II SA/Rz 1457/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu J. J. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE II SA/Rz 1457/14 Uzasadnienie Przedmiotem skargi J. J. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...], wydana w sprawie zmiany danych ewidencyjnych działki nr 106 położonej w N. Przypomnieć należy, że przedmiotowa skarga została wyodrębniona ze sprawy o sygn. II SA/Rz 1008/14, na skutek pisma złożonego przez A. J. - pełnomocnika skarżącego z 15 października 2014 r. (k. 15, 16 akt o sygn. II SA/Rz 1008/14), stanowiącego odpowiedz na wezwanie Sądu o sprecyzowanie skargi. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Starosta wskazał art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Upgik), § 9 ust. 1, § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454) oraz art. 104 K.p.a. Decyzja zawierała pouczenie, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od niniejszej decyzji za pośrednictwem Starosty do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym art. 52 § 2 P.p.s.a określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie budzi wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z ww. środków zaskarżenia na decyzję, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją organu I instancji na skutek wniesienia odwołania przez stronę podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Przepis art. 127 § 2 k.p.a. stanowi, iż właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Przedmiotem skargi J. J. jest decyzja Starosty [...] w sprawie zmiany danych ewidencyjnych działki nr 106 położonej w N., wydana przez Starostę jako organ I instancji. Podkreślenia wymaga, że to art. 20 i art. 22 Upgik stanowią podstawę do orzekania przez starostę w formie decyzji administracyjnej w sprawach dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 22 ust. 1 Upgik ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. To jednak z treści § 44 pkt 2 Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że do zadań starosty należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Skoro zatem w art. 20 Upgik określono, jakie informacje obejmuje ewidencja gruntów i budynków, a w art. 22 ust. 1 Upgik prowadzenie ewidencji powierza starostom, to nie powinno być wątpliwości, że to ten właśnie organ powinien załatwić sprawę administracyjną w zakresie ewidencji gruntów w formie decyzji administracyjnej, która jest przecież podstawową formą załatwienia sprawy administracyjnej w myśl art. 104 § 1 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1631/2011). W związku z powyższym od zaskarżonej decyzji Starosty przysługiwało skarżącemu odwołanie do organu II instancji tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji Starosty. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie złożył takiego odwołania, o czym świadczy klauzula zawarta na zaskarżonym rozstrzygnięciu stwierdzająca, że decyzja stała się ostateczna. Skarżący skierował zaś do WSA skargę na decyzję Starosty z [...] listopada 2013 r. tj. na decyzję wydaną przez organ w I instancji. Tak określoną skargę należy uznać za złożoną do Sądu przedwcześnie gdyż jak wyjaśniono powyżej, skarżącemu przysługiwało odwołanie od decyzji Starosty do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, zatem nie mógł on pomijając ten środek zaskarżenia, złożyć skutecznie skargę do sądu. Ponieważ skarga J. J. została wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia, dlatego jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. W pkt II postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.