II SA/Kr 621/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa [....] w T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 marca 2022 r., znak: WI-I.7840.25.8.2021.MA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala UZASADNIENIE Prezydent Miasta Tarnowa decyzją nr 325/2021 z dnia 6 sierpnia 2021 r., znak: WAB-IV.6740.49.2020/2021.KM zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. K. pozwolenia na budowę obejmującego: budowę pięciokondygnacyjnego wolno stojącego podpiwniczonego wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem dla samochodów osobowych w poziomie piwnicy budynku wraz z instalacjami wewnętrznymi (wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, C.O. wentylacji mechanicznej, elektrycznej) i towarzyszącym zagospodarowaniem terenu, na terenie położonym w T. przy ul. [...], działki nr [...], [...], [...] obręb [...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...]" w T. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 22 marca 2022 r., znak: WI-I.7840.25.8.2021.MA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 tekst jednolity ze zmianami) - zwanej dalej k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2021.2351 tekst jednolity ze zmianami). W jej uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg odwołania i przytoczył przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Na terenie objętym zamierzeniem budowlanym, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją Nr 195/W/2017 z dnia 13 września 2017 r., znak: WPP-I.6730.7.2017 - zwaną dalej WZ - Prezydent Miasta Tarnowa ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami zawartymi decyzji jw., ponieważ: - charakter planowanej zabudowy odpowiada temu wskazanemu w ww. decyzji WZ tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna - projektuje się pięciokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny, - projektowany budynek został zlokalizowany w odległości większej niż 6 m od krawężnika placu manewrowego i jezdni ul. [...] - co wynika z projektu zagospodarowania działki (warunek z WZ nie mniej niż 6 m od krawężnika placu manewrowego i jezdni ul. [...]), - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi 26,09 % - strona 6 projektu budowlanego (warunek z WZ max 42 %), - szerokość elewacji frontowej (elewacja południowa) wynosi 12,00 m - projekt zagospodarowania działki (warunek z WZ szerokość elewacji frontowej (elewacja południowa - 13,0 m ± 20%), - wysokość głównej górnej krawędzi elewacji frontowej (elewacja południowa) wynosi 11,99 m - przekrój B-17 rysunek nr 0.7 (warunek z WZ max 12,00 m), - projektuje się dach płaski o kącie nachylenia wynoszącym 1°- rzut dachu rys. nr 0.6 (warunek z WZ dach płaski), - teren biologicznie czynny wynosi 34,94% - strona 6 projektu budowlanego (warunek z WZ min. 25%), - woda opadowa z terenów utwardzonych przewidzianych na terenie inwestycji będzie odprowadzana za pomocą instalacji kanalizacji deszczowej do sieci kanalizacji ogólnospławnej - projekt zagospodarowania działki + informacja m.in. na str. 28 branży sanitarnej (warunek z WZ wody opadowe do kanalizacji opadowej), - dostęp do drogi publicznej istniejący do ul. [...] tj. dz. nr [...] - potwierdza to projekt zagospodarowania działki (warunek z WZ istniejący do ul. [...] - działka nr [...]), - projektuje się 18 miejsc postojowych (13 w garażu, 5 na zewnątrz w tym 2 dla osób niepełnosprawnych) dla 15 lokali - projekt zagospodarowania działki, rzut piwnic (warunek z WZ min. 1 miejsce postojowe lub garażowe dla każdego lokalu mieszkalnego oraz miejsca dodatkowe w ilości 20% miejsc wyliczonych dla lokali mieszkalnych Dalej podkreślono, że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane, uprawniające do jego wykonania. Również on decyduje jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Projektowane zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja znajduje się poza obszarem chronionym Natura 2000. Inwestycja spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2019.1065) – dalej jako "rozporządzenie". Projektowany budynek został zlokalizowany w następujących minimalnych odległościach: - 14,35 m od granicy z działką nr [...], - 14,70 m od granicy z działką nr [...], - 4,07 m od granicy z działką nr [...], - 8,51 m od granicy z działką nr [...] (ulica [...] - 4,05 m od granicy z działką nr [...], - 3,00 m od granicy z działką nr [...] (ścianą bez okien i drzwi). Powyższe