I OSK 2825/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szpitala Miejskiego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 637/16 w sprawie ze skargi Szpitala Miejskiego w [...] na decyzję nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Szpitala Miejskiego w [...] na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 637/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Szpitala Miejskiego w [...] na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. strona skarżąca zwróciła się do Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...] (dalej jako: organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez sporządzenie kserokopii wszystkich ofert złożonych przez oferentów w postępowaniu nr [...] prowadzonym w trybie konkursu ofert w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie położnictwa i ginekologii/1450-014 - poradnia ginekologiczno-położnicza. Organ decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. odmówił udostępnienia wskazanych we wniosku informacji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1193/12, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt l OSK 190/13, oddalił skargę kasacyjną organu. Ponownie rozpoznając sprawę organ decyzją z dnia [...] września 2013 r. częściowo odmówił dostępu do informacji objętej rozpoznawanym wnioskiem, następnie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 143/14, uchylił zaskarżoną decyzję organu oraz poprzedzającą ją decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1877/14, oddalił skargę kasacyjną organu. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdzono m.in., że trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji dokonanie przez organ niedostatecznej oceny aspektu tajemnicy przedsiębiorcy w rozpoznawanej sprawie. Na organie spoczywa obowiązek oceny skutecznej realizacji klauzuli tajności wynikającej z objęcia przedmiotu żądania tajemnicą przedsiębiorcy nadanej przez tegoż przedsiębiorcę. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej, organ, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. w pkt I odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w jakim stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa, co organ ustalił w oparciu o analizę tych informacji pod względem przesłanek materialnych i formalnych tajemnicy przedsiębiorstwa oraz uwzględniając wolę oferentów o zachowaniu w poufności: a) danych dotyczących podwykonawców; b) promesy lub umowy z podwykonawcami lub oświadczenia o samodzielnym wykonywaniu umowy; c) polisy ubezpieczeniowej lub promesy zawarcia umowy odpowiedzialności cywilnej; d) umowy spółki cywilnej; e) numerów seryjnych sprzętu i roku jego produkcji; w pkt II decyzji organ umorzył postępowanie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie wskazując, że informacje te – jako nieobjęte klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa podlegają udostępnieniu. Z tego względu brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej, co uzasadnia umorzenie postępowania. Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2016 r. W skardze na powyższą decyzję Szpital Miejski [...] zarzucił naruszenie art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 419), zwanej dalej u.z.n.k., w związku z art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1510) poprzez przyjęcie, że dane dotyczące podwykonawców, promesy lub umowy z podwykonawcami lub oświadczenia o samodzielnym wykonywaniu umowy, polisy ubezpieczeniowe lub promesy zawarcia umowy odpowiedzialności cywilnej oraz numery seryjne sprzętu i roku jego produkcji objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach; naruszenie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), zwanej dalej u.d.i.p., poprzez zastosowanie do prowadzonego postępowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności niewłaściwe zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania, gdy tymczasem do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się przepisów k.p.a., a umorzenie postępowania jest możliwe jedynie w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności wskazał, że przedmiotem sprawy jest sposób wywiązania się organu z obowiązku zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych we wcześniejszych wyrokach tego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego i w tym kontekście Sąd pierwszej instancji ocenił prawidłowość skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] marca 2016 r. Sąd pierwszej instancji ocenił, że organ, działając w oparciu o wskazania zawarte w powyżej przywołanych wyrokach sądów administracyjnych, prawidłowo zinterpretował przepisy i zwrócił się do każdego oferenta z zapytaniem dotyczącym wyrażenia woli co do zachowania w poufności danych zawartych w ofercie stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Następnie, przy uwzględnieniu udzielonych odpowiedzi, w których wskazano na wolę zachowania w poufności informacji dotyczących tajemnicy przedsiębiorcy (element formalny) sformułował listę informacji spełniających kryterium tajemnicy przedsiębiorcy (kryterium materialne). Sąd podkreślił, że ustalając ww. zakres informacji niepodlegających ujawnieniu organ wnikliwie uzasadnił, dlaczego uznał je za spełniające przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy. W odniesieniu do danych dotyczących podwykonawców wskazał, że sam fakt współpracy z określonym podwykonawcą w określonym zakresie, formie i czasie oraz sposób udzielania