II SAB/Op 63/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w Skałągach w przedmiocie bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony z dnia 9 lipca 2020, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej w Skałągach na rzecz P. T. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez P. T. (zwanego dalej skarżącym) jest bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w Skałągach (zwanego dalej również organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następującym stanie prawnym i faktycznym: wnioskiem z dnia 9 lipca 2020 r., złożonym na skrzynkę mailową Szkoły Podstawowej w Skałągach skarżący, działając w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), dalej: ustawa lub u.d.i.p. – zwrócił się do organu tej placówki o udzielenie informacji publicznej w formie elektronicznej, obejmującej udostępnienie: 1) protokołu z ostatniej rady pedagogicznej (np. skanu), 2) statutu szkoły, a także 3) liczby absolwentów ostatnich klas w roku szkolnym 2019/2020. W odpowiedzi na wniosek organ w piśmie z 14 lipca 2019 r. wskazał, że w bieżącym roku szkolnym liczba absolwentów szkoły wyniosła 5. Do pisma załączył także statut szkoły. Równocześnie podał, że protokół z ostatniego zebrania rady pedagogicznej zawiera wrażliwe dane osobowe uczniów i w związku z tym nie może zostać udostępniony jako informacja publiczna. Następnie, w reakcji na stanowisko organu, skarżący zawnioskował o przesłanie mu protokołu w wersji zanonimizowanej. Wniosek ten został zrealizowany 8 października 2020 r., zatem już po wystosowaniu przedmiotowej skargi na bezczynność organu. Otóż bowiem pismem z 30 września 2020 r., złożonym za pośrednictwem ePUAP, skarżący, wniósł skargę na bezczynność organu w związku z nieudostępnieniem żądanej informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 Konstytucji – jak określił – "w zakresie jakim stanowi normatywną podstawę do udostępnienia informacji publicznej o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a także art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złażenia wniosku" – jak wskazał – "poprzez brak udzielenia informacji publicznej". Formułując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: 1) zobowiązanie organu do zgodnego z prawem rozpatrzenia przedmiotowego wniosku z 9 lipca 2020 r. 2) zasądzanie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa. Skarga nie zawierała nadto dodatkowych zarzutów, wniosków i uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, a w uzasadnieniu przedstawił chronologię przebiegu postępowania związanego z rozpatrywaniem złożonego przez skarżącego wniosku. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi podniósł, że na opóźnienie w realizacji wniosku nałożyły się czynniki niezależne od organu jak m.in.: wadliwość działania sytemu informatycznego i sprzężone z tym prace serwisowe sieci komputerowej, okres przerwy wakacyjnej oraz zaplanowany urlop wypoczynkowy piastuna organu w okresie od 15 lipca do 25 sierpnia 2020 r., a także natłok czynności związanych z przygotowaniem roku szkolnego. Jednocześnie oświadczył, że skan protokołu został przesłany do strony 8 października 2020 r. Na dowód tych twierdzeń przedłożył: wydruk korespondencji mailowej, zatwierdzony wniosek urlopowy, dokumentację potwierdzającą prace serwisowe sieci komputerowej, a także protokół objęty wnioskiem skarżącego o udzielenie informacji publicznej. W piśmie procesowym z 2 grudnia 2020 r. skarżący oświadczył, że organ udzielił mu odpowiedzi w pełni 8 października 2020 r., a zatem – jak zaznaczył – już po wpływie skargi do tut. Sądu. Odnosząc się do argumentów organu, przytoczonych powyżej, stwierdził, że są one bezzasadne. Podniósł, że urlop osoby piastującej funkcję organu nie może wpłynąć na realizację jego ustawowych zadań. Zauważył przy tym, że urlop zakończył się 26 sierpnia 2020 r. Uznał, że zwłoka w udzieleniu odpowiedzi była za długa albowiem trzymiesięczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jednocześnie w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji jest zwalczanie braku działania czy też zwłoki w załatwianiu sprawy administracyjnej. W drugiej kolejności, że skarga na bezczynność podobnie jak przewlekłość organu ma na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w obszarze podmiotowo-przedmiotowym działalności adresata. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia czy w sprawie występuje bezczynność. W tym zakresie bowiem sąd administracyjny ocenia czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni. Nadto w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na bezczynność judykatura i doktryna przyjmuje, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia sprawy, w określonej formie i w określonym czasie, będąc do tego właściwym i zobowiązanym z mocy stosownych przepisów. Instytucja skargi na bezczynność ma doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w sprawie – zob. wyrok NSA z 3 września 2013 r. sygn. akt II OSK 891/13. Zatem w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności wówczas, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w sposób i w zakresie przez nią wskazanym, w terminie 14-dniowym wyznaczonym przez ustawodawcę w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy czym zauważenia wymaga także, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Uwzględniając skargę na bezczynność – stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. – sąd: a) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); b) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); c) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w Skałągach w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z 9 lipca 2020 r., złożonego w trybie przywoływanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: K.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W pierwszej kolejności powtórzenia wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W drugiej zaś kolejności, iż ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy prezentacji stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu, nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania w tej części uzasadnienia. Ponieważ stan faktyczny przedstawiony powyżej nie jest sporny, kwestionowana jest jego ocena, toteż Sąd poczytuje te ustalenia jako własne. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że adresat wniosku skarżącego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie jest sporne w niniejszej sprawie również to, że żądana we wniosku informacja jest informacją publiczną. