IV SA/Wa 1121/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Michał Majcher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi Gminy N. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego oddala skargę UZASADNIENIE Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r., po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta i Gminy N., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2007r. odmawiające udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych. W uzasadnieniu postanowienia Minister Sprawiedliwości stwierdził, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2000 roku Nr 50, poz. 580 z późno zm.), prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje organom samorządu terytorialnego, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Organy samorządu terytorialnego mogą również, na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 10 powołanej wyżej ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, uzyskać informację w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. W omawianym przypadku ma zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym dający prawo pracodawcom do uzyskania informacji o osobach w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska urzędniczego, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, ponieważ sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustaleniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych określił wprost, że organ samorządu terytorialnego działa jako pracodawca. Jednocześnie w myśl art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym z dnia 24 maja 2000 roku za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. Opłata stanowi dochód budżetu państwa. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Burmistrz Miasta i Gminy N. podnosząc, iż obowiązek sprawdzenia czy osoby zatrudnione na stanowiskach urzędniczych figurują w Krajowym Rejestrze Karnym został nałożony ustawą z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracowniach samorządowych ( Dz. U. Nr 169, poz. 1201). Zdaniem skarżącego, skoro w świetle art. 163 Konstytucji RP samorząd wykonuje zadania publiczne, to stosownie do 24 ust.1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym jednostki samorządu terytorialnego są zwolnione od opłaty. Zdaniem Skarżącego nie jest trafna interpretacja art. 6 ust. 10 ustawy o KRK wyrażona przez Ministra Sprawiedliwości w zaskarżonym postanowieniu. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przepis ten na mocy art. 144 kpa ma odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez organy administracji postanowień. W rozpatrywanej sprawie postanowienie pierwszoinstacyjne wydane z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości przez Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego zawiera błędne pouczenie o przysługującym zażaleniu, gdy tymczasem powinno zawierać w myśl powołanego wyżej art. 127 § 3 kpa pouczenie o przysługującym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.) organem właściwym do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych sprawach dotyczących Krajowego Rejestru Karnego jest Minister Sprawiedliwości, w który może upoważnić pracowników Ministerstwa do wydawania orzeczeń w jego imieniu. W ocenie Sądu uchybienie polegające na błędnym pouczeniu strony o możliwości wniesienia zażalenia zamiast wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ w istocie nie pozbawiło strony możliwości skorzystania ze środka odwoławczego. Zgodnie z treścią art. 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym do postępowania na podstawie tej ustawy stosuje się przepisy kpa. Z kolei zgodnie z treścią art. 23 tejże ustawy informacja o osobie, sporządzona na podstawie danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 19 ust. 3 określa skutki niespełnienia przez zapytanie lub wniosek wymogów określonych w ust. 1 i 2 tego przepisu. Do wymogów tych nie należy uiszczenie opłaty. Do skutków nieuiszczenia opłaty należy więc stosować przepisy kpa. Zgodnie z treścią art. 261 § 1 kpa jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Z art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Treść tego przepisu zdaniem Sądu wskazuje, że opłata za udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego powinna być uiszczona z góry. Skutki nieuiszczenia opłaty pomimo wystosowanego do strony wezwania określone zostały w art. 261 § 1 i § 2 kpa. Zgodnie treścią tychże przepisów jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. Zwrot podania następuje poprzez wydanie postanowienia w tym przedmiocie. Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż organ naczelny przy piśmie z dnia [...] stycznia 2007r. zwrócił wnioskodawcy wnioski o udzielenie informacji z KRS, wyznaczając jednocześnie stronie 14-dniowy termin do uiszczenia należnej opłaty. Burmistrz Miasta i Gminy N. nie zastosował się do tego wezwania i pismem z dnia [...] lutego 2007r. ponownie przesłał zwrócone wnioski bez uiszczonej opłaty, podnosząc iż, podtrzymuje swoje poprzednie stanowisko, iż w świetle art. 24 ust.1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym organy samorządu terytorialnego są zwolnione z opłaty. Jak powiedziano powyżej, nieuiszczenie przez stronę opłaty winno skutkować wydaniem postanowienia o zwrocie podania. Wprawdzie w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości błędnie uczynił, wydając postanowienie o odmowie udzielenia informacji, to jednak uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem w obu sytuacjach skutek jest ten sam, gdyż strona nie uzyskała informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Podzielić należy pogląd Ministra Sprawiedliwości, iż uzyskanie przez Burmistrza w przedmiotowej sprawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego nie jest zwolnione od opłat. Obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego nałożony został ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1201). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tejże ustawy w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia jej życie pracodawca samorządowy zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym występuje z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. Z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1 do 9 i 11. Zwolnienie od opłat nie przysługuje pracodawcom, którzy chcą uzyskać informację z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w jego przypadku zastosowanie ma pkt 9 art. 6 ust.1 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której o udzielenie informacji ubiegają się organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego oraz inne organom wykonujące zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie. Burmistrz niewątpliwie jest organem administracji wykonującym zadania publiczne. Obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego jest też zadaniem nałożonym na Burmistrza przez ustawę. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych wyraźnie jednak stwierdził, że z wnioskiem o zapytanie o karalność na podstawie tego przepisu występuje "pracodawca samorządowy", a nie organ samorządu terytorialnego, w którym zatrudnieni są pracownicy samorządowi. Nie sposób zdaniem Sądu przyjąć, iż ustawodawca używa zamiennie sformułowań "pracodawca samorządowy" i "organ samorządu terytorialnego". Burmistrz jako organ samorządu terytorialnego wykonuje władztwo publiczne. Działając jako pracodawca samorządowy Burmistrz władztwa takiego nie wykonuje. W takim przypadku Burmistrz jest jedynie podmiotem zatrudniającym pracownika. Nie ma znaczenia sposób nawiązania stosunku pracy jak również okoliczność, iż zatrudnienie pracowników samorządowych oprócz kodeksu pracy reguluje ustawa z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 21, poz. 124 z późn. zm.). Uprawnienia Burmistrza w stosunku do pracownika samorządowego wynikają z faktu nawiązania stosunku pracy, a nie z faktu, że jest organem władzy publicznej. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "pracodawca samorządowy" wskazuje zdaniem Sądu, iż celem ustawodawcy było nałożenie obowiązku uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego na Burmistrza działającego wyłącznie jako pracodawca. Nakładanie przez ustawodawcę na pracodawców różnego rodzaju obowiązków, w tym także obowiązków pociągających za sobą konieczność poniesienia określonych wydatków pieniężnych, nie jest niczym szczególnym. Całą gamę takich obowiązków zawiera kodeks pracy (Dział IV Rozdział I). Tym samym stwierdzić należy, iż art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym nie ma zastosowania do zapytania o karalność kierowanego przez Burmistrza w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Przepis ten miałby zastosowanie tylko wówczas, gdyby Burmistrz występował z zapytaniem o karalność w wykonaniu obowiązku wynikającego z innej ustawy nałożonego na niego jako na organ administracji samorządowej, a nie jako na pracodawcę samorządowego. Z powyższych podanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.