I C 1729/24

<p>Sygn. akt I C 1729/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 9 października 2025 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Łucja Oleksy-Miszczyk</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy sekretarz sądowy Elżbieta Leszczewska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 roku w Gliwicach</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">K. K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">G. W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  oddala powództwo;</p> <p>2.  tytułem kosztów procesu zasądza od powoda <span class="anon-block">K. K.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">G. W.</span> 10.817,- (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku.</p> <p>SSO Łucja Oleksy-Miszczyk</p> <p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt I C 1729/24</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">K. K.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">G. W.</span> kwoty 212.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 2 marca 2022 roku dokonał przelewu środków pieniężnych, tytułem pożyczki, którą zgodnie z deklaracją pozwanego, pozwany miał przeznaczyć na koszty związane z zakupem nieruchomości. Z uwagi na brak pisemnej umowy pożyczki w dniu 6 października 2024 roku postawił pożyczkę w stan wymagalności żądając zapłaty w oznaczonym terminie. Podniósł, że pomimo wezwania pozwany nie spełnił świadczenia.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">G. W.</span> wniósł o oddalenie powództwa w całości i zaprzeczył aby strony zawarły umowę pożyczki. Podniósł, że otrzymał od powoda środki w kwocie 212.000 zł, które pochodziły ze sprzedaży ciągnika siodłowego i były uzgodnionym rozliczeniem stron w ramach zawartej miedzy stronami umowy spółki cichej. Nadto podniósł, że powód przed wytoczeniem powództwa żądał od niego zwrotu środków z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, a następnie z tytułu umowy pożyczki (odpowiedź na pozew k.30 i nast.)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił co następuje:</strong> </p> <p>Strony postępowania łączyła długoletnia przyjaźń oraz skomplikowana relacja zawodowo gospodarcza. Powód prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest sprzedaż mebli oraz transport drogowy. Przez lata współpracował z <span class="anon-block"> firmą (...)</span> prowadzoną przez ojca pozwanego. Współpraca polegała m.in. na przekazywaniu firmie powoda przez <span class="anon-block">(...)</span> zleceń transportowych. Powód korzystał z biura, magazynu i parkingu w <span class="anon-block">(...)</span>, tankował na rachunek <span class="anon-block">(...)</span> adblue. W 2022r. powód sprzedał <span class="anon-block"> firmie (...)</span> samochód ciężarowy. Pomimo sprzedaży powód nadal ten samochód użytkował. Pozwany pracował w firmie swojego ojca, a jednocześnie zatrudniony był w firmie powoda na 1/8 etatu. Uzasadnieniem tego zatrudnienia był fakt, że pozwany posiada certyfikat i uprawnienia niezbędne do prowadzenia działalności transportowej, a zatrudnienie takiej osoby jest warunkiem koniecznym do prowadzenia tego rodzaju działalności. Niezależnie od tego pozwany prowadził własną działalność gospodarczą.</p> <p>Powód wywodzi swoje roszczenie z umowy pożyczki jaką miał zawrzeć z pozwanym w 2022 roku. Jednocześnie powód przyznał, że umowa nie została zawarta na piśmie.</p> <p>Dnia 2 marca 2022r. powód przelał na rachunek pozwanego kwotę 212.000,-zł. W tytle przelewu wpisano „zakupy” (dowód przelewu k. 7). Pozwany przyznaje, że otrzymał środki, niemniej twierdzi, że pochodziły one ze sprzedaży jednego z samochodów powoda i stanowiły uzgodnione przez nich rozliczenie wkładu pozwanego we wspólne przedsięwzięcie prowadzone w formie tzw. spółki cichej. Zaprzecza, aby łączyła go z powodem umowa pożyczki.</p> <p>Pismem z dnia 1 marca 2014r. pełnomocnik powoda wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 212.000 zł tytułem bezpodstawnego wzbogacenia wynikającego z przekazania mu w dniu 2 marca 2022r. w/w kwoty przelewem na rachunek bankowy (k. 35). Poza sporem jest, że pismo dotyczyło tego samego przelewu, który jest przedmiotem oceny w niniejszej sprawie.</p> <p>Pismem datowanym na 6 października 2024r. pełnomocnik powoda poinformował pozwanego, że stawia pożyczkę udzieloną 2 marca 2022r. na kwotę 212.000,- zł w stan wykonalności i domaga się jej zwrotu w terminie trzech dnia (pismo k. 8).</p> <p>Powyższe Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów i przesłuchania stron.