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Informacja może dotyczyć m.in. zasad funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.). Stosownie do powyższego uznać trzeba, że informacja wskazana we wniosku niewątpliwie mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej, a więc został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. Przesądzenie, że objęta wnioskiem z 9 lipca 2020 r., skorygowana wskutek odpowiedzi organu z 14 lipca 2020 r., informacja stanowi informację publiczną, oraz że Dyrektor Szkoły Podstawowej w Skałągach jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia ww. wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do "zareagowania" na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom nie udostępnił w nakazanym terminie – w drodze czynności materialno-technicznej – żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., dopuszcza się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Na tle poczynionych uwag nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ uchybił ustawowemu terminowi do udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji. Z akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony przez skarżącego za pośrednictwem ePUAP, wpłynął do organu 9 lipca 2020 r. Wniosek ten został załatwiony w części 14 lipca 2020 r., zaś w pełni 8 października 2020 r. Wnioskowana informacja została zatem udostępniona skarżącemu przez organ z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co stanowi podstawę do stwierdzania, że organ dopuścił się bezczynności. W orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawem określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził on postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności w prawem przewidzianym terminie (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 28/17; wyrok NSA z 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2733/15, wszystkie przypominane w wyroku tut. Sądu z 1 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 31/20, orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu powtórzenia wymaga, że celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów u.d.i.p. W związku z udzieleniem skarżącemu za pismem z 8 października 2020 r. wnioskowanej informacji, tj. przed wydaniem przez Sądu wyroku w sprawie, doszło do ustania stanu bezczynności, który istniał w dniu wniesienia skargi. Tym samym bezprzedmiotowe stało się orzekanie przez Sąd o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne, orzekając o powyższym w punkcie 1 wyroku. Natomiast, zdaniem Sądu, okoliczność wystąpienia w organie problemów technicznych, powodujących brak możliwości udzielenia w ustawowo określonym terminie żądanej informacji, a także okres zarówno wakacyjny, ale także związany z funkcjonowaniem placówki oświatowej w okresie rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2 (COVID-19) nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. O ile rację ma strona skarżąca, że problemy techniczne, czy też organizacyjne nie usprawiedliwiają stanu bezczynności, to już w ocenie Sądu nałożone wespół z problemami związanymi z zapewnieniem wykonywania zadań bieżących w stanie zagrożenia epidemiologicznego mogą stanowić, że działanie organu związane z realizacją wniosku nie było rażące (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2946/15; wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 613/17; wyrok WSA w Łodzi z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Łd 207/17, i orzecznictwo tam powołane). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni akceptuje i uznaje za własne stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym trafnie podkreśla się, że np. ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, a tym bardziej elektronicznej skrzynki podawczej zlokalizowanej na ePUAP, obciąża ten organ (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 110/19; wyrok WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 45/19). Słusznie też wywodzi się, że skutki błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. wyrok NSA z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1622/19, wyrok WSA w Warszawie z 10 października 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 475/19). W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że skoro organ pozostawał w bezczynności, bo nie zareagował w terminie na wniosek skarżącego, to dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Niemniej jednak Sąd uznał, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym także szerzej poniżej. Usunięcie bowiem stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalnia Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nadal zobligowany jest także do rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy P.p.s.a. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Nadto w judykaturze wskazuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z 1 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; z 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13). Toteż w przedmiotowej sprawie nie można pomijać, jak zasadnie usprawiedliwia swoją bezczynność organ, tak momentu wpłynięcia wniosku do niego, tj. nie tylko w czasie tak awarii systemu, ale nade wszystko podejmowania przez niego obowiązkowych czynności związanych z przygotowaniem placówki oświatowej do wykonywania przez nią jej ustawowych zadań, tj. w okresie wprowadzenia przepisów szczególnych związanych z ogłoszonym w kraju stanem zagrożenia epidemicznego i następnie stanem epidemii. Oceniając zatem stopień naruszenia prawa w związku z ujawnioną bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Z akt sprawy wynika, że choć z uchybieniem terminu, to jednak organ przesłał skarżącemu informacje żądane we wniosku. Ponadto, nie można stwierdzić, aby przyczyną bezczynności organu było zamierzone uniemożliwienie stronie skarżącej dostępu do informacji publicznej, skoro do bezczynności doszło z uwagi na problemy organizacyjne organu. Wpływ na uznanie, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem miała również okoliczność okresu działania organu i czynników od niego niezależnych. Mając to na względzie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż była wynikiem usprawiedliwionych, niezawinionych okoliczności, a stan bezczynności, chociaż trwający trzy miesiące – w okolicznościach wskazanych wyżej – nie był znaczny. Opóźnienie w załatwieniu wniosku nie było próbą bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Tym samym zarzut rażącego naruszenia prawa przez organ ocenić trzeba jako bezzasadny. Z tych przyczyn Sąd – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. – orzekł jak w punkcie 3 wyroku. Natomiast na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania. Na wysokość tych kosztów składa się wpis od skargi uiszczony w kwocie 100 zł.