I SA/Gd 331/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2004 r. oraz od stycznia do września 2005 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową), art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1-4, art. 25 ust. 3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), art. 41 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt. 4, art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 109 ust. 5, art. 162 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2004 r. nr 54, poz. 535, zwanej dalej ustawą o VAT), po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zwanej dalej w skrócie "Spółką", od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] określającej skarżącej w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2004 roku do grudnia 2004 roku, za marzec 2005 roku oraz za miesiące od maja do września 2005 roku kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a za miesiące styczeń i kwiecień 2005 roku określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, kwiecień, maj i wrzesień 2005 roku – uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń i luty 2005 roku umarzając w tym zakresie postępowanie, a za wrzesień 2005 roku ustalając dodatkowe zobowiązanie podatkowe w niższej wysokości, w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Podstawą wydania powyższej decyzji były następujące ustalenia faktyczne: W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie badania prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów w okresie od lutego 2004r. do września 2005 r. ustalono m.in., że skarżąca nie rozliczyła podatku należnego od dostawy gruntów przeznaczonych pod zabudowę. Spółka bowiem dostawy te potraktowała jako zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT stojąc na stanowisku, iż są to grunty rolne. Organy podatkowe zakwestionowały powyższe stanowisko skarżącej w odniesieniu do dostaw gruntów dokonanych na podstawie: – aktu notarialnego [...] z dnia 27 stycznia 2005 r., na podstawie którego Spółka sprzedała nieruchomość niezabudowaną składającą się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] o łącznej powierzchni [...], położoną w obrębie [...], gmina [...], za cenę 284.795,20 zł; nieruchomość niezabudowaną oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka numer [...] o powierzchni [...], położoną w obrębie [...], gmina [...], za cenę 25.947,45 zł; nieruchomość niezabudowaną oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka numer [...] o powierzchni [...], położoną w obrębie [...], gmina [...], za cenę 49.312,69 zł. Ponadto z aktu notarialnego wynika, że zgodnie z wypisami z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe działki położone są na terenach lokalizacji zabudowy mieszkaniowej o wysokiej intensywności, lokalizacji zabudowy usługowej lub lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności; – faktury nr [...] z dnia 20 września 2004 r. stwierdzającej sprzedaż działki nr [...] położonej w [...] za cenę netto 58.948,56 zł (VAT wg stawki 22% - 15.968,68 zł). Do faktury załączono akt notarialny z dnia [...], z którego wynika, iż zgodnie z wypisami z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka położona jest na terenach lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności. Do wyżej opisanej faktury Spółka wystawiła w dniu 30 września 2005 r. fakturę korygującą nr [...] wskazując "przed korektą VAT(22%) 12.968,68 zł" i "po korekcie VAT (zw) 0,00 zł". – faktury nr [...] z dnia 20 września 2004 r. stwierdzającej sprzedaż działki nr [...] położonej w [...] za cenę netto 108.413,24 zł (VAT wg stawki 22% - 23.850,91 zł). Do faktury załączono akt notarialny z dnia [...], z którego wynika, iż zgodnie z wypisami z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka położona jest na terenach lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności. Do wyżej opisanej faktury Spółka wystawiła w dniu 30 września 2005 r. fakturę korygującą nr [...] wskazując "przed korektą VAT (22%) 23.850,91 zł" i "po korekcie VAT (zw) 0,00 zł". Organy podatkowe uznały, iż dla uznania gruntu za teren budowlany bądź przeznaczony pod zabudowę w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT decydujące znaczenie mają zapisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a więc jeżeli taki plan dopuszcza możliwość usytuowania na danym gruncie jakiejkolwiek budowli czy budynku, wówczas należy taki teren uznać za przeznaczony pod zabudowę. Tym samym organy podatkowe nie uwzględniły stanowiska skarżącej, iż przedmiotem wyżej opisanych dostaw były grunty rolne, bowiem w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe zaewidencjonowane są jako grunty orne. Organy podatkowe wskazały, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT podstawowa stawka podatku VAT wynosi 22%. Dostawa gruntów przeznaczonych pod zabudowę nie została wymieniona w katalogu czynności opodatkowanych według stawek niższych niż 22% lub zwolnionych z podatku VAT. Wobec powyższego