</p> <p>Za niewiarygodne Sąd uznał zeznania powoda w części w jakiej mówi on o zawartej umowie pożyczki. Faktowi zawarcia takiej umowy przeczy nie tylko tytuł przelewu, co do którego z zeznań obu stron wynika, że jest on fikcyjny, ale także wezwanie do zapłaty z dnia 1 marca 2024r., w którym powód domaga się od pozwanego zwrotu tej samej kwoty z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. W ocenie Sądu nie jest logiczne aby powód przelewając tak znaczną kwotę z tytułu udzielonej pożyczki, nie tylko nie zadbał o sporządzenie jakiejkolwiek umowy na piśmie, ale dodatkowo ukrywał fakt udzielenia pożyczki poprzez wpisanie fikcyjnego tytułu przelewu, a następnie wzywał pozwanego do zapłaty powołując się na całkowicie inną podstawę prawną. O ile brak sporządzenia umowy na piśmie, czy brak pokwitowania i fikcyjny tytuł przelewu można by jeszcze tłumaczyć wcześniejszą zażyłością stron i wzajemnym zaufaniem, o tyle wzywanie pozwanego do zapłaty z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia wskazuje jasno, że podstawą przesunięcia majątkowego między stronami nie była umowa pożyczki.</p> <p>Z uwagi na fakt, iż przed terminem rozprawy strony były wzywane do powołania wszelkich twierdzeń i wniosków dowodowych, pod rygorem ich pominięcia w późniejszym postępowaniu, Sąd na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1)">art 235^{<!-- -->2} § 1 k.p.c.</a> pominął zgłoszone przez pozwanego na rozprawie w dniu 9 października 2025 roku wnioski dowodowe, uznając że ich zgłoszenie dopiero na etapie przesłuchania stron, po przesłuchaniu strony powodowej, zmierza do przedłużenia postępowania, a jednocześnie jest nadużyciem prawa procesowego, zaskakuje bowiem stronę przeciwną nowymi okolicznościami już po przesłuchaniu strony, uniemożliwiając ustosunkowanie się do wprowadzonego w ten sposób do procesu materiału dowodowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu wobec niewykazana roszczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>).</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 2)">art. 720 § 2 k.c.</a> umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.</p> <p>Do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77(2))">art. 77 ^{<!-- -->2} k.c.</a>). W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77(3))">art. 77 ^{<!-- -->3} k.c.</a> dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią.</p> <p>Z kolei dla zachowania zwykłej formy pisemnej czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Do zawarcia umowy wystarcza wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczeń woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron, lub dokumentów, z których każdy obejmuje treść oświadczenia woli jednej ze stron i jest przez nią podpisany (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 78;art. 78 § 1)">art. 78 § 1 k.c.</a>).</p> <p>Wymóg zachowania formy dokumentowej dla umowy pożyczki, której wartość przekracza 1.000 zł zastrzeżony jest dla celów dowodowych, co ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 74;art. 74 § 1;art. 74 § 1 zd. 1)">art. 74 § 1 zd. 1 k.c.</a>). Jednakże w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 74;art. 74 § 2)">art. 74 § 2 k.c.</a> mimo niezachowania formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej przewidzianej dla celów dowodowych dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo fakt dokonania czynności prawnej jest uprawdopodobniony za pomocą dokumentu.</p> <p>Powód wbrew obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> nie wykazał faktu zawarcia umowy, z której wywodził swoje roszczenia – nie przedstawił dowodu w postaci umowy zawartej w formie dokumentowej czy tradycyjnej formie pisemnej, ani nie zaoferował żadnych, poza swoimi zeznaniami, dowodów na potwierdzenie, że miedzy stronami faktycznie doszło do w zawarcia umowy pożyczki. Ponieważ, jak już wskazano wyżej, zeznania powoda co do zawarcia umowy pożyczki zostały przez Sąd uznane za niewiarygodne, fakt zawarcia tej umowy nie został udowodniony.</p> <p>Powołanie się przez powoda na łączącą strony umowę pożyczki określa podstawę faktyczną zgłoszonych przez niego roszczeń, a Sąd zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321)">art. 321 k.p.c.</a> jest podstawą tą związany. Rolą Sądu w niniejszym postępowaniu nie jest zatem poszukiwanie podstawy dokonanego między stronami przesunięcia majątkowego, ani ustalanie jego okoliczności faktycznych i prawnych. To obowiązkiem powoda było wykazanie wszystkich okoliczności, z których wywodzi skutki prawne, a niesprostanie temu ciężarowi skutkowało oddaleniem powództwa.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> </p> <p>SSO Łucja Oleksy-Miszczyk</p> </div>