pozwala na stwierdzenie zgodności lokalizacji przedmiotowego budynku z zapisami § 12 rozporządzenia. Również lokalizacja projektowanych balkonów jest zgodna z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia bowiem ich odległość od granic sąsiednich jest większa niż wymagana tą dyspozycją 1,5 m. Wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania i zacieniania o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia, również zostały spełnione. Spełnione zostały też przepisy przeciwpożarowe. Budynek mieszkalny wielorodzinny ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania został stosownie do § 209 rozporządzenia zakwalifikowany jako ZLIV - część naziemna oraz PM garaż w części kondygnacji podziemnej z materiałów nierozprzestrzeniających ognia. Projektowany budynek został zaprojektowany z zachowaniem wymagań ochrony przeciwpożarowej w zakresie usytuowania względem zabudowy istniejącej. Co więcej zgodność z przepisami przeciwpożarowymi potwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. J. S. posiadający uprawnienia nr [...], który potwierdził bez uwag zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Wody opadowe z dachów budynku, placów oraz parkingów zostaną odprowadzone do projektowane kanalizacji opadowej, docelowo do miejskiej kanalizacji deszczowej. Instalacja ta będzie wyposażona studnie i studzienki, odwodnienie kanalizacji deszczowej, odwodnienie liniowe jak również urządzenie przeciw zalewowe. Powyższe pozwala na stwierdzenie zgodności takiego rozwiązania z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...] tj. dz. nr [...] poprzez istniejący zjazd, co pozwala na stwierdzenie, że planowana inwestycja posiada faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej w myśl § 14 rozporządzenia. Z analizy projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla tej inwestycji wynika, że zostały spełnione wymagania § 18 do § 21 ww. rozporządzenia, dotyczące miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Na zewnątrz zaprojektowano 3 miejsca postojowe o wymiarach 2,5 m x 5,00 m oraz dwa dla osób niepełnosprawnych o wymiarach 3,60 m x 5,00 m, a więc odpowiednio do § 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 warunków technicznych. Miejsca postojowe dla samochodów osobowych zaprojektowano w odległości 7,00 m od projektowanego budynku oraz w odległości 4,55 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...] co jest zgodne z § 19 ust. 1 pkt 1 lit a i ust. 2 pkt 1 lit. a. Względem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, zgodnie z § 20 Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Miejsce na odpady stałe, zlokalizowane są w wyodrębnionym pomieszczeniu w kondygnacji podziemnej. Projektowany budynek został także przystosowany do korzystania z niego przez osoby niepełnosprawne, bowiem został wyposażony w windę, co odpowiada dyspozycji § 54 ust. 1. Kondygnacja podziemna jest dostępna dla osób niepełnosprawnych poprzez windę lub poprzez bramę wjazdową automatyczną z poziomu terenu, umożliwia to m. in. korzystania przez takie osoby z miejsca do gromadzenia odpadów stałych (§ 22 ust.4), jak również dzięki windzie przedostanie się do kondygnacji nadziemnych (§ 54 ust. 2, § 105 ust. 5). Dojścia do budynku posiadają szerokość 1,5 m (§ 16 ust. 1). Jak stwierdza organ : nie można uznać, że poprzez lokalizację przedmiotowej inwestycji w sposób określony w projekcie budowlanym doszło do naruszenia przysługującego osobom wskazanym w niniejszej decyzji, prawa do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonego w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Cała analiza wykazała zgodność planowanej inwestycji z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W dalszej części uzasadnienia decyzji odniesiono się do kwestii drenażu oraz prawidłowego odprowadzania wody opadowej, wyjaśniając dlaczego zarzuty odwołania w tej kwestii uznaje się za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu wskazującego na konieczność wejścia na działkę skarżącej wyjaśniono, że zakres przedmiotowej inwestycja nie przewiduje realizacji jakichkolwiek robót na nieruchomości nr [...]