II OSK 1347/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia WSA del. Małgorzata Miron Protokolant: Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1252/10 w sprawie ze skargi J. K., J. C. i I. R. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek J. C. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1252/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K., J. C. i I. R. uchylił decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w dniu [...] kwietnia 2001 r. wydał decyzję znak: [...] nakazującą J. i S. K. dokonać rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 3,40 m x 6,40 m przylegającego do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce położonej w B. przy ul. [...] ew. gr. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu powołano się na ustalenia dokonane w trakcie oględzin w dniu 19 września 2000 r. na wskazanej wyżej działce. W protokole oględzin wskazano, że na powyższej nieruchomości od strony wschodniej budynku mieszkalnego istnieje budynek gospodarczy, wzniesiony bez pozwolenia na budowę. S. K. oświadczył wówczas, że budynek ten został ukończony z końcem września 1995 r., natomiast P. S. i J. S. oświadczyli, że budynek gospodarczy był budowany w latach 1996 - 1998. Celem ustalenia daty powstania budynku organ l instancji zgromadził w sprawie materiał dowodowy, między innymi w postaci zdjęć, który pozwala na przybliżone określenie daty powstania przedmiotowego obiektu budowlanego na lata 1996 -1998. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez J. i S. K., M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Bezsporne jest w przedmiotowej sprawie, że inwestor nie posiada pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, w sprawie którego toczy się niniejsze postępowanie. Kwestią, która wymagała ustalenia jest natomiast data powstania spornego budynku. Powyższe ma bowiem wpływ na zastosowanie odpowiednich przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy budynek został ukończony "z końcem września 1995 r." (protokół oględzin karta nr 3 akt sprawy) - tak oświadcza inwestor. Dlatego też nie ma wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1994 r., albowiem budynek został ukończony pod rządami tej ustawy, a zatem nie zachodzą przesłanki z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r., które warunkują zastosowanie ustawy z 1974 r. Ustalenie daty powstania budynku na gruncie aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego ma doniosłe znaczenie. Zgodnie bowiem z art. 49 Prawa budowlanego "nie można nakazać rozbiórki o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego....". Wobec sprzecznych zeznań stron oraz świadków co do daty powstania przedmiotowego budynku gospodarczego organ pierwszej instancji włączył do postępowania dowodowego dokumentację fotograficzną, z której wynika jednoznacznie, że na dzień 26 maja 1996 r., tj. w dniu wręczenia sztandaru OCHP w B., przedmiotowy obiekt nie został wybudowany. Porównanie materiału zdjęciowego w postaci zdjęć w zestawieniu z fotografiami stanowiącymi załączniki do pisma P. S. z dnia 2 listopada 2000 r., wskazuje właśnie na powyższy fakt. W ocenie organu odwoławczego dowody zgromadzone w sprawie są wystarczające na potwierdzenie faktu, że budynek gospodarczy nie został ukończony przed datą 26 maja 1996 r. Zdaniem M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego, który stanowi, że "właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". W sprawie wymagane było pozwolenie na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Odnośnie zarzutów podnoszonych w odwołaniu M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie jest możliwe odstąpienie od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 48 Prawa budowlanego. Nie zmienia tego fakt zgodności budynku z planem zagospodarowania przestrzennego. Inwentaryzacja i orzeczenie o jakości wykonanych prac dołączone do sprawy przez stronę odwołującą nie wnosi nic nowego do sprawy, albowiem data ustalenia budowy budynku w nim zawarta oparta jest na oświadczeniu strony, a inwentaryzacja nie zastępuje wymaganego prawem pozwolenia na budowę, jak zdaje się twierdzić strona odwołująca. Powyższą decyzję zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie J. K. i S. K., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 1 prawa budowlanego z 1994 r., które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 67, 68, 69, 75 § 1, 77 § 1, 79, 89, 107 § 3 k.p.a. W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualnie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. oraz o zasądzenie od strony przeciwnej solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Zarzuty skargi dotyczyły przede wszystkim postępowania dowodowego. Organ odwoławczy