podatek należny od dostawy przedmiotowych gruntów wynosi 64.917,97 zł (w odniesieniu do transakcji stwierdzonej aktem notarialnym nr [...]) i 36.819,59 zł (w odniesieniu do transakcji stwierdzonych fakturami [...] i [...]). Opisana nieprawidłowość spowodowała zaniżenie podatku należnego za miesiąc styczeń 2005 roku o kwotę 64.917,97 zł, a za miesiąc wrzesień 2005 roku o kwotę 36.819,97 zł. W odniesieniu do miesiąca września 2005 roku skarżąca wykazała w deklaracji VAT-7 nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 38.813 zł, w tym kwotę 15.446 zł do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę 23.367 zł do przeniesienia na następny miesiąc. W wyniku przeprowadzonej kontroli organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość powyższej deklaracji i określiły nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy skarżącej w kwocie 1266,00 zł. Na powyższe rozliczenie wpływ miała m.in. zmiana kwoty nadwyżki z poprzedniej deklaracji z kwoty 3.429 zł na kwotę 2.701 zł oraz zakwestionowanie prawa do ujęcia w rozliczeniu za ten miesiąc wyżej opisanych faktur korygujących wystawionych w dniu 30 września 2005 r. o numerach [...] i [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji powołując się na art. 109 ust. 8 pkt. 1 ustawy o VAT ustalił skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiąc wrzesień 2005 r. w kwocie 11.045,70 zł. Organ odwoławczy uchylił w tej części decyzję wydaną w pierwszej instancji i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiąc wrzesień 2005 roku w kwocie 4.254,00 zł. Organ odwoławczy wskazał, że zastosowanie znaleźć powinien art. 109 ust. 5 ustawy o VAT, zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia. Stosownie zatem do cytowanego przepisu kwota dodatkowego zobowiązania podatkowego winna stanowić 30% kwoty zawyżenia zwrotu na rachunek bankowy, tj. 30% od kwoty 14.180 zł (15.446,00 zł – 1.266,00 zł). Na decyzję organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 43 ust. 1 pkt. 9, art. 109 ust. 5 i 8 ustawy o VAT, art. 194 Ordynacji podatkowej oraz art. 4 i 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zwanej dalej "VI Dyrektywą". W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała zasadność uznania przez organy podatkowe, iż dokonana przez skarżącą w styczniu 2005 roku i wrześniu 2004 roku dostawa gruntów powinna być opodatkowana podatkiem VAT według stawki 22% oraz zakwestionowała ustalenie za miesiąc wrzesień 2005 r. dodatkowego zobowiązania podatkowego. W odniesieniu do kwestii zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla dostawy gruntów dokonanej we wrześniu 2004 r. i styczniu 2005 r. skarżąca powołała się na art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Spółka wskazała, że ponieważ przepisy ustawy o VAT nie wskazują definicji pojęcia "teren budowlany", ani "teren przeznaczony pod zabudowę" przyjąć należy, iż w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego należy odwołać się do przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego i wynikającej z tych przepisów ewidencji gruntów. Opis w ewidencji gruntów oddaje sposób aktualnego zagospodarowania, a nie planistyczne przeznaczenie danego gruntu. Z ewidencji gruntów zaś wynika, że sprzedane przez Spółkę przedmiotowe działki zaklasyfikowane są jako grunt rolny, a nie jako teren budowlany. Skarżąca wskazała, iż fakt przeznaczenia przedmiotowych działek w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe nie spowodowało, że działki te straciły rolny charakter. Na poparcie swego stanowiska Spółka powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt SA/Bk 1306/03, w którym uznano, iż "sam plan zagospodarowania przestrzennego gminy nie spowodował, że nieruchomość utraciła rolny i leśny charakter w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt. 28 in fine ustawy (...) o podatku dochodowym od osób fizycznych (...)". Spółka podniosła także, iż uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, zwanej dalej u.p.g.p.).Tym samym gminy dokonując przekwalifikowania gruntów położnych na ich terenie mogą tworzyć podatkotwórcze obszary i zasady. Oznacza to, że zasady opodatkowania nie wynikają z ustawy podatkowej, ani z żadnego innego aktu rangi ustawowej, lecz kreowane są decyzjami organów samorządowych, które mogą decydować, które grunty opodatkowane będą stawką podatku VAT w wysokości 22%. Zdaniem Spółki interpretacja, zgodnie z którą objęcie gruntów rolnych planem zagospodarowania przestrzennego, bez względu na sposób ich wykorzystywania powodowałoby, iż obrót takimi gruntami podlegać powinien podstawowej stawce podatku VAT, jest rozszerzająca, nieuzasadniona i profiskalna. Skarżąca powołała się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, sygn. C-468/93. W odniesieniu do kwestii dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2005 roku Spółka podniosła, iż ustalenie tego zobowiązania było bezprawne, bowiem Urząd Skarbowy nie dokonał zwrotu na rachunek bankowy