. Również wniosek o pozwolenie na budowę tej działki nie obejmuje. Zdaniem organu odwoławczego z projektu budowlanego nie wynika aby podczas wykonywanych prac zachodziła konieczność wejścia na teren działki skarżącej. Co istotne kwestia realizacji danej inwestycji leży poza kompetencjami organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Co do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z art. 40 § 1 k.p.a. poprzez doręczanie pism bezpośrednio Spółdzielni Mieszkaniowej [...]", podczas gdy strona działała przez pełnomocnika, organ wojewódzki wyjaśnił, że w sytuacji kiedy strona po otrzymaniu decyzji nie podnosiła faktu nieprawidłowości w doręczeniu tej decyzji i wniosła w ustawowym terminie odwołanie, przyjąć należy, że doręczenie decyzji skarżącemu zamiast pełnomocnikowi było skuteczne. W kwestii argumentów zawartych w piśmie J. K. - dotyczą one głównie wątpliwego stanu technicznego istniejącego budynku znajdującego się na działce nr [...], możliwości powodowania pęknięcia istniejącego rurociągu C.C.W. ze względu na jego odległość od projektowanego budynku, obniżenia wartości lokali mieszkalnych znajdujących się w tym budynku. Odnośnie odległości kompensatorów od projektowanego budynku wyjaśniono, że brak jest przepisów, które określałyby ile ma wynosić ta odległość. Odnosząc się do kwestii spadku wartości nieruchomości należącej mieszkańców tego budynku wyjaśniono, że zagadnienie to nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w świetle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Również w tym postępowaniu nie może podlegać ocenie obecny stan budynku sąsiedniego, bowiem nie jest on przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie z obowiązującymi przepisami - w przedmiotowym postępowaniu ocenie podlega projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany na nieruchomościach nr [...], [...], [...] w obr. [...] w T.. Dokonana ocena przez Wojewodę Małopolskiego wykazała, iż został on zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dalej organ odwoławczy odniósł się do kwestii, która była powodem uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia tj. ustalenia następców prawnych po zmarłych stronach postępowania. Za wystarczające uznano ustalenie następców prawnych jedynie na podstawie ich oświadczeń, bez konieczności uzyskania stwierdzenia nabycia spadku bądź też aktu poświadczenia dziedziczenia. Na koniec podkreślono, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wobec spełnienia wymagań określonych w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (m.in. inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W opinii Wojewody Małopolskiego, Prezydent Miasta Tarnowa dokonał właściwej oceny stanu faktycznego i prawnego wydając zaskarżoną decyzję. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]" w T.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Tamowa pomimo jej sprzeczności z przepisami prawa 2) art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Tamowa pomimo jej sprzeczności z prawem i tym samym nie uwzględnienie słusznego interesu skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w T. i jej mieszkańców, w które godzi zaskarżona decyzja, jak również zatwierdzenia projektu budowlanego pomimo nie dokonania przez Organ jego rzetelnego sprawdzenia 3) art. 7 i art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez całkowite nieuwzględnienie w niniejszej sprawie słusznego interesu obywateli, przejawiające się wydaniem decyzji utrzymującej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zamierzania budowlanego, pomimo iż zamierzenie to godzi w prawa i interes właścicieli nieruchomości sąsiadującej i jednoznacznie nie może zostać zrealizowane zgodnie z określonymi w decyzji wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich, co czyni decyzję wprost niewłaściwą i naruszającą zaufanie obywateli do władzy publicznej. 4) art. 10 w zw. z art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tamowa pomimo jej niedoręczenia przez Prezydenta Miasta Tamowa pełnomocnikowi Skarżącej, mimo iż skarżąca w toku postępowania administracyjnego działała od początku przez pełnomocnika i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji pomimo naruszenia przez Prezydenta Miasta Tamowa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu 5) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich nie zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tamowa pomimo braku dostatecznego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i całościowej oceny okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie sprawdzenia projektu budowlanego jak i oceny wpływu zamierzenia budowlanego na nieruchomości sąsiadujące, i tym samym