oparł się niemal wyłącznie na materiale dowodowym w postaci zdjęć z wręczenia sztandaru OSP w B. dostarczonych przez J. S., pomijając pozostałe przeprowadzone w sprawie dowody. Skarżący zakwestionowali ponadto ustalenie, że na zdjęciach nie widać przedmiotowego obiektu. Ich zdaniem ustalenie tej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, a więc przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Taki sam dowód powinien być przeprowadzony przez biegłego do spraw budowlanych na okoliczność, kiedy budynek ten został wybudowany. Nieprzeprowadzenie tych dowodów stanowi naruszenie przepisów art. 75 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięcie pozostałych dowodów, a w szczególności zeznań świadków A. S., M. Ś. i A. P., jak również rachunku uproszczonego z 2 maja 1994 r. narusza art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wskazani wyżej świadkowie nie zostali przesłuchani w sposób określony w przepisach art. 77 - 79 § 1 k.p.a., gdyż odebrano od nich tylko pisemne oświadczenia, nie sporządzając protokołu z ich przesłuchania. Zostały natomiast sporządzone protokoły z przesłuchania świadków naprowadzonych przez J. S., przy czym świadkowie ci byli słuchani tylko w jego obecności. Organ l instancji nie zawiadomił skarżących o terminie przesłuchania tych świadków, czym uniemożliwił im zadawanie tym świadkom pytań i odnotowania w protokole zgłoszonych co ich zeznań uwag i wyjaśnień. Ponadto do skargi dołączono oświadczenie świadka M. F., który wycofał swoje poprzednie zeznania jako złożone za namową J. S. W skardze zaznaczono, że organ l instancji określił w uzasadnieniu swojej decyzji, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 1996 - 1998, natomiast organ II instancji nie dokonał pozytywnego ustalenia, kiedy ten budynek został ukończony, lecz dokonał tylko ustalenia negatywnego, że nie był ukończony przed 26 maja 1996 r. Takie negatywne ustalenie nie jest wystarczające w świetle art. 49 ust. 1 prawa budowlanego. Skarżący zarzucili również pominięcie dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w O. dotyczących zarzutu fałszywych zeznań złożonych w niniejszej sprawie, co naruszyło art. 75 § 1 k.p.a., tym bardziej, że z zeznań tych świadków organy obu instancji nie rozpatrzyły i nie oceniły naruszając także art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Nie przeprowadzając rozprawy organ l instancji naruszył z kolei przepis art. 89 § 2 k.p.a., a naruszenie to akceptował organ II instancji. Na skutek tego naruszenia skarżący zostali pozbawieni możności zadawania świadkom pytań i składania do protokołu uwag i wyjaśnień. Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania doprowadziły do naruszenia ogólnych zasad postępowania wyrażonych w art. 7,8 i 9 i 10 § 1 k.p.a. i w efekcie do naruszenia art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2006 r. postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zawieszone ze względu na śmierć skarżącego S. K. W dniu 27 października 2010 r. postępowanie podjęto z udziałem spadkobierców zmarłego skarżącego: I. R. i J. C. W piśmie z dnia 14 grudnia 2010 r. J. C. podtrzymała skargę w niniejszej sprawie oraz wskazała, że w dacie orzekania przez organ l instancji art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego przewidywał, że nie można nakazać rozbiórki o jakiej mowa w art. 48, jeśli od dnia zakończenia budowy upłynęło 5 lat, a obiekt nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego względu istotne było precyzyjne ustalenie przez organ daty wykonania budynku. Wskazanie przez organ okresu 2 lat (1996-1998) takiego wymogu nie spełnia. Podniosła również, że zakaz orzeczenia nakazu rozbiórki odnosi się do rozstrzygnięcia ostatecznego, które w sprawie zapadło dopiero [...] grudnia 2002 r. a organ odwoławczy nie uwzględnił tej okoliczności. Jednocześnie wyjaśniła, że nie był jej znany fakt wydania opisanych wyżej decyzji, bowiem w latach 1994-2003 mieszkała w innym miejscu i nie była wprowadzona w szczegóły sprawy. Po uzyskaniu tytułu do nieruchomości J. C. uzyskała ostateczną decyzję Starosty Powiatowego w O. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. zatwierdzającą projekt przebudowy i rozbudowy budynku i udzielającą pozwolenia na budowę, polegającą m. in. na włączeniu przedmiotowego budynku gospodarczego w strukturę całości budynku, który stał się elementem kubatury i całkowicie zmienił swoje przeznaczenie, jest teraz częścią mieszkalną budynku jednorodzinnego, połączony jest z domem wewnętrznym ciągiem komunikacyjnym, jego przebudowana konstrukcja stanowi część klatki schodowej i nowego wejścia do domu. W okresie ważności tej decyzji, działając w zaufaniu do organu administracji, który decyzję wydał, skarżąca wykonała roboty budowlane, także w budynku gospodarczym. Obecnie budynek, którego dotyczy nakaz rozbiórki orzeczony zaskarżoną decyzją nie istnieje w pierwotnym kształcie, zostały w nim wykonane legalne w dacie ich prowadzenia roboty budowlane. Nie jest możliwe wykonanie nakazu rozbiórki wyłącznie w stosunku do pierwotnie istniejących elementów budynku, bez ingerencji w wykonaną przebudowę. Fakt jego uzyskania potwierdza, że obiekt nie narusza warunków technicznych i przepisów prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają przepisy postępowania w sposób, który powoduje konieczność ich uchylenia. Chodzi w szczególności o obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz obowiązek wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Wszystkie te obowiązki zostały w kontrolowanym postępowaniu naruszone. Przede wszystkim Sąd zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zawarł sprzeczne ze sobą ustalenia faktyczne. W jednym jej miejscu pisze: "Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy budynek został ukończony "z końcem września 1995 r." (protokół oględzin karta nr 3 akt sprawy) - tak oświadcza inwestor", zaś nieco dalej: "dowody zgromadzone w sprawie są wystarczające na potwierdzenie faktu, iż przedmiotowy budynek gospodarczy nie został ukończony przed datą 26 maja 1996 r." Oba powyższe sformułowania sugerują, że chodzi o ustalenia dokonane przez organ administracji; z pierwszego wynika, iż twierdzenia inwestora nie budzą wątpliwości organu odwoławczego, zaś drugie jest z nim całkowicie sprzeczne. Ponadto Sąd zgodził się ze stroną skarżącą, że nie jest wystarczające ustalenie negatywne, że budynek nie istniał w dacie 26 maja 1996 r. Art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu na datę wydawania zaskarżonej decyzji przewidywał, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana [...] grudnia 2002 r., to należałoby ustalić, czy budowę przedmiotowego obiektu zakończono do dnia [...] grudnia 1997 r. Data 26 maja 1996 r. jest irrelewantna z punktu widzenia omawianego przepisu. Sąd zgodził się również ze skarżącym, że ustalenie, iż przedmiotowy budynek gospodarczy nie został ukończony przed datą 26 maja 1996 r. również budzi wątpliwości. W szczególności do czynienia takiego ustalenia nie daje podstaw dokumentacja zdjęciowa z wręczenia sztandaru Ochotniczej Straży Pożarnej w B. Zdjęcia, o których mowa, są na tyle niewyraźne, że nie sposób na ich podstawie stwierdzić, czy w tle - za strażakami i ogrodzeniem - znajduje się przedmiotowy obiekt. W żadnym wypadku nie można się zgodzić, że "jednoznacznie wynika z nich", iż w dacie wykonywania zdjęć budynek nie istniał. Zasadnie również zarzuca się w skardze, iż organy obu instancji nie dokonały analizy wszystkich zebranych w sprawie dowodów i nie wyjaśniły które z nich - i dlaczego - uznają za wiarygodne, a które nie. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy nadzoru budowlanego powinny uwzględnić zmianę stanu prawnego i faktycznego w niniejszej sprawie. Obecnie dla legalizacji obiektu budowlanego nie jest istotne ile czasu upłynęło od zakończenia budowy. Należy również wziąć pod uwagę roboty budowlane wykonane przez J. C. na przedmiotowym budynku na podstawie decyzji Starosty O. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę i rozważyć, czy w tym kontekście dalsze prowadzenie postępowania w sprawie rozbiórki nie stało się bezprzedmiotowe. W świetle powyższego Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bowiem nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Z powyższych względów obydwie te decyzje podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że decyzja Starosty O. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę przedstawiona przez J. C. na dzień orzekania była uchylona na mocy nieostatecznej decyzji Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. , nr [...]. Sąd bowiem nie dostrzegł, że ten materiał dowodowy mógłby zostać uzupełniony o wyjaśnienia stron, m.in. uczestnika na prawach strony w osobie P. S. na okoliczność dostatecznego wyjaśnienia tej kwestii; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej pominął materiał dowodowy w postaci dalszych zdjęć zgromadzonych w ramach postępowania administracyjnego, które wyraźnie obrazują, iż na dzień 26 maja 1996 r., tj. w dniu wręczenia sztandaru OCHP w B. przedmiotowy obiekt nie został wybudowany oraz oceniając przeprowadzoną przez organy administracji publicznej I i II instancji analizę zebranego materiału dowodowego błędnie przyjął naruszenie przepisów art. 7 k.p.a, 77 kp.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła J. C., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od strony wnoszącej skargę kasacyjną na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dniu [...] kwietnia 2001 r. znak: [...]