II SA/Po 159/20

SENTENCJA Dnia 9 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2020 roku sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę UZASADNIENIE II SA/Po 159/20 UZASADNIENIE Starosta W., decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. (znak [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego typ "D. " na działce nr ewidencyjny [...] - obręb ewidencyjny P. ., gmina S. wydanej dla Inwestora: Pani B. F.. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy Pan J. M. jako właściciel działki nr [...] i Pan S. M. jako właściciel działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w P. mieli przymiot strony w zakończonym decyzją ostateczną Starosty W. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. (znak [...]) postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny [...] - obręb ewidencyjny P. , gmina S. wydanej dla Inwestora: Pani B. F.. Organ wskazał, że wykonując zalecenia Wojewody oraz WSA w Poznaniu uzupełnił materiał dowodowy poprzez pozyskanie od Inwestora dokumentu w postaci projektu zagospodarowania całego zamierzenia budowlanego dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz zestawienia powierzchni zainwestowanej w ramach całego zamierzenia budowlanego i dokonał analizy w zakresie obszaru inwestycji oraz obszaru oddziaływania kompleksowo, zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W tym celu zbadał, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), czy przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ stwierdził, że zgodnie z przedstawionym wyliczeniem, powierzchnia przeznaczona do zainwestowania przez Spółkę A wynosi [...] m2. Na teren zainwestowany składają się: teren zabudowy budynkami mieszkalnymi, dojścia, dojazdy, place manewrowe, miejsca postojowe, przyłącza wodne, przyłącza elektryczne, włącznie z działkami stanowiącymi drogi wewnętrzne oraz pasy technologiczne dla sieci uzbrojenia terenu, dla całego przedsięwzięcia. Uwzględniono przy tym, zakładając że wszystkie nieruchomości zostaną zabudowane, maksymalną zabudowę wynikającą ze wszystkich decyzji o pozwoleniu na budowę na powyższych działkach. Organ dokonał oceny przedmiotowego zestawienia, zweryfikował je z posiadanymi w tej sprawie i w aktach spraw dotyczących wydanych pozwoleń na budowę na pozostałych ww. działkach dokumentami, i jako zgodne z dokumentacją i stanem faktycznym, przyjął, że powierzchnią zainwestowaną objęte jest [...] m2. W związku z powyższym, w ocenie organu, mając na uwadze, że powierzchnią zainwestowaną objęte jest mniej niż 2 ha, inwestycja Spółki A nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też prowadzenie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w analizowanej sprawie nie wymagało udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630) i wnioskodawcom - J. M. i S. M. nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Organ ustalił, że J. M. jest właścicielem działki nr [...], obręb ewidencyjny P. , która nie graniczy bezpośrednio z żadną z działek objętych całym zamierzeniem budowlanym spółki Spółki A a najbliżej położonymi działkami są działki nr [...] i [...], które oddalone są 3 m, natomiast pozostałe działki oddalone są od 6 m do 312 m. Pan S. M. jest współwłaścicielem działek nr ewidencyjny [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], z których najbliżej położonymi działkami są niezabudowane działki nr [...] i [...], które graniczą z działką nr [...] i [...] - obręb P., natomiast pozostałe oddalone są od 6 m do -535 m. Organ podkreślił, że działka wnioskodawcy J. M. nie graniczy bezpośrednio z żadną działką objętą całym zamierzeniem budowlanym spółki Spółki A. Podobnie, żadna działka wnioskodawcy S. M. nie graniczy bezpośrednio z żadną działką objętą całym zamierzeniem budowlanym Spółki A. Natomiast działki Pana S. M. graniczą z działką nr [...] należącą do innego niż Spółka A właściciela, który uzyskał pozwolenie na budowę, i którą to działkę Wojewoda i Sąd nakazali włączyć do zamierzenia budowlanego Spółki A. Organ wskazał więc, że działka nr [...] graniczy z działką nr [...] (działka przeznaczona na drogę) odległość między granicą działki a obiektem usytuowanym na działce nr [...] wynosi ok. [...] m; działka nr [...] graniczy z działką nr [...] (wydano na tę działkę pozwolenie na budowę) odległość między granicą działki a obiektem usytuowanym na działce nr [...] wynosi ok. [...] m; działka nr [...] graniczy z działką nr [...] (działki te przeznaczone są na drogi dojazdowe). Organ wyjaśnił, że wnioskodawcy swój interes prawny oparli na art. 140 k.c. Zdaniem organu, wnioskodawcy nie wykazali przy tym związku pomiędzy tym przepisem a ich konkretną sytuacją prawną. Wnioskodawcy nie wskazali przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować ich interes jako interes prawny, nie wykazali, popartego normą prawną, szkodliwego oddziaływania inwestycji na ich działki. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego we wznowionym postępowaniu, zdaniem organu nie przysługuje Panu J. M. i Panu S. M. przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty W. nr [...]) w sprawie zatwierdzenia [...] z dnia [...] marca 2016 r. (znak projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr ewidencyjny [...] - obręb ewidencyjny P. , gmina S., wydanej dla Inwestora Panią B. F., a co za tym idzie, brak jest podstaw do uchylenia ww. decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pismem z dnia [...] września 2019 r., J. M. i S. M. wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej: 1. dokonanie błędnej wykładni § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskutek nieprawidłowego przyjęcia, że realizowana inwestycja nie przekracza 2 ha, zatem nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy planowane osiedle mieszkaniowe obejmuje obszar [...] m2, 2. naruszenie art. 64 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i przyjęcie twierdzeń inwestora o powierzchni planowanego przedsięwzięcia za zgodne z istniejącym stanem faktycznym, 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie, że budowa osiedla mieszkaniowego w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości odwołujących nie oddziałuje na działki odwołujących, które są zlokalizowane w odległości nieprzekraczającej 3m. Wojewoda, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...]., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ wskazał, że w sprawie należy wziąć pod uwagę kompleksowo cały obszar oddziaływania, zgodnie z przepisem 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Obszar ten wyznaczyć powinno się w oparciu o przepisy przejściowe § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), który odsyła do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Ww. rozporządzenie w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret drugi jasno wskazuje, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą: nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. Przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Aktualnie na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dla którego § 3 ust. 1 pkt 53 lit. a tiret drugi ww. rozporządzenia wskazał powierzchnię zabudowy nie mniejszą niż 4 ha. W judykaturze opisano, że powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia, o której stanowi § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia, jest już powierzchnia terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją danego przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroków z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1847/17 i z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1165/17, podkreślił, że opisana wyżej przestrzeń obejmuje w szczególności powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów, inne tereny utwardzone, a także obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca. Ponadto ocenę powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie należy dokonać, badając także powiązania tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami (w niniejszej sprawie są to inne zespoły zabudowy mieszkaniowej). Zgodnie z zasadami prewencji i przezorności przy dokonywaniu wykładni art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.) - dalej "u.u.i.ś.", należy uwzględnić, że skumulowane oddziaływania mogą powodować zmiany w środowisku, będące konsekwencją wpływu danego rodzaju przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skumulowane oddziaływanie może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Dokonując analizy sprawy, należało uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z infrastrukturą techniczną w powiązaniu z innymi tego typu przedsięwzięciami. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji przeprowadził właściwą wykładnię treści § 3 ust. 1 pkt 53 ww. rozporządzenia, co miało przedłożenie w sposobie obliczeń powierzchni zainwestowania całego zamierzenia wynoszącą [...] m2 tj. [...] ha. Odnosząc się do przepisów środowiskowych wskazanych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 2010 r., wartości skumulowane powierzchni zainwestowania całego osiedla domów jednorodzinnych w odniesieniu do przepisów obowiązujących na dzień wydania pierwotnej decyzji pozwolenia na budowę, jak i aktualnie - po wprowadzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są spełnione, co oznacza iż badane całościowo przedsięwzięcia nie zalicza się do mogących potencjalnie bądź zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, a przez to nie będzie wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Organ odwoławczy zaznaczył również, że w wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Spółka A oraz inne podmioty realizujące w otoczeniu spółki inwestycje uzyskali dla 20 działek (nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) decyzję o warunkach zabudowy. Właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich - w tym skarżący - nie byli uznani za strony tych postępowań. