I SA/Gd 1306/14

SENTENCJA Dnia 22 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na czynność Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego r. odmówił C. K. zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z kosztami egzekucyjnymi i odsetkami za zwłokę i umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Na powyższe postanowienie C. K. pismem z dnia 3 lipca 2014 r. wniosła zażalenie. Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. C. K. została wezwana do złożenia podpisu pod zażaleniem przesłanym do organu drogą elektroniczną i pouczona o skutkach nieusunięcia braku. Pismo zostało doręczone skarżącej w dniu 18 sierpnia 2014 r. W dniu 11 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił bez rozpoznania pismo C. K. z dnia 3 lipca 2014 r. W dniu 1 września 2014 r. C. K. złożyła w siedzibie Urzędu Skarbowego pismo, wnioskując o przesłanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku całej dokumentacji zgormadzonej w sprawie [...]. Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. strona sprecyzowała, że powyższe pismo stanowi skargę na czynności komornicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn.) - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a). Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżąca uchybiła temu obowiązkowi wnosząc skargę bezpośrednio do Sądu, bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie C. K., w piśmie z dnia 26 maja 2014 r. domagała się zwrotu wyegzekwowanych od niej należności i umorzenia postepowania egzekucyjnego. Żądanie to zostało rozpatrzone negatywnie, albowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił skarżącej zwrotu wyegzekwowanej należności. Na powyższe rozstrzygnięcie C. K. wniosła zażalenie, które jednak zostało pozostawione bez rozpoznania, wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych. W treści pisma Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 września 2014 r. zawarto jednocześnie pouczenie, że w związku z pozostawieniem zażalenia bez rozpoznania, stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. C. K. złożyła skargę do sądu administracyjnego. Jakkolwiek skarga strony nie została precyzyjnie sformułowana, to mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy należy wnioskować, że odnosi się ona do czynności z dnia 11 września 2014 r. podjętej w sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej i jest konsekwencją złożonego przez stronę wniosku o zwrot wyegzekwowanych należności, rozpatrzonego negatywnie przez organ pierwszej instancji. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego, z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014/1/2, OSP 2014/5/53, LEX nr 1356405, Prok.i Pr.-wkł. 2014/11-12/48) wskazane zostało, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Taka czynność, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. została podjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej. W przypadku bezczynności organu, skarga do sądu administracyjnego może zostać wniesiona po uprzednim złożeniu zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z drugą z opisanych w przepisie sytuacji tj. z obowiązkiem wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przywołanej normy. W związku z tym, dla skutecznego wniesienia skargi do sądu konieczne było, aby skarżąca wezwała na piśmie Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła dowiedzieć się o podjęciu czynności (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a). Skoro swoją skargę C. K. wniosła bezpośrednio do sądu, bez uprzedniego wyczerpania środków prawnych przewidzianych do weryfikacji czynności podejmowanych przez organy administracyjne w ramach wewnątrzadministracyjnego toku instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.