nieuwzględnienie w niniejszej sprawie słusznego interesu obywateli 6) art. 81 ust. 1 pkt 1) ustawy — Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie czego konsekwencją jest nie wywiązanie się przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z podstawowych obowiązków określonym w ustawie w zakresie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego 7) art. 4 i 5 ust. 1 ustawy — Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tamowa zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pomimo braku zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym w szczególności z art. 5 ustawy Prawo budowlane w zakresie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, 8) art. 28 w zw. z art. 34 i art. 35 ustawy — Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tamowa zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo braku realizacji ustawowych przesłanek do wydania takiej decyzji, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji wprost niezgodnej z przepisami i niemożliwej do wykonania zgodnie z określonymi w niej wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich, jak również pomimo braku wywiązania się przez organ z obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa 9) § 13, 57, 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tamowa zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo, iż zatwierdzony projekt budowlany nie spełniał określonych przepisami prawa warunków w zakresie nasłonecznienia i zacienienia oraz, którego część opisowa i rysunkowa się od siebie różniły. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Tamowa a następnie wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowę udzielenia A. K. pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Tamowa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Aktualnie stan epidemii został zastąpiony przez stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ strony wezwania nie wykonały, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi stanowią w istocie powtórzenie zarzutów wcześniej podniesionych w odwołaniu, do których Wojewoda Małopolski odniósł się w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl ust. 3 art. 35 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z powołanym wyżej art. 32 ust. 4 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy obu instancji doszły do prawidłowego wniosku, że wszystkie wymienione wyżej warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione i wydały decyzję uwzględniającą wniosek inwestora. Odniesiono się również do uwag pozostałych stron postępowania. Strona skarżąca zarzuca niedostateczne wyjaśnienie następujących kwestii: < Przesłanianie i nasłonecznienie działki nr [...] (naruszenie § 13, 57, 60 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) < Niewłaściwe odprowadzanie wód i nieuwzględnienie drenażu opaskowego – co może zagrażać konstrukcji budynków na działkach sąsiednich < Zbyt bliskie usytuowanie projektowanego budynku względem przebiegającego nieopodal ciepłociągu Ponadto wielokrotnie zarzucono nieuwzględnienie słusznych interesów osób trzecich, w tym strony skarżącej (naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a. i art. 4 i 5 ust. 1 ustawy — Prawo budowlane) oraz nieprawidłowe doręczenie decyzji organu I instancji – bezpośrednio spółdzielni zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi (naruszenie art. 10 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a.). Wszystkie te kwestie zostały w sposób szczegółowy i wyczerpujący rozpoznane przez Wojewodę Małopolskiego. W zakresie ochrony interesów osób trzecich w zaskarżonej decyzji wskazano, że inwestycja o takim zakresie może wzbudzać kontrowersje, lub dyskomfort u użytkowników i mieszkańców sąsiednich nieruchomości, jednak organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, w tym wymogami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie organ nie stwierdził uchybień. Analiza dokumentacji projektowej, dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że charakter spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować, mając na uwadze przepisy prawa, uciążliwości, zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu. Trafnie wyjaśniono, ze wszelkie, ewentualne przyszłe zdarzenia, wynikające z użytkowania nieruchomości inwestycyjnej nie mogą być przedmiotem obecnego postępowania. Nie należą również do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc