IV Ka 797/25

<p>Sygn. akt IV Ka 797/25</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wniesiona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Nie można zgodzić się twierdzeniami obrony, iż obwiniona nie wyczerpała znamion ustawowych wykroczenia z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywienia i żywności (tj. z dnia 25 maja 2023 r. – Dz.U. z 2023 r. poz. 1448).</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20061711225" title="Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz. 1225 (art. 3;art. 3 pkt. 52)">art. 3 pkt 52 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia</a>, za wprowadzanie żywności do obrotu rozumie się wprowadzanie na rynek w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku, ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE.L Nr 31, str. 1). Z kolei ,,wprowadzenie na rynek” w rozumieniu ww. rozporządzenia oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem <strong> <!-- -->oferowania do sprzedaży</strong> lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie przeterminowane produkty spożywcze, wymienione w komparycji zaskarżonego wyroku, były niewątpliwe oferowane do sprzedaży przez sklep <span class="anon-block">(...)</span>, natomiast obwiniona, będąca w tym czasie osobą prowadzącą zmianę, miała w zakresie obowiązków kontrolę terminów przydatności do spożycia towarów znajdujących się w sprzedaży (k. 124 – 125). Była ona zatem prawnie odpowiedzialna za to, by oferowane na terenie sklepu do sprzedaży produkty miały ważny termin przydatności do spożycia, a produkty przeterminowane – były wycofane z oferty, czyli fizycznie usunięte z półek sklepowych.</p> <p>W dniach: 8 maja 2024 roku, około godziny 14:59, 9 maja 2024 roku, około godziny 14:59 i 20 maja 2024 roku, około godziny 19:02, stwierdzono na półkach sklepowych wymienione w zaskarżonym wyroku produkty spożywcze po upływie oznaczonej daty minimalnej trwałości, a wówczas osobą odpowiedzialną za prowadzenie zmiany była właśnie obwiniona <span class="anon-block">C. N.</span>. Tak więc, to na skutek jej zaniedbania (niedopełnienia obowiązków) doszło do opisanej sytuacji. Sąd Rejonowy prawidłowo zatem uznał, iż zaniedbania obwinionej, o których mowa w zaskarżonym wyroku, skutkowały wprowadzeniem do obrotu środków spożywczych oznakowanych datą minimalnej trwałości, po upływie tej daty.</p> <p>Nie ma racji obrona, iż wykroczenia z art. 100 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywienia i żywności można dopuścić się wyłącznie umyślnie. Wykroczenie z art. 100 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywienia i żywności można bowiem popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie. Zastosowanie znajduje bowiem zasada ogólna, wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 5)">art. 5 kodeksu wykroczeń</a>, zgodnie z którą wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne. Takie stanowisko prezentują także komentatorzy (por. M. Syska [w:] Bezpieczeństwo żywności i żywienia. Komentarz, red. A. Szymecka-Wesołowska, Warszawa 2013, art. 100; W. Kotowski, B. Kurzępa [w:] W. Kotowski, B. Kurzępa, Komentarz do niektórych przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia [w:] Wykroczenia pozakodeksowe. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2008, art. 100). Nie jest natomiast uzasadnionym powoływanie się przez skarżącego na treść art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywienia i żywności, w drodze analogii, gdyż przepis ten dotyczy odpowiedzialności za przestępstwo, a nie za wykroczenie.</p> <p>Nie przekonuje także stanowisko apelacji, domagające się uniewinnienia obwinionej, z odwołaniem się do poglądu, że wprowadzanie towaru do obrotu może przybierać tylko postać działania, a nie zaniechania. Mieć tu bowiem trzeba na uwadze całość przypisanego obwinionej w zaskarżonym wyroku zachowania, z uwzględnieniem, że wprowadzaniem żywności do obrotu jest również m.in. oferowanie jej do sprzedaży. Z przyjętego przez Sąd meriti opisu czynu wynika, iż obwiniona dopuściła do zaniedbania, które skutkowało wprowadzeniem do obrotu przeterminowanych środków spożywczych. Oczywiście, oferowany do sprzedaży towar był własnością sieci <span class="anon-block">(...)</span>, ale faktycznie był on oferowany przez konkretny sklep i zatrudnionych tam sprzedawców, wśród których znajdowała się obwiniona, która była przy tym odpowiedzialna za prowadzenie zmiany. Natomiast zaniedbanie przez obwinioną obowiązku wyeliminowania z oferty sprzedażowej produktów przeterminowanych spowodowało, że wciąż były one dostępne dla klientów (a więc <strong> <!-- -->nadal były oferowane do sprzedaży</strong>), którzy mogli je bez przeszkód nabywać. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że w zaistniałym stanie faktycznym sprawy, zachowanie obwinionej sprowadzało się wyłącznie do zaniechania.</p> <p>Obwinionej nie może również ekskulpować treść złożonego w toku postępowania odwoławczego dokumentu, w postaci grafiku pracy na miesiąc maj 2024 roku Okoliczność, że w datach: 8 maja 2024 roku (godz. 14:59), 9 maja 2024 roku (godz. 14:59) i 20 maja 2024 roku (godz. 19:02) w sklepie <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">L.</span>, przy ulicy <span class="anon-block">(...)</span>, zatrudnieni byli również inni pracownicy, którzy także mieli obowiązek dbać o kontrolę terminów przydatności do spożycia oferowanych produktów, niczego w istocie zmienia. To obwiniona była przecież osobą prowadzącą zmianę i jak już wyżej wskazano, do zakresu jej obowiązków należała kontrola terminów przydatności do spożycia towarów znajdujących się w sprzedaży. To, że w realizacji tegoż obowiązku winna być wspomagana przez innych pracowników, może stanowić jedynie okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary lub być jednym z powodów dla odstąpienia od wymierzenia kary. Sąd I instancji uwzględnił właśnie szereg uwarunkowań i okoliczności przemawiających za szczególnym potraktowaniem obwinionej, co ostatecznie znalazło wyraz w odstąpieniu od wymierzenia jej jakiejkolwiek kary (art. 39 § 1 k.w.). Sąd Okręgowy, aprobując takie rozstrzygnięcie, nie znalazł natomiast podstaw – z powodów wyżej omówionych – do uniewinnienia obwinionej od popełnienia zarzucanych jej wykroczeń.</p> <p>Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie obrazy przepisów prawa, która miałaby wpływ na jego treść. Dlatego też wniesiona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu, należało w całości utrzymać w mocy.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119 k)">art. 119 k.p.s.</a>w., ustalając wysokość opłaty za II instancję na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).</p> </div>