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 marca 2019 r. (sygn. akt II SA/Po 936/18), który zapadł na łamach postępowania wznowieniowego od decyzji o warunkach zabudowy, brak było podstaw do uznania, iż skarżący posiadał interes prawny. Skoro inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz wydane w sprawie decyzje o warunkach zabudowy nie uznawały skarżących za strony postępowania, a odległości określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) zostały zachowane, to zdaniem organu odwoławczego brak jest materialnoprawnej podstawy do uznania skarżących za stronę przedmiotowego postępowania. J. M. (dalej: skarżący), pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając jej: 1. dokonanie błędnej wykładni § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskutek nieprawidłowego przyjęcia, że realizowana inwestycja nie przekracza 2 ha, zatem nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy planowane osiedle mieszkaniowe obejmuje obszar [...] m2, 2. naruszenie art. 64 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i przyjęcie twierdzeń inwestora o powierzchni planowanego przedsięwzięcia za zgodne z istniejącym stanem faktycznym, bez podjęcia żadnych działań weryfikujących w sposób obiektywny jego stanowisko, 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie, że budowa osiedla mieszkaniowego w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości odwołujących nie oddziałuje na działki odwołujących, które są zlokalizowane w odległości nieprzekraczającej 3m. Wojewoda, pismem z dnia [...] lutego 2020 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, a jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Należy zauważyć, że uprzednio wydana decyzja była już przedmiotem kontroli Sądu. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Po 570/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił rozstrzygnięcia odmawiające skarżącemu J. M. uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd stwierdził wówczas, że skarżący uzasadniając złożony wniosek powołał się na przesłankę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. na okoliczność pozbawienia go, bez jego winy, jako strony, możliwości udziału w tym postępowaniu. Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że J. M. zachował formalne wymogi podania o wznowienie postępowania, trafnym było więc wydanie w dniu [...] czerwca 2016 r. przez Starostę W. postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] i następnie przejście przez organ do oceny wystąpienia przyczyn wznowienia (podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) w ramach już wznowionego postępowania. Sąd uznał, że kwestią sporną w sprawie jest ustalenie, czy J. M., jako właściciel działki nr [...] położonej w P. , miał przymiot strony w zakończonym decyzją ostateczną postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w P. . Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 20 P.b., ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu należy każdorazowo do organu administracji architektoniczno-budowlanej (pomimo że informacja o obszarze oddziaływania obiektu musi być zawarta już w projekcie budowlanym), który to nie jest związany ustaleniem obszaru oddziaływania przez projektanta. Przywołany przepis Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a., który określa krąg podmiotów będących stronami postępowania administracyjnego. Relacja między tymi przepisami jest taka, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a., zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 P.b. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ze względu na powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że skoro przedmiotowa inwestycja w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma być zlokalizowana na działce nr [...], którą dzieli od nieruchomości należącej do skarżącego nr [...] jedynie wąski pas (ok. 3 m) działki nr [...], to nieruchomość skarżącego znajduje się w zasięgu oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b., a jej właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca powinien mieć zapewniony udział, w charakterze strony, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. I to nawet w sytuacji, gdy przedłożony przez inwestora B. F. projekt budowlany przewiduje podjęcie takich środków zaradczych (tu: budowę budynku z zachowaniem wymogów § 12 i § 271-273 R.w.t.), które według założeń projektanta powinny wyeliminować możliwość wystąpienia niekorzystnych oddziaływań poza terenem inwestycji. Dokumentacja projektowa i założenia przyjęte w niej przez inwestora i projektanta podlegają bowiem szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji - także w zakresie dotyczącym prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu - przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 15 lipca 2016 r., II OSK 2759/14, dostępny j.w.). Nie sposób zatem odmówić legitymacji do udziału w tym postępowaniu skarżącemu żywotnie i bezpośrednio zainteresowanemu wynikiem takiej weryfikacji i jej prawidłowym przeprowadzeniem przez organ administracji - jakim bez wątpienia jest właściciel nieruchomości zagrożonej ponadnormatywnym oddziaływaniem projektowanej inwestycji. Należy jednak zauważyć, że omawiany wyrok wydany został w warunkach, gdy organ, odmawiając skarżącemu przymiotu strony, nie uwzględnił "tła inwestycyjnego" w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego. Sąd podkreślił, że przy ocenie obszaru