się dalej do zarzutu strony skarżącej, że inwestycja narazi mieszkańców na wzmożone hałasy, możliwą niekorzystaną zmianę gruntów, ciągłe zabrudzenia terenu, wzmożony ruch, ograniczający ich swobodę, przestrzeń, prywatność oraz, że ograniczenia te mają wpływ na znaczne gorsze warunki mieszkalne niż dotychczas – podkreślono, że odczucia mieszkańców, co do nieprawidłowości związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji i uciążliwości z tym związanych nie są wystarczającymi argumentami do uznania, że planowana inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jego działki. Badanie tych zarzutów może odbywać się tylko na drodze postępowania cywilnego przed sądem, a nie na drodze administracyjnej. Postępowania administracyjne nie mogą zastępować postępowań cywilnych, np. kwestii immisji w zakresie który nie podlega regulacjom przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prowadzonych postępowań administracyjnych. W skardze zarzucono: "Za niesłuszny należy uznać także wniosek zawarty w zaskarżonej decyzji, iż w zakresie zarzutów dotyczących ograniczeń w zagospodarowaniu terenu wynikających z planowanej inwestycji prawidłowa jest droga postępowania cywilnego. Wprost z art. 5 ustawy Prawo budowlane wynika bowiem, iż obiekt budowlany należy projektować i budować z zapewnieniem m.in. ochrony ludności, warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, ale także poszanowania będących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zakres tej ochrony nie został dokładnie sprecyzowany w przepisach prawa, jednakże z ugruntowanego orzecznictwa sądowego wysnuwać można katalog dóbr, który bezwarunkowo podlega tejże ochronie". Sąd całkowicie podziela ocenę organu, który stwierdził, że w trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Nie każde oddziaływanie inwestycji może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo Budowlanego. Aby oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Zdaniem organu odwoławczego brak takich sprzeczności. Stanowisko to jest prawidłowe. Takiej sprzeczności z konkretnymi przepisami prawa materialnego nie dopatrzył się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Dlatego zarzut skargi naruszenia słusznych interesów osób trzecich, ze wskazaniem na ogólne zasady kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jako zbyt ogólnikowy nie mógł odnieść skutku. Zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji ma pewne podstawy, jednakże nie może prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak już wcześniej wskazano - aby uchylić zaskarżoną decyzję konieczne jest stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca twierdzi, że działanie organu I instancji polegające na błędnym doręczeniu decyzji bezpośrednio stronie zamiast jej pełnomocnikowi miało negatywny skutek dla strony, gdyż pełnomocnik zapoznał się z decyzją później, aniżeliby to nastąpiło, gdyby została mu ona bezpośrednio (zgodnie z przepisami prawa) doręczona. Wciąż jednak, nie można uchybienia tego uznać za mające jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W kwestii niewłaściwego odprowadzania wód i nieuwzględnienia drenażu opaskowego oraz zbyt bliskiego usytuowania projektowanego budynku względem przebiegającego nieopodal ciepłociągu - co, zdaniem skarżącej, może zagrażać konstrukcji budynków na działkach sąsiednich – należy również podzielić ocenę argumentacji odwołania dokonaną w zaskarżonej decyzji. Brak jest przepisów, które określałyby ile ma wynosić odległość inwestycji od funkcjonującego ciepłociągu, zatem nie można stwierdzić, by usytuowanie planowanego budynku miało być niedopuszczalne. Obawy strony skarżącej, że "zbyt mała odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a ciepłociągiem może spowodować osunięcia ziemi i uszkodzenia ciepłociągu" nie są same w sobie wystarczające by odmówić pozwolenia na budowę. Z kolei w kwestii odwodnienia wyjaśnień udzielił projektant w piśmie z dnia 4 stycznia 2022 r. Wskazał w nim, że na terenie inwestycji została zaprojektowana kanalizacja opadowa - (wg odrębnego opracowania) odprowadzająca wody opadowo - roztopowe z dachów oraz komunikacji pieszo - jezdnej. Z tego względu kanalizacji drenarskiej nie projektuje się. Ponadto wokół budynku zaprojektowano opaskę betonową, systemową pionową izolację przeciwwilgociową oraz ściany i posadzki piwnicy hydrobetonowe, co w pełni zabezpiecza projektowany budynek przed wodami gruntowymi. Z wykonanej opinii geotechnicznej wynika, iż poziom wód gruntowych nie zagraża bezpieczeństwu projektowanego budynku. Należy zgodzić się z Wojewodą Małopolskim, że takie rozwiązanie projektowe wypełnia wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, natomiast organ prowadzący postępowanie nie dysponuje środkami, by zobowiązać inwestora do zaprojektowania dodatkowych rozwiązań projektowych zgodnie z oczekiwaniami innych stron postępowania. Najwięcej uwagi strona skarżąca poświęca zarzutom dotyczącym niedostatecznego wyjaśnienia kwestii doświetlenia budynku posadowionego na działce nr [...]