II SO/Gd 15/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie grzywny Staroście z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. wymierzyć Staroście grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych) za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi A. K. na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej; 2. zasądzić od Starosty na rzecz A. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 11 września 2015 r. (data stempla pocztowego) A. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wymierzenie Staroście S. grzywny z powodu nieprzekazania Sądowi wniesionej przez niego, w dniu 18 czerwca 2015 r., skargi na bezczynność Starosty S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wnioskujący wyjaśnił, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 22 czerwca 2015 r., na dowód czego przedstawił wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej, i pomimo upływu blisko trzech miesięcy, organ nie przekazał jej do Sądu, czym doprowadził do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o odstąpienie od ukarania i wyjaśnił, że wskutek niedopatrzenia wiadomości od skarżącego nie zostały odczytane lub w natłoku innych reklam i spamów zostały usunięte. Jednocześnie, na wezwanie Sądu, organ przedłożył do akt sprawy odpis skargi A. K. z dnia 18 czerwca 2015 r., na której znajduje się pieczęć wpływu do Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w S. z datą 22 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2012 r. poz. 270) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do treści art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z kolei art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powołany przepis art. 55 § 1 zawiera regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1, jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, a także funkcji represyjnej. Funkcja represyjna realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w wymienionym przepisie służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Poza tym grzywna z art. 55 § 1 pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 719/11, Lex 965940) Organ, nie dopełniając obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, nie może więc zasłaniać się problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności czy zaniedbaniami ze strony pracownika urzędu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 360/05, LexPolonica nr 390084). Z kolei ustalając wysokość grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, a także czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,. Komentarz, Warszawa 2005 r., str. 259). Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek A. K. o wymierzenie Staroście S. grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. Niesporne w sprawie bowiem jest, że skarga A. K. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do tego organu w dniu 22 czerwca 2015 r. A zatem, stosownie do powołanego przepisu art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, termin do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawami do Sądu upływał dla organu w dniu 7 lipca 2015 r. Bezsporne w sprawie również jest, że obowiązek ten nie został przez organ wykonany do chwili obecnej. Za przekazanie skargi w rozumieniu art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być bowiem uznane przekazanie jej odpisu w formie załącznika do pisma z dnia 10 grudnia 2015 r. Organ powinien przekazać oryginał skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w taki sposób aby nie było wątpliwości co do tego, że wykonuje obowiązek przewidziany w tym przepisie. Wnioskodawcy oraz organowi należy wyjaśnić, że stosownie do art. 55 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli organ nie przekazał skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o wymierzeniu Staroście S. grzywny w wysokości 500 zł. W ocenie Sądu, wymierzona grzywna będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku polegającego na nieprzekazaniu skargi. Grzywna ta jest współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wobec uwzględnienia wniosku Sąd, na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził w punkcie 2 postanowienia zwrot kosztów postępowania.