. nakazującą J. i S. K. dokonania rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 3,40 m x 6,40 m przylegającego do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce położonej w B. przy ul. [...] ew. gr. [...]. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że decyzja Starosty O. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę przedstawiona przez J. C. na dzień orzekania była uchylona na mocy nieostatecznej decyzji Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. W ocenie skarżącego Sąd nie dostrzegł, że ten materiał dowodowy mógłby zostać uzupełniony o wyjaśnienia stron, m.in. uczestnika postępowania P. S. na okoliczność dostatecznego wyjaśnienia tej kwestii. Skarżący podniósł, że gdyby Sąd wiedział o wydaniu decyzji Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nie zawarłby w uzasadnieniu wyroku argumentu o bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania w sprawie rozbiórki. Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać należy, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. A zatem, co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Dopuszczenie dowodu z dokumentów może mieć jednak miejsce w sytuacji, gdy ich brak uniemożliwia w pełni skontrolowanie zgodności z prawem ustalenia stanu faktycznego przez organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, a co za tym idzie, prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie było rzeczą Sądu ustalanie okoliczności dotyczących postępowania toczącego się w związku z uchyleniem ostatecznej decyzji Starosty O. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]. Przedmiotem kontroli Sądu, jak wskazano wyżej, była bowiem decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Nie można podzielić także stanowiska skarżącego kasacyjnie, że Sąd uchylając decyzje organów administracji, kierował się w/w decyzją Starosty O. z dnia [...] listopada 2009 r., przypisując w uzasadnieniu wyroku przesądzające znaczenie wykonanym przez skarżącą robotom budowlanym. Sąd, nie wyrażając stanowiska odnośnie kwestii wykonanych przez skarżącą prac, stwierdził liczne naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które precyzyjnie wymienił w zaskarżonym wyroku, a które to naruszenia były powodem uchylenia decyzji organów obu instancji. Sąd nie wyraził przy tym także poglądu o bezprzedmiotowości postępowania, nakazał jedynie organom ponownie rozpoznającym sprawę zbadanie - przy uwzględnieniu nowego stanu faktycznego i prawnego sprawy, wynikającego z przeprowadzonych przez J. C. na podstawie decyzji Starosty O. z dnia [...] listopada 2009 r. robót budowlanych - czy bezprzedmiotowość taka nie zachodzi. W związku z powyższym, omawiany zarzut należało uznać za niezasadny. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej pominął materiał dowodowy w postaci dalszych zdjęć zgromadzonych w ramach postępowania administracyjnego, które wyraźnie obrazują, iż na dzień 26 maja 1996 r., tj. w dniu wręczenia sztandaru OCHP w B. przedmiotowy obiekt nie został wybudowany oraz oceniając przeprowadzoną przez organy administracji publicznej I i II instancji analizę zebranego materiału dowodowego błędnie przyjął naruszenie przepisów art. 7 k.p.a, 77 kp.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać bowiem należy, że art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze treść powołanego przepisu, Sąd I instancji, przyjmując za koniec biegu 5-letniego terminu określonego w omawianym przepisie datę wydania decyzji organu II instancji, tj. [...] grudnia 2002 r., wskazał, że ustalenia wymagało, czy budowę spornego obiektu zakończono do dnia [...] grudnia 1997 r. Jak zatem słusznie przyjął Sąd I instancji, data 26 maja 1996 r. jest irrelewantna z punktu widzenia omawianego przepisu. W konsekwencji, nawet ustalenie, że przedmiotowy obiekt nie został ukończony w dacie 26 maja 1996 r., nie oznacza jeszcze, że budowa tego obiektu nie została zakończona do dnia [...] grudnia 1997 r. Należy zgodzić się także z Sądem I instancji, że na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji zdjęciowej nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że sporny obiekt nie został wykonany przed dniem 26 maja 1996 r. Jednocześnie trafnie Sąd I instancji wskazał na brak analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która dopiero pozwoliłaby na ocenę czy na jego podstawie można ustalić stan faktyczny pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę kasacyjną. Wniosek J. C. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oddalono na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. ze względu na brak wykazania ich poniesienia przez wyżej wymienioną. ----------------------- 10