II FZ 519/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "P. [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2227/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "P. [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "P. [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. Wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9.10.2019 r. skarżąca została wezwana pismem z 25.10.2019 r. do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie jej wniesienia. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 16.11.2019 r. W odpowiedzi na wezwania sądu w piśmie z dnia 22.11.2019 r., skarżąca wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie oraz podniosła, iż w załączeniu przesyła wydruk KRS, który ma moc dokumentu urzędowego. Do wskazanego pisma został dołączony jedynie jego odpis (bez wskazanego wydruku). Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w jako: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 16.11.2019 r., na adres wskazany w skardze jako do doręczeń, a więc termin siedmiodniowy do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął bieg 17.11.2019 r. i upłynął 25.11.2019 r. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, skarżąca nie usunęła jednak braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie jej wniesienia. Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie żądając jego uchylenia w całości. W złożonym środku odwoławczym zarzuciła: 1. art. 29 P.p.s.a. w zw. z art. 4 ust 3 ustawy z dnia 20.08.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700 ze zm.; dalej jako: ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym) poprzez uznanie, iż przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, ma obowiązek wykazać swoje umocowanie przy pierwszej czynności w postępowaniu wyłącznie dokumentem w formie papierowej, podczas gdy przepis ten nie stanowi szczegółowo o formie dokumentu wykazującego umocowanie w rozumieniu art. 29 P.p.s.a., a tym samym dopuszcza zarówno formę papierową jak i elektroniczną mającą w świetle przepisu art. 4 ust 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym moc dokumentu urzędowego, przy czym elektroniczny rodzaj dokumentu jakim jest odpis elektroniczny z Krajowego Rejestru Sądowego opatrzony bezpiecznym kwalifikowanym certyfikatem, zachowuje charakter formy pisemnej dowodu umocowania, będąc dokumentem, o którym mowa w art. 29 P.p.s.a., stanowiąc przy tym załącznik do pisma procesowego jakim jest w przedmiotowym postępowaniu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wymaga formy papierowej i odręcznego podpisu jak sama skarga jako pismo w rozumieniu art. 46 P.p.s.a.; 2. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż brak formalny skargi w zakreślonym przez Sąd terminie nie został przez stronę skarżącą uzupełniony, gdyż nadesłany dokument nie spełnia wymogu uzupełnienia braku formalnego skargi, w sytuacji gdy w wykonaniu zobowiązania Sądu strona skarżąca uzupełniła brak formalny skargi w postaci dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony, poprzez złożenie do akt sprawy odpisu aktualnego z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, 3. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie charakteru odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w świetle przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez zajęcie stanowiska przez stronę skarżącą zawierającym stwierdzenie o prawidłowym uzupełnieniu braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu aktualnego z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez skarżącą w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi skutkować musiało jej odrzuceniem. W świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), o którym mowa w ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym, a od dnia 1.01.2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 (są to odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz informacje z Rejestru, które mają moc dokumentów urzędowych, jeżeli zostały wydane w postaci papierowej lub elektronicznej – art. 4 ust. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym). Brak formalny skargi w postaci niedołączenia do złożonej skargi odpisu z KRS podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych złożonej skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej na dzień podpisania skargi – odpisu z KRS z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi, a także została pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w zakreślonym terminie. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 16.11.2019 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, a zatem wyznaczony termin na dokonanie określonych czynności procesowych upływał w dniu 25.11.2019 r. Z akt sprawy wynika, że wbrew twierdzeniom autora zażalenia, spółka do pisma z dnia 22.11.2019 r. nie dołączyła ani wydruku komputerowego aktualnych informacji o spółce z Krajowego Rejestru Sądowego, ani żadnego innego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej na dzień podpisania skargi. Jak już wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje mocy dowodowej dokonanego przez stronę postępowania sądowego samodzielnie wydruku danych z Krajowego Rejestru Sądowego. Niemniej, w rozpoznawanej sprawie pismo z 22.11.2019 r. nie zawierało takiego załącznika. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że powyższego stanowiska co do konieczności uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi przez skarżącą spółkę nie zmienia treść przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w Rejestrze, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 P.p.s.a. Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism. Obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9.05.2018 r., II GZ 156/18; z 23.10.2015 r., II OSK 2456/15;). Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.05.2019 r., II OZ 422/19). W konsekwencji, wobec prawidłowego doręczenia wezwania z 25.10.2019 r. i nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie skargi o stosowny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie spółki.