II OSK 3168/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 557/14 o odrzuceniu skargi A.J. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ganku samowolnie dobudowanego przy wejściu głównym do budynku mieszkalnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z 17 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A.J. (dalej jako "skarżący") na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki ganku samowolnie dobudowanego przy wejściu głównym do budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zostało nadane 18 sierpnia 2014 r. Następnie 22 sierpnia 2014 r. przesyłkę złożono w placówce pocztowej w Złotoryi, a zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłkę awizowano powtórnie 1 września 2014 r., lecz nie została podjęta. Sąd I instancji wskazał, że za datę doręczenia przesyłki należy przyjąć upływ 14 dni od pozostawienia pisma w placówce pocztowej w Złotoryi. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego doręczone więc zostało z dniem 5 września 2014 r. Termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu sądowego upływał 12 września 2014 r. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, więc Sąd I instancji skargę odrzucił. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 73 § 2, § 3 i § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w związku § 8 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1350). W ocenie skarżącego, Sąd I instancji błędnie przyjął, że operator pocztowy dokonał prawidłowego zawiadomienia adresata o nadejściu przesyłki, w szczególności, że powtórne awizo było zgodne z art. 73 § 3 i 2 p.p.s.a. Z treści zwrotnego poświadczenia odbioru nie wynikało bowiem gdzie, tj. w którym z miejsc wskazanych w art. 73 § 2 p.p.s.a., doręczyciel pozostawił zawiadomienie do odbioru. W ocenie skarżącego, uniemożliwiało to uznanie "awizowania" przesyłki za prawidłowe. W konsekwencji spowodowało to naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że skarżący pomimo prawidłowego wezwania nie uiścił wpisu od skargi. Po drugie, art. 220 § 3 oraz art. 73 § 2, § 3, § 4 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że skarżącemu pozostawiono awizo zgodnie z art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a. Skarżący podkreślił, że nie pozostawiono w ogóle zawiadomień o nadesłanej do niego korespondencji, miejscu jej złożenia oraz możliwości odbioru w określonym terminie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W niniejszej sprawie kwestią sporną pozostaje skuteczność doręczenia skarżącemu wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane cytowanym przepisem, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Skarżący twierdzi, że awizo nie zostało mu w ogóle pozostawione, a ponadto kwestionuje sposób w jaki wypełnione zostało zwrotne potwierdzenie odbioru awizowanej przesyłki. Twierdzenie skarżącego nie znajdują jednak oparcia w aktach sprawy, jak również w złożonych przez skarżącego dokumentach. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki listonosz podjął 22 sierpnia 2014 r., a następnie przesyłkę pozostawił w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w oddawczej skrzynce odbiorczej. Świadczy o tym zarówno prawidłowo wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem listonosza oraz urzędową pieczęcią z datownikiem Urzędu Pocztowego w Złotoryi. Skarżący wskazuje, że data "22 sierpnia 2014 r." została przerobiona. Jak jednak wynika z nadesłanego przez skarżącego pisma Poczty Polskiej z 29 października 2014 r. listonosz podejmował próbę doręczenia zarówno 21 jak i 22 sierpnia 2014 r. Awizowanie 22 sierpnia 2014 r. potwierdza natomiast pieczęć urzędu pocztowego oraz podpis osoby doręczającej. Stąd też powyższe wątpliwości uznać należy za nieuzasadnione i pozostające bez wpływu na skuteczność doręczenia. Powtórne awizowanie nastąpiło 1 września 2014 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 8 września 2014 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. Skuteczności doręczenia powyższej przesyłki nie udało się skarżącemu podważyć w wyniku złożonej reklamacji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w piśmie z 29 października 2014 r. Poczta Polska nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości w doręczaniu przesyłki, stwierdzając jedynie, że podnoszone przez skarżącego nieprawidłowości nie mogą zostać zweryfikowane i wydają się mało prawdopodobne. Stąd też brak było podstaw do uznania, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny skuteczności doręczenia przedmiotowej przesyłki, a więc naruszył art. 73 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. Podczas doręczenia przesyłki zostały również zachowane warunki wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało sporządzone zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia i pozostawione w skrzynce oddawczej adresata (§ 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). Jak już wyżej wskazano, listonosz zaznaczył dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem (§ 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Ponadto, listonosz po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej dokonał adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i złożył swój podpis (§ 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Brak więc było podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia powyższych przepisów. Skarżący nie wykazał również, że do jego oddawczej skrzynki pocztowej mogły mieć dostęp osoby trzecie czy też, że była ona uszkodzona, poprzestając jedynie na wskazaniu, że listonosz nie pozostawił awiza. Skarżący zmierza więc do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, co niewątpliwie godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącego prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie poprzez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącemu przedmiotowego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi skutkował odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 5 4