skarżącej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006r., III SA/Wa 281/2005 (Mon. Pod. 2006/4/4). Spółka podkreśliła, iż w deklaracji wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 38.813 zł. Jednocześnie pismem z dnia 12 października 2005 r. wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przekazanie części tej nadwyżki w kwocie 15.446 zł na rachunek bankowy skarżącej z przeznaczeniem na pokrycie zobowiązań podatkowych i ubocznych, będących przedmiotem toczącego się względem Spółki postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie legalnością działań organu administracji oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona ani prawa materialnego, ani procesowego w sposób, który mógłby stanowić podstawę do jej uchylenia bądź stwierdzenia nieważności. Zdaniem tutejszego Sądu postępowanie podatkowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy umożliwił odtworzenie stanu faktycznego w sposób pełny, stanowiąc właściwą podstawę do zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie spór sprowadzał się do ustalenia, czy sprzedaż przez skarżącą Spółkę gruntów położnych w [...], gmina [...], powinna być zwolniona z podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT, czy też być opodatkowana podatkiem VAT według podstawowej stawki, tj. 22%, oraz rozstrzygnięcia co do zasadności ustalenia Spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2005 r. Zgodnie z art. 43 ust. pkt. 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z powyższego przepisu wynika, iż dotyczy on terenów niezabudowanych, lecz tylko tych, które jednocześnie nie są terenami budowlanymi lub przeznaczonymi pod zabudowę. Wbrew zatem stanowisku skarżącej nie jest wystarczające ustalenie, że będący przedmiotem sprzedaży grunt jest niezabudowany. Ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia terenu budowlanego i przeznaczonego pod zabudowę. Charakter gruntu na potrzeby cytowanego przepisu ustalać należy w oparciu o przepisy prawa miejscowego (tj. lokalne plany zagospodarowania przestrzennego). Zgodnie z art. 4 u.p.g.p. ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania przestrzennego jest zatem podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego gminy. Będąc z mocy art. 14 ust. 8 u.p.g.p. aktem prawa miejscowego zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje w zakresie m.in. przeznaczenia terenu oraz zagospodarowania i warunków zabudowy. Oznacza to, że przy ustalaniu, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę opierać należy się na postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku w sprawie III SA/Wa 4147/2006, w którym stwierdzono, że jeżeli z planu zagospodarowania przestrzennego wynikało, że tereny są przeznaczone pod zabudowę, to podatnik powinien odprowadzić VAT od sprzedaży działek ( LexPolonica nr 1275520, Gazeta Prawna 2007/60 str. 11) oraz w wyroku w sprawie III SA/Wa 899/07 (Gazeta Prawna z 27 lipca 2007r.), w którym stwierdzono, iż zakwalifikowanie terenu wynika z planu zagospodarowania przestrzennego, lub - w razie jego braku – z ewidencji gruntów i budynków. (Por. także Komentarz do art. 43 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.04.54.535), [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Zakamycze, 2004.). W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż zbyte przez skarżącą działki przeznaczone były pod zabudowę zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro tak, to w świetle powyższych uwag organy podatkowe słusznie uznały, iż skarżąca nie mogła skorzystać ze zwolnienia od opodatkowania przedmiotowych transakcji na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż w ewidencji gruntów zbyte przez skarżącą działki zakwalifikowane zostało jako grunty orne (a nie rolne, jak wskazuje skarżąca). Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące położenia gruntów, ich granic, powierzchni, i co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy – rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych. Ewidencja ta natomiast nie zawiera informacji co do przeznaczenia danego gruntu pod zabudowę, o tym bowiem, jak już wskazano, decyduje plan zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w jego braku, jak słusznie zauważyła sama skarżąca, możliwe byłoby oparcie się o dane z ewidencji gruntów i budynków. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w cytowanym wyżej wyroku wydanym w sprawie III SA/Wa 899/07, na który także powołuje się skarżąca, podkreślił, iż o przeznaczeniu gruntu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego, a jeśli nie ma takiego planu, wiążące są zapisy w ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji natomiast, gdy istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, tak jak w niniejszej sprawie, to jego postanowienia stanowić będą podstawę do ustalenia przeznaczenia gruntu dla potrzeb zastosowania art. 49 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT. Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że także faktyczny sposób użytkowania przez właściciela gruntu nie zmienia faktu, że jest on przeznaczony pod zabudowę, co oznacza, że obrót tym gruntem nie może korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego we wskazanym przepisie. Powołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 marca 2004r. (sygn. akt SA/Bk 1306/03, ONSAiWSA 2005/1/18) nie jest przydatny dla rozstrzygnięcia, gdyż wydany został na gruncie odmiennego stanu faktycznego i prawnego. Wyrok ten dotyczył interpretacji pojęcia rolnego i leśnego charakteru nieruchomości w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt. 28 in fine ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). Niniejsza zaś sprawa dotyczy nie podatku dochodowego od osób fizycznych, lecz podatku od towarów i usług, a nadto jej przedmiotem jest interpretacja pojęcia terenu budowlanego lub przeznaczonego pod zabudowę w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT. Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia art. 4 ust. 3 lit. b i 13 część B lit h) VI Dyrektywy. Zgodnie z art. 13 częśc B lit. h) VI Dyrektywy Państwa Członkowskie zwalniają od podatku dostawy nieruchomości gruntowych niezabudowanych, innych niż działki budowlane określone w art. 4 ust. 3 lit. b), tj. działki uzbrojone lub nieuzbrojone uznane za budowlane przez Państwa Członkowskie. Jak wynika z powyższych przepisów, co potwierdził ETS w cytowanym przez skarżącą wyroku (C-468/93) to w kompetencji Państw Członkowskich leży zdefiniowanie pojęcia działki budowlanej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia powyższych przepisów prawa wspólnotowego. Podkreślić należy ponownie, iż zbyte przez skarżącą działki położone są w lokalizacji przeznaczonej pod zabudowę, zgodnie z postanowieniami aktu prawa miejscowego w postaci planu zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od charakteru użytków i klas glebowych znajdujących się na tych działkach (grunty orne) oraz faktycznego sposobu użytkowania tych gruntów przez dotychczasowego właściciela bądź nabywcę. Nieadekwatne do stanu faktycznego niniejszej sprawy są także powołane przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 4 września 2007 r. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r. (I FSK 603/06, LEX nr 261626) oraz z dnia 8 stycznia 2007 r. (I FPS 1/06, ONSAiWSA 2007/2/27). Pierwszy z nich dotyczył problemu uznania osoby fizycznej dokonującej sprzedaży działek za podatnika podatku VAT (który to problem w niniejszej sprawie nie występował), drugi zaś z powołanych wyroków dotyczył kwestii opodatkowania podatkiem VAT opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Jakkolwiek słuszne jest stwierdzenie skarżącej, że do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przeniesienia prawa własności, to jednak nie było to przedmiotem zainteresowania Naczelnego Sądu Administracyjnego w powołanym wyroku. Podsumowując zatem stwierdzić należy, że organy podatkowe słusznie uznały, iż zbycie przez skarżącą we wrześniu 2004 roku i styczniu 2005 roku działek powinno być opodatkowane podatkiem VAT przy zastosowaniu podstawowej stawki w wysokości 22%. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2005 r. stwierdzić należy, iż zarzuty te nie są zasadne. W deklaracji VAT – 7 za ten miesiąc skarżąca spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 38.813 zł, w tym kwotę 15.446 zł do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę 23.367 zł do przeniesienia na następny miesiąc. Wbrew stanowisku skarżącej podstawą rozstrzygnięcia organu odwoławczego w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2005 r. nie był art. 109 ust. 8 ustawy o VAT, lecz art. 109 ust. 5 tej ustawy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia. Przepis powyższy nie wymaga, aby wykazana przez podatnika w deklaracji kwota zwrotu różnicy podatku została mu wypłacona, stąd też okoliczności powoływane w tym zakresie przez skarżącą nie mają znaczenia dla jego zastosowania. Zatem prawidłowo organ odwoławczy ustalił podatniczce dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy o VAT, albowiem skarżąca wykazała w złożonej deklaracji kwotę do zwrotu na rachunek w wysokości 15.446 zł oraz do przeniesienia kwotę 23.367 zł zamiast określonej przez organ pierwszej instancji kwoty do zwrotu w wysokości 1.266,00 zł. Powoływany przez skarżącą wyrok WSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 281/2005 dotyczył innego stanu faktycznego, do którego zastosowanie miała ustawa z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Wyrok ten nie dotyczył art. 109 ust. 5 ustawy o VAT, a ponadto nie odnosił się do stanu faktycznego mającego miejsce w niniejszej sprawie, a w którym podatnikowi należy się zwrot różnicy podatku naliczonego nad należnym, ale w wysokości niższej niż wskazana w deklaracji. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a., nie stwierdził także innych naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił skargę.