VI SA/Wa 1867/10

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Skarżący – R. J. pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. za pośrednictwem organu złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego uzasadnienia podjął się w piśmie z dnia 27 września 2010 r. wskazując, że organ dokonując przedwcześnie egzekucji kary pieniężnej orzeczonej w związku ze stwierdzonymi naruszeniami, pominął fakt prowadzonej przez skarżącego działalności rolniczej. Zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu jako rolnikowi zakup pasz i produktów rolnych i w efekcie wywoła niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, zagrażających bytowi jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze powyższy przepis uznać należy, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane). Skarżący w piśmie z dnia 27 września 2010 r. o niezwłoczne rozpoznanie jego skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że jej wykonanie spowoduje zagrożenie dla funkcjonowania jego gospodarstwa rolnego i w efekcie spowoduje negatywne skutki dla bytu całej jego rodziny, gdyż wyegzekwowanie kary pieniężnej w kwocie 28.500 złotych wpłynie na utratę możliwości płatniczych. Zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że ze wskazanych okoliczności wynika zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność uiszczenia tak wysokiej kary pieniężnej istotnie może uniemożliwiać prowadzenie nie tylko samej działalności gospodarczej, ale i gospodarstwa rolnego i w efekcie spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego mogłoby zatem doprowadzić do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącego, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.