I SA/Ke 334/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi H.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z 10 sierpnia 2020 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (SKO) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. (Burmistrz) z dnia 6 czerwca 2020 r. (...) orzekające o uznaniu zarzutów H.K. (zobowiązany, skarżący) za nieuzasadnione. SKO ustaliło, że Burmistrz wystawił tytuły wykonawcze: nr SW6/323/2019 w dniu 25 października 2019 r., nr SW6/479/2019 w dniu 27 grudnia 2019 r. oraz nr SW6/8/2020 w dniu 17 stycznia 2020r. Wyjaśniło, że w tytule wykonawczym nr SW/323/2019 wystawionym w dniu 25 października 2019 r. w podstawie wskazana została decyzja z dnia 22 sierpnia 2019 r. znak: (...) i nr (...) w przedmiocie ustalenia podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2018 oraz I, II, i III rata podatku w łącznym zobowiązaniu podatkowym na rok 2019, z decyzji znak: (...) z dnia 22 sierpnia 2019 w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2019 w kwocie 371,00 zł. W tytule wykonawczym nr SW/479/2019 wystawionym w dniu 27 grudnia 2019 r. wskazana została decyzja znak: (...) z dnia 22 sierpnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2019 w zakresie IV raty podatku. Z kolei w podstawie prawnej tytułu nr SW/8/2020 wystawionego w dniu 17 stycznia 2020 r. wskazana została decyzja Burmistrza z dnia 10 sierpnia 2016 r. znak: (...) w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą SKO utrzymało w mocy decyzją z dnia 15 kwietnia 2020 r. znak: (...). SKO podkreśliło, że wymienione decyzje jako ostateczne w administracyjnym toku instancji podlegały wykonaniu i mogły stanowić podstawę do prowadzenia egzekucji. Organ powołał art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019, poz. 1438), dalej ,,u.p.e.a., zawierający podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że można wnieść je tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w tym artykule. H.K. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, że nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Wskazał, że od kilku lat Burmistrz zabiera część emerytury, nie chce wydać decyzji tylko wciąż wysyła upomnienia. Wójt Gminy P. obciążył skarżącego opłata za odpady oraz Burmistrza Gminy S. chce również pobierać opłaty za śmieci. Wskazał, że od 13 lat nie mieszka w gminie S., albowiem mieszka w P. W ocenie skarżącego takie działanie organu spowoduje, że będzie obciążany opłatą z terenu dwóch Gmin. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325), dalej jako "P.p.s.a.", sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO z dnia 10 sierpnia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza z dnia 6 czerwca 2020 r. o uznaniu zarzutów H.K. za nieuzasadnione. Istota niniejszej sprawy koncentruje się na ocenie istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Z kolei stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W niniejszej sprawie istotne jest, że skarżący w ustawowym terminie przewidzianym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne i wskazał, jako podstawę zarzutów art. 33 pkt 1 u.p.e.a., czyli nieistnienie obowiązku objętych wymienionymi wyżej tytułami wykonawczymi. W związku z tym, zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym zarzut mógł być przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny stosownie do art. 34 § 4 u.p.e.a. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienia Burmistrza nie naruszają przepisów prawa. W nawiązaniu do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu wyjaśnienia wymaga, że pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że istnieje obowiązek objęty tytułami wykonawczymi nr SW6/323/2019, nr SW6/479/2019 oraz nr SW6/8/2020 na podstawie, których organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. – Z. prowadzi postępowanie egzekucyjne. Wskazać bowiem należy, że w tytule wykonawczym nr SW/323/2019 wystawionym dnia 25 października 2019 r. w jego podstawie wskazana została decyzja z dnia 22 sierpnia 2019 r. znak: (...) i nr (...) w przedmiocie ustalenia podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2018 oraz I, II, i III rata podatku w łącznym zobowiązaniu podatkowym na rok 2019, z decyzji znak: (...) z dnia 22 sierpnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2019 (k. 22). Z kolei zaś w tytule wykonawczym nr SW/479/2019 wystawionym w dniu 27 grudnia 2019 r. wskazano decyzje znak: (...) z dnia 22 sierpnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2019 w zakresie IV raty podatku (k.24). Z kolei w podstawie prawnej tytułu nr SW/8/2020 wystawionego w dniu 17 stycznia 2020 r. wskazano decyzje Burmistrza znak: (...) z 10 sierpnia 2016 r., która została utrzymana w mocy decyzją SKO w K. z dnia 15 kwietnia 2020r. znak: (...), w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (k. 19). Należy zauważyć, że wskazane wyżej decyzje jako ostateczne w administracyjnym toku instancji podlegały wykonaniu i mogły stanowić podstawę do prowadzenia egzekucji. Nadto w nawiązaniu do argumentacji przedstawionej w skardze należy wyjaśnić, że na etapie postępowania egzekucyjnego, nie mogą zostać poddane kontroli decyzje stanowiące podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych oraz związane z tym kwestie dotyczące prawidłowości wymiaru podatku rolnego, a tym samym prawidłowości decyzji podatkowych czy też decyzji w zakresie ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kwestie stanowiące przedmiot zarzutu skargi (skarżący twierdzi, że nie mieszka pod adresem, z którego pobierane są odpady komunalne) mogły podlegać ocenie właśnie w postępowaniu podatkowym, zakończonym decyzją ostateczną SKO z dnia 15 kwietnia 2020 r. znak: (...). W konsekwencji na obecnym etapie postępowania kwestia adresu pod jakim zamieszkuje zobowiązany czy prawa własności nieruchomości i związanej z tym opłaty za gospodarowanie odpadami nie może być również przedmiotem oceny Sądu. Przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie mogły być analizowane w postępowaniu egzekucyjnym co mogło nastąpić jedynie w postępowaniu wymiarowym. W tej sytuacji podnoszone przez stronę okoliczności związane z zastosowaniem ww. ustawy, nie mogły mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie. Nadto wymaga wyjaśnienia, że stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z kolei jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Z powyższych regulacji wynika, że niedopuszczalne jest badanie zasadności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym Sąd nie znalazł dowodów, które mogłyby wskazywać na to, że stanowisko organów, co do nieistnienia obowiązku jest błędne. W szczególności dowodów takich nie zawiera skarga. Podsumowując, odpowiada prawu stwierdzenie organów o niezasadności zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego. Zarzuty skargi sformułowane w ich kontekście należy uznać za niezasadne, tak jak eksponowane kwestie niezwiązane ściśle ze zgłoszonym przez skarżącego zarzutem na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.