VI Ka 1028/25

<p>Warszawa, dnia 13 października 2025 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1028/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant: protokolant sądowy <span class="anon-block">J. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->bez udziału oskarżyciela publicznego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 13 października 2025 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">D. O.</span> syna <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">U.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenie z art. 107 kw</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt III W 2958/23</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie na rzecz adw. <span class="anon-block">M. P.</span> kwotę 840 złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w instancji odwoławczej; zwalnia obwinionego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych w instancji odwoławczej, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 1028/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">D. O.</span> został obwiniony o to, że od dnia 5 grudnia 2022 r. do dnia 28 grudnia 2022 r. w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> 1 w celu dokuczenia złośliwie niepokoił <span class="anon-block">L. H.</span> poprzez ciągnięcie za klamkę od drzwi wejściowych do mieszkania <span class="anon-block">(...)</span>, pukanie do drzwi, naklejanie naklejek na drzwiach wejściowych do <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span> tj. o czyn z art. 107 k.w.</p> <p>Wyrokiem z dnia 22 maja 2025 r. <span class="anon-block">D. O.</span> został uznany winnym zarzucanego mu wykroczenia, przy czym obwiniony miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowania i czyn ten zakwalifikowano jako art. 107 kw w zw. z art. 17 § 2 kw i za co na podstawie art. 107 kw w zw. z art. 17 § 2 kw , Sąd odstąpił od wymierzenia mu kary.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego, który zaskarżył wyrok na korzyść obwinionego w całości i orzeczeniu temu zarzucił: obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k</a> oraz błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść zapadłego orzeczenia poprzez bezpodstawne przyjęcie, że obwiniony swoim zachowaniem wypełnił znamion czynu zawartego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 107)">art. 107</a> k.w.,</p> <p>Obrońca obwinionego wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego <span class="anon-block">D. O.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd Rejonowy <em> <!-- -->meriti</em> poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>). Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, pozbawione błędu, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>) i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III KK 20/16).</p> <p>Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych trafnie uznał za wiarygodne tylko w części wyjaśnień obwinionego, który to w piśmie skierowanym do sądu wskazał, że to on nakleił naklejkę na drzwiach pokrzywdzonej o negatywnej treści odnoszącej się do narodowości <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">H.</span>. Natomiast zasadnie Sąd Rejonowy nie dał wiary depozycją obwinionego, co do negowania faktu, iż nie szarpał za klamkę oraz nie pukał do drzwi pokrzywdzonej. Jego wyjaśnienia w tym zakresie są sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonej, która jak sąd słusznie stwierdził nie miała żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie pomówić go o czyn. Tym bardziej, iż z jej zeznań wynikało, iż kobieta nie znała danych personalnych mężczyzny, miała jedynie świadomość , iż mieszka on w tym samym bloku co ona, na 6 piętrze pod nr. 25.</p> <p>Wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd Rejonowy zasadnie dał wiarę zeznania złożonym przez pokrzywdzoną w całości. Zeznania złożone przez <span class="anon-block">L. H.</span> są spójne, logiczne oraz znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym. Nie ma podstaw by odmówić wiarygodności jej zeznań, z uwagi nawet na fakt, iż obwiniony w piśmie oznajmił iż nakleił jej na drzwi naklejkę. Ponadto brak jest dowodów przeciwnych, które podważyły wskazania pokrzywdzonej, a przyznały racje obwinionemu, który negowała w tym zakresie swoje sprawstwo.</p> <p>Złośliwe niepokojenie w rozumieniu art. 107 k.w. to wzbudzanie niepokoju, obawy, lęku, polegające na zakłóceniu spokoju lub innych zachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej (np. wysyłanie przykrych listów, głuche telefony, pukanie do drzwi i uciekanie). Wyrok SN z 30.01.2013 r., III KK 213/12, LEX nr 1288694. Należało zaznaczyć, iż złośliwość zachowania należy oceniać obiektywno-subiektywne, w niniejszej sprawie z całą pewnością należało stwierdzić iż zachowanie obwinionego względem pokrzywdzonej było złośliwe.</p> <p>Oczywiście sąd miał na uwadze, iż obwiniony nie złożył bezpośrednich przed Sądem Rejonowym wyjaśnień ani nie stawił się na przesłuchanie. Niemniej jednak z całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym z jego pisemnego oświadczenia, wynika, iż wypełnił on znamiona czynu określonego w art. 107 kw. Fakt, iż obwiniony nie zaprezentował bezpośrednio swojej linii obrony, oraz że posiada ograniczoną zdolność rozpoznawania znaczenia czynu, nie zwalnia go automatycznie z odpowiedzialności za popełnione wykroczenie.</p> <p>Unormowana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 17;art. 17 § 2)">art. 17 § 2</a> k.w. poczytalność ograniczona dotyczy stanów, w których wprawdzie sprawca mógł rozpoznać znaczenie swojego czynu lub pokierować swoim postępowanie, jednak ze względu na chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych zrealizowanie tej powinności napotkało u niego poważne problemy. Stopnie ograniczenia poczytalności nie poddają się doprecyzowaniu na gruncie języka prawnego, stąd nie może dziwić posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi. Konsekwencją zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 17;art. 17 § 2)">art. 17 § 2</a> k.w. w podstawie prawnej ukarania może być odstąpienie przez sąd od wymierzenia kary lub środka karnego, a nie – jak na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 31;art. 31 § 2)">art. 31 § 2 k.k.</a> – jedynie nadzwyczajne złagodzenie kary. Różnica ta zdaje się wynikać z charakteru wykroczeń – kategorii chronionych dóbr prawnych oraz zasadniczo mniejszej wagi tego rodzaju czynów. <em> <!-- --> S. Krajnik [w:] <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">Kodeks wykroczeń</a>. Komentarz, red. J. Lachowski, Warszawa 2021, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 17)">art. 17</a>.</em> </p> <p>W tych warunkach Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska obrońcy, iż <span class="anon-block">D. O.</span> nie popełnił wykroczenia i co skutkować powinno jego uniewinnieniem. W związku z powyższym Sąd Okręgowy nie znajduję podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku po przez uniewinnienie obwinionego.</p> <p>W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121)">art. 121 kpw</a> zwolnił obwinionego od kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państw, uznając iż przemawia za tym jego sytuacja majątkowa i życiowa. O wynagrodzeniu adw. <span class="anon-block">M. P.</span> orzeczono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.</p> <p>Mając powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.</p> </div>