II SA/Bd 307/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. K. o przyznanie wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: 1. przyznać radcy prawnemu J. K. wynagrodzenie w kwocie 146,40 zł (słownie: sto czterdzieści sześć 40/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, 2. oddalić wniosek radcy prawnego J. K. z dnia 12 lipca 2010r. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 maja 2010r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyznał J. A. prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Pełnomocnik skarżącego radca prawny J. K. złożył dwa wnioski o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych datowane na 12 lipca 2010r. oraz 11 grudnia 2010r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 146,40 zł (łącznie z podatkiem VAT) stosownie do przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Natomiast w kwestii dotyczącej wniosku radcy prawnego J. K. z dnia 12 lipca 2010r należy stwierdzić, że zgodnie z § 16 cyt. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie radca prawny J. K. takowego oświadczenia nie przedstawił (oświadczenie takie zawarł jedynie we wniosku z dnia 11 grudnia 2010r.). Należy podkreślić, że niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, toteż nie podlega ewentualnemu uzupełnieniu w trybie art. 49 wyżej cyt. ustawy. Wniosek niezawierający takiego oświadczenia podlega oddaleniu jako nieuzasadniony (por. postanowienie SN z 14 października 1998r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63). Pogląd ten, na tle przepisu brzmiącego identycznie jak omawiany, zyskał aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt II FSK 862/05 (LEX nr 242945), w którym Sąd ów stwierdził, iż brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pogląd ten utrwalony został ponadto w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Mając na względzie powyższe, stosownie do art. 250 oraz 258 § 2 pkt 8) cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.