świadczeń, jak również informacja o samodzielnym ich wykonywaniu są informacjami o charakterze organizacyjnym i technicznym, które są objęte tajemnicą handlową. Wskazał również, że dane zawarte w V i VI części formularza ofertowego z wykazem sprzętu i szczegółami oferty wskazującymi na numery sprzętu i datę produkcji sprzętu mają charakter informacji o charakterze technicznym stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. Nie zgodził się przy tym z twierdzeniem strony skarżącej, że dane te, jako łatwo, a nawet ogólnie dostępne, nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy. Wskazał, że kryterium tajemnicy spełniają również: polisa ubezpieczeniowa i promesa zawarcia umowy OC, których ujawnienie może doprowadzić do wywnioskowania jaka jest sytuacja finansowa i ekonomiczna danego przedsiębiorstwa. Taka informacja sama w sobie stanowi wartość handlową w relacjach z konkurencyjnymi przedsiębiorcami. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ uczynił zadość zasadzie jawności ofert oraz zasadzie ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, nie poprzestając na odniesieniu się do stanowiska oferentów zainteresowanych zachowaniem informacji mającej charakter tajemnicy przedsiębiorstwa w poufności, ale dokonując własnej oceny poszczególnych informacji w aspekcie ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa i przedstawiając ich uzasadnienie. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi, w którym kwestionowana jest prawidłowość umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. w zakresie nieobjętym punktem I decyzji z [...] marca 2016 r., Sąd pierwszej instancji uznał go za chybiony. Organ, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z NSA w odniesieniu do informacji podlegającej ujawnieniu stwierdził, że w tym zakresie postępowanie jest bezprzedmiotowe, a zatem w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 105 k.p.a., także ze względu na brak możliwości umorzenia postępowania w takiej sytuacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła strona skarżąca zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 153 w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1877/14, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dane dotyczące podwykonawców, promesy lub umowy z podwykonawcami lub oświadczenia o samodzielnym wykonywaniu umowy, polisy ubezpieczeniowe lub promesy zawarcia umowy odpowiedzialności cywilnej, umowy spółki cywilnej oraz numery seryjne sprzętu i roku jego produkcji, stanowią tajemnicę przedsiębiorców nie podlegającą udostępnieniu, gdy tymczasem wskazany wyrok zobowiązywał organ jedynie do analizy "zakresu tajemnicy przedsiębiorcy oferentów (...) i mając na uwadze powyższe okoliczności ewentualne udostępnienie w dowolnej formie tych, które podlegają upublicznieniu i w tym zakresie umorzenie postępowania, albo odmowa uwzględnienia żądania w formie decyzji administracyjnej z powodu objęcia danych skuteczną ochroną wynikającą z tajemnicy przedsiębiorcy". Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w związku z art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez przyjęcie, że dane dotyczące podwykonawców, promesy lub umowy z podwykonawcami lub oświadczenia o samodzielnym wykonywaniu umowy, polisy ubezpieczeniowe lub promesy zawarcia umowy odpowiedzialności cywilnej oraz umowy spółki cywilnej oraz numery seryjne sprzętu i roku jego produkcji objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej; 2) art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez zastosowanie do prowadzonego postępowania przepisów k.p.a., a w szczególności zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania, gdy tymczasem do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się przepisów k.p.a., a umorzenie postępowania jest możliwe jedynie w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych. W pierwszej jednak kolejności przypomnieć przyjdzie, że zaskarżony wyrok, jak i zaskarżona decyzja, wydane zostały w postępowaniu, które już wcześniej dwukrotnie było kontrolowane przez sądy administracyjne w obydwu instancjach. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów zauważyć przyjdzie, że jej autor powołał się na obie podstawy kasacyjne, skutkiem czego w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, można przejść do oceny poprawności zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy okazał się nieuzasadniony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny sposobu wywiązania się organu z obowiązku zastosowania się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, które były zawarte w dotychczas wydanych wyrokach w niniejszej sprawie, w tym w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1877/14. Zarzut ten jest niezasadny bowiem wydaje się, że autor skargi kasacyjnej starał się wykazać, że organ winien jedynie dokonać analizy zakresu tajemnicy przedsiębiorstwa i na tym poprzestać, na co wskazuje zwrot "zobowiązał organ jedynie do analizy". Nie ulega wątpliwości, że po dokonaniu tej analizy organ winien był, w zależności od jej wyniku, podjąć działania, które będą z nią zgodne. Skoro, po przeanalizowaniu poszczególnych danych organ doszedł do przekonania, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, to – zgodnie z wynikiem przeprowadzonej analizy – podjął działania przejawiające się w orzeczeniu zawartym w pkt I decyzji utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję. W wyniku przeprowadzenia