oddziaływania inwestycji zaplanowanej na działce [...], której właścicielem jest B. F., nie sposób pominąć okoliczności, że w rzeczywistości jest ona częścią przedsięwzięcia zaplanowanego przez Spółkę A, to jest budowy w istocie osiedla mieszkaniowego. Ta okoliczność stanowiła jedną z podstaw do przyjęcia przez sąd interesu prawnego skarżącego do udziału w postępowaniu w charakterze strony. W niniejszym postępowaniu organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy poprzez pozyskanie od inwestora dokumentu w postaci projektu zagospodarowania całego zamierzenia budowlanego dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz zestawienia powierzchni zainwestowanej w ramach całego zamierzenia budowlanego i dokonał analizy w zakresie obszaru inwestycji oraz obszaru oddziaływania kompleksowo, zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W tym celu zbadał, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), czy przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ustalił, że zgodnie z przedstawionym wyliczeniem, powierzchnia przeznaczona do zainwestowania przez Spółkę A wynosi [...] m2. Na teren zainwestowany składają się: teren zabudowy budynkami mieszkalnymi, dojścia, dojazdy, place manewrowe, miejsca postojowe, przyłącza wodne, przyłącza elektryczne, włącznie z działkami stanowiącymi drogi wewnętrzne oraz pasy technologiczne dla sieci uzbrojenia terenu, dla całego przedsięwzięcia. Uwzględniono przy tym, zakładając, że wszystkie nieruchomości zostaną zabudowane, maksymalną zabudowę wynikającą ze wszystkich decyzji o pozwoleniu na budowę na powyższych działkach. Organ dokonał oceny przedmiotowego zestawienia, zweryfikował je z posiadanymi w tej sprawie i w aktach spraw dotyczących wydanych pozwoleń na budowę na pozostałych ww. działkach dokumentami, i jako zgodne z dokumentacją i stanem faktycznym, przyjął, że powierzchnią zainwestowaną objęte jest [...] m2. W związku z tym mając na uwadze, że powierzchnią zainwestowaną objęte jest mniej niż 2 ha, inwestycja Spółki A nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też prowadzenie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w analizowanej sprawie nie wymagało udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630) i wnioskodawcom - J. M. i S. M. nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Skarżący J. M. zarzucał dokonanie błędnej wykładni § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskutek nieprawidłowego przyjęcia, że realizowana inwestycja nie przekracza 2 ha, zatem nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy planowane osiedle mieszkaniowe obejmuje obszar [...] m2. W związku z powyższym zarzutem, skarżący podnosi również, że doszło do naruszenia art. 64 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i przyjęcie twierdzeń inwestora o powierzchni planowanego przedsięwzięcia za zgodne z istniejącym stanem faktycznym, bez podjęcia żadnych działań weryfikujących w sposób obiektywny jego stanowisko. Co do tych kwestii należy powołać się na stanowisko zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt: II SA/Po 936/18, dotyczącego sprawy z wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Sąd uznał wówczas za wystarczające przedłożone przez inwestora zestawienie powierzchni przeznaczonej do przekształcenia w wyniku realizacji inwestycji. Wobec faktu, że powierzchnia ta nie przekroczy 2ha, Sąd nie uznał za zasadne formułowanych przez skarżącego zarzutów. Powyższą ocenę należy podzielić. W rozpoznawanej sprawie, organ zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku II SA/Po 570/17 uwzględnił także działkę [...], która była własnością innego inwestora. Podzielić należy stanowisko organów, że skarżący, wywodzący swój interes prawny z treści art. 140 k.c., nie wykazał związku między tym przepisem a jego konkretną sytuacją prawną. Ustalenie kręgu stron w postępowaniu o pozwoleniu na budowę odbywa się, co do zasady, na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w strefie oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należą nie tylko przepisy rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, prawo lotnicze i przepisy wykonawcze do ustaw. W orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzeby konkretnej sytuacji, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, związane z projektowanym obiektem budowlanym. Istotne zatem jest, aby przepisy te wprowadzały ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Nie do zaakceptowania jest twierdzenie, że obszar oddziaływania budynku to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się bowiem do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (tak m. in.: NSA w wyroku z 26 lutego 2015 r., w sprawie II OSK 2895/14). W przedstawionym stanie rzeczy rację należy przyznać orzekającym w sprawie organom, że skoro inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a odległości określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) zostały zachowane, to brak jest materialnoprawnej podstawy do uznania skarżącego za stronę przedmiotowego postępowania. Z tych względów zgodnie z art. 151 ppsa skargę należało oddalić.