. Jednakże i ta kwestia została szczegółowo i wyczerpująco omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 5-6. Wojewoda wyjaśnił, że działki sąsiadujące z terenem inwestycji są częściowo zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i wielorodzinnymi (dz. nr [...], [...] i [...]), natomiast dz. nr [...] jest niezabudowana - w związku z tym § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie ma do niej zastosowania. W skardze podkreśla się, że odmienne odległości wynikają z rysunku przekroju przedstawionego projektu budowlanego (wysokość przesłaniania na 8,87 m), a odmienne z analizy przesłaniania (8,51 m). Wojewoda wyjaśnił jednak tę kwestię wskazując, że odległość między projektowanym, a istniejącym budynkiem zlokalizowanym na dz. nr [...] wynosi 8,51 m, z kolei odległość cofniętego elementu planowanego obiektu o szerokości 0,39 m od istniejącego to 8,90 m (8,51 m + 0,39 m). Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Z projektu budowlanego oraz z uzupełnionego przez inwestora materiału wynika, że poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku zlokalizowanego na dz. nr [...] znajduje się na poziomie 222.50 m nmp, z kolei krawędź najwyższej zacieniającej krawędzi projektowanego budynku znajdująca się na wysokości 231,01 m npm. Zatem wysokość przesłaniania wynosi 8,51 m (231,01 m - 222,50 m), natomiast w przypadku cofniętego elementu planowanego obiektu o wysokości 0,39 m znajdującego się na wysokości 231,40 m npm - wysokość przesłaniania w tym przypadku wynosi 8,90 m (231,40 m - 222.50 m). Wojewoda podkreślił, że bryła budynku została tak zaprojektowana aby możliwe było spełnienie ww. przepisów - świadczy o tym cofnięty element, który znajduje się w linii linijki słońca, nie powodując załamania tej linii. Trafnie stwierdzono zgodność projektu z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewnione nasłonecznienie minimum 3 h w godzinach od 7:00 do 17:00 w dniach równonocy. Na rysunkach od Z.1 do Z.5 zaznaczono granicę cienia rzucanego przez projektowany budynek. W żadnym przypadku czasookres w jakim pada ten cień nie przekracza dopuszczonej normy zawartej w ww. przepisie. Strona skarżąca zarzuca, że organ nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu J. K., które również wprost dotyczyły projektu budowlanego, pomimo iż Pan K. przedłożył własne, odręczne szkice nasłonecznienia i zacienienia budynków. Ze szkiców tych bowiem jednoznacznie wynika odmienny wniosek, aniżeli ten, który podtrzymuje Organ. Wątpliwości tak znamienne w skutkach winny być weryfikowane, gdyż zdaniem skarżącej, uwzględniając odległość budynku i jego wymiary, inwestycja ta spowoduje jednoznacznie zacienienie budynków zlokalizowanych na działkach sąsiadujących i tym samym nie jest zgodna z przepisami prawa. Jednocześnie strona skarżąca przyznała, że "Organ wyjaśnił przy tym, iż Pan J. K. nie posiada uprawnień projektowych, a więc Organ uznał za wiarygodne opracowanie zawarte w projekcie sporządzonym przez projektanta budowlanego". Nie jest prawdą, że organ nie odniósł się do wskazanych zarzutów, bowiem rozważył wiarygodność analizy znajdującej się w projekcie budowlanym oraz odręcznie sporządzonej analizy J. K. i za wiarygodne uznał pierwsze z tych opracowań – z powodu kompetencji i wiedzy osoby sporządzającej analizę oraz przyjętych metod (specjalny program komputerowy w zestawieniu z odręcznymi rysunkami strony). Organy obu instancji przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, rozważyły wszystkie kwestie wymagane przepisami prawa oraz podnoszone przez strony postępowania. Nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podnoszone w skardze zarzuty nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Dlatego też skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.