II SAB/Wa 531/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: - odrzucić skargę - UZASADNIENIE K. J. (dalej jako "skarżący") skargą z dnia [...] sierpnia 2020 r. zaskarżył bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia w całości należności w wysokości 460 zł oraz rozłożenia na raty. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. Organ podał, że skarżący domaga się rozpoznania odwołania, które zostało już rozpoznane, wobec czego skarga z dnia [...] sierpnia 2020 r. na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia w całości należności w wysokości 460 zł oraz rozłożenia na raty. Z akt sprawy, przedstawionych przez organ administracji, wynika, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] rozpoznał odwołanie skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. i uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga z dnia 17 sierpnia 2020 r. na bezczynność została wniesiona po rozpoznaniu odwołania i wydaniu przez organ II instancji decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu decyzji, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.