oceny zgodności z prawem wydanej decyzji Sąd pierwszej instancji uznał, że jest ona zgodna z prawem oraz wiążącym wyrokiem NSA i w związku z powyższym skargę oddalił, zatem prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. Co więcej, nie można Sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia art. 151 p.p.s.a. ponieważ jest to przepis o charakterze ogólnym (blankietowym), który nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Naruszenie wymienionego przepisu jest następstwem uchybienia przepisom procesowym lub materialnym. Co prawda, zarzut naruszenia tego przepisu powiązano z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., jednak również i ten zarzut jest bezpodstawny. Wynika to z faktu, że przepis art. 153 p.p.s.a stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak już wyżej wskazano organ oraz Sąd pierwszej instancji były związane w niniejszej sprawie wyrokiem NSA z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1877/14, w którym wskazano na obowiązek organu w zakresie samodzielnego dokonania oceny spełnienia przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa oraz w zakresie umorzenia postępowania, jeżeli w pozostałym zakresie udostępni informację publiczną niestanowiącą tajemnicy przedsiębiorstwa, co w niniejszej sprawie organ uczynił. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że pierwszy z nich nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim dlatego, że nie został należycie umotywowany. Argumentacja autora skargi kasacyjnej w tym zakresie sprowadza się w zasadzie do stwierdzenia, że strona skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji dotyczącym tajemnicy przedsiębiorstwa oraz, że stronie skarżącej trudno jest to stanowisko zrozumieć. Niemniej jednak wskazać w tym miejscu przyjdzie, że zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i organ podjęły w tym zakresie działania zgodne z wiążącym je wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r. W orzeczeniu tym przesądzono, że generalna zasada jawności ofert doznaje ograniczenia co do informacji objętych tajemnicą przedsiębiorcy. Aktualna pozostaje ocena prawna wyrażona w ww. orzeczeniu, że na organie spoczywał obowiązek rozważenia przesłanki materialnej i formalnej, jakie składają się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ podjął stosowne działania w tym zakresie, zatem nie sposób zarzucić mu naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w zw. z art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych., Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. ponieważ w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić aby doszło do wypełnienia dyspozycji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W zakresie tego przepisu zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji były również związane wykładnią dokonaną uprzednio przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyraźnie wskazał, że jeżeli organ udostępni informację publiczną podlegającą udostępnieniu to może dokonać tego w dowolnej formie i w tym zakresie umorzy postępowanie. Tym samym organ podjął działanie zgodne z wytycznymi NSA. Należy przy tym zwrócić uwagę na jedną zasadniczą kwestię, o której próżno szukać wzmianki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz w uzasadnieniach decyzji wydanych przez organ. Kwestia ta ma niebagatelne znaczenie dla sprawy, a jednak nie została poświęcona jej należyta uwaga w ww. orzeczeniach. Otóż z akt sprawy wynika, że organ udostępnił stronie skarżącej dane podlegające udostępnieniu w trybie informacji publicznej w sposób, w jaki tego żądała. We wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. strona skarżąca wniosła o udostępnienie informacji publicznej poprzez odbiór kserokopii wskazanych ofert w siedzibie organu. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. organ poinformował stronę skarżącą, że odbiór części informacji objętych wnioskiem, które podlegają udostępnieniu możliwy będzie od dnia [...] marca 2016 r. w siedzibie organu. Pismo to zostało doręczone stronie skarżącej za pomocą faksu w dniu [...] marca 2016 r. oraz zostało w tym samym dniu wysłane listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W niniejszej sprawie organ w tym zakresie dostosował się zatem do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego i po udostępnieniu stronie skarżącej żądanych informacji, które podlegały udostępnieniu - umorzył postępowanie, o czym jest mowa w pkt II decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Wobec wyrażonej, we wspomnianym już art. 153 p.p.s.a. zasady związania organ nie mógł postąpić w sposób odmienny od tego, co zostało wskazane w ww. orzeczeniu NSA. Skoro doszło do udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie, to zgodnie z wytycznymi NSA w tym zakresie organ postępowanie umorzył. Zasadnie podniósł powyższą kwestię organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną zaznaczając, że był bezwzględnie związany oceną prawną zawartą w prawomocnym orzeczeniu NSA. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny postępowania organu, zatem skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego związanych z wniesioną przez pełnomocnika organu odpowiedzią na skargę kasacyjną i jego udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się opłata za czynności radcy prawnego obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12 – dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.