powyższego, należy uznać, że Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydając zaskarżoną decyzję, nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonano właściwej analizy stosownych przepisów prawa materialnego (tj. art. 99 ust. 1 i ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego) i wyjaśniono motywy, jakimi kierował się organ wydając decyzję z dnia [...] maja 2020 r. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom skarżącego, wydane przez Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego rozstrzygnięcie w żadnym wypadku nie narusza obowiązku w zakresie wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ administracji kieruje się przy załatwieniu sprawy. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, wszechstronnie omówił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - nie wystąpiły przesłanki, które pozwalałby na wypłatę na rzecz skarżącego zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej za rok 2018 i 2019. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.