IV SA/Wa 1498/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE IV SA/Wa 1498/20 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] maja 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania M. L. utrzymał w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ze stacją trafo oraz elementami zagospodarowania terenu na działce nr [...] (inwestycja kubaturowa) oraz części działki nr [...] (infrastruktura techniczna) z obrębu [...] przy ul. [...]. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Zarząd Dzielnicy [...] [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ze stacją trafo oraz elementami zagospodarowania terenu na działce nr [...] (inwestycja kubaturowa) oraz części działki nr [...] (infrastruktura techniczna) z obrębu [...] przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2019 r. M. L. zwrócił się do Zarządu Dzielnicy [...] [...] o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wskazując jako podstawę prawną przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Zarząd Dzielnicy [...] [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...], odmówił wznowienia postępowania stwierdzając, że wniosek o wznowienie postępowania wniesiony został z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa. Postanowieniem z [...] października 2019 r. Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2019 r. Zarząd Dzielnicy [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją [...] z dnia [...] października 2017 r. Decyzją nr [...] z [...] grudnia -2019 r. Zarząd Dzielnicy [...] [...] odmówił uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej: Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. L., zarzucając organowi pierwszej instancji ustalenie parametrów planowanej inwestycji w sposób sprzeczny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że według art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w granicach określonych przez ustawy, każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Dalej wskazał, że przede wszystkim stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest podmiot składający wniosek. Ponadto stroną jest każdy z właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętej wnioskiem. Podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyraźnie dopuszczono również możliwość uczestniczenia w ww. postępowaniu administracyjnym właścicieli sąsiednich nieruchomości (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 roku sygn. akt VI SA 13/95, publ. ONSA 1995 roku Nr 4 poz. 154, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1995 roku sygn. akt VI SA 20/95, publ. Monitor Prawniczy 1996 roku Nr 11 str. 424). Zdaniem organu odwoławczego nie ulega zatem wątpliwości, że wnioskodawca, będąc współwłaścicielem nieruchomości sąsiedniej jest stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ze stacją trafo oraz elementami zagospodarowania terenu na działce nr [...] (inwestycja kubaturowa) oraz części działki nr [...] (infrastruktura techniczna) z obrębu [...] przy ul. [...]. Tym samym w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 Kpa. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy wskazał, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego po wznowieniu postępowania organ może na nowo ukształtować rozstrzygnięcie dopiero po wykluczeniu istnienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 146 § 2 Kpa, tj. po zbadaniu czy dotychczasowa decyzja, odpowiadając prawu materialnemu może zostać zachowana (por. min. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 563/07, LEX Nr 490186). Organ przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Wyjaśnił, że z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1:500 lub 1:1000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1 art. 61 ust. 1 ustawy. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku. Wyraził opinię, że przeprowadzona analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego spełnia wymagania, o jakich mowa w wyżej wzmiankowanym rozporządzeniu. Z przeprowadzonej analizy jasno wynika, iż na analizowanym terenie dominuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jak również występują budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z budynkami gospodarczymi i garażowymi, a tym samym funkcja projektowanego budynku nie jest sprzeczna z funkcjami otoczenia. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił także linię zabudowy dla planowanej inwestycji, ponieważ ustalił linię zabudowy na podstawie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, co znajduje potwierdzenie w wynikach analizy. Również prawidłowo ustalony został wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - 33%. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z analizy wynika, że średni wskaźnik dla obszaru analizowanego wynosi 33%. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 1). Z analizy wynika, że średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 37,1 m, zaś dla średnia dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynosi 43,2 m. W związku z powyższym szerokość elewacji frontowej budynku ustalona została w oparciu o średnią z obszaru dla zabudowy wielorodzinnej - 43,2 m z tolerancją do 20%. Powyższe nie narusza § 6 ust. 2 rozporządzenia. Stosownie do § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1 Jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W myśl § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organ ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokość głównej kalenicy do 19 m, z dopuszczeniem 7 kondygnacji uwieńczonej antresolą do wysokości 25 m, która winna być pomniejszona o min. 30% w stosunku do powierzchni zabudowy budynku. Organ ustalił układ połaci dachowych równoległy lub prostopadły do ulicy, dopuścił dach płaski, jedno lub dwuspadowy o kącie nachylenia do 10°. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w wynikach analizy. Wobec powyższego w ocenie Składu Orzekającego sporządzona przez organ pierwszej instancji analiza terenu wskazuje, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek, określony w pkt. 1 ust. 1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem istnieje odniesienie w zabudowie na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z akt sprawy wynika, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia pozostałe warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Składu Orzekającego, decyzja Zarządu Dzielnicy [...] [...] Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. odpowiada prawu, zaś w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 146 § 2 Kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższy przepis zobowiązuje organ - w razie oceny, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - do odmowy jej uchylenia i zastosowania rozstrzygnięcia określonego w art. 151 § 2 Kpa. Organ podkreślił, że wprawdzie jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 151 § 1 pkt Kpa w związku z art. 146 § 2 Kpa, niemniej jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. M. L. wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej: "Kpa") w zw. z art. 15 Kpa, poprzez wydanie przez organ decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania; b) naruszenia przepisów art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, m in. poprzez: - wydanie decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, czym skutkowało zaniechanie podjęcia przez organ jakichkolwiek czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, - niewywiązanie się przez organ z obowiązku ponownego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, - rozstrzygnięcie sprawy bez wskazania jakichkolwiek okoliczności faktycznych i dowodów, które stanowią podstawę tego rozstrzygnięcia, - niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji oraz nieustosunkowanie się do istotnych okoliczności sprawy, mających wpływ na jej rozstrzygnięcie, - pominięcie w uzasadnieniu decyzji jego niezbędnych elementów, c) naruszenie przepisu art 8, art 11 Kpa poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji organu z punktu widzenia prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. O powyższym świadczy fakt, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się wyłącznie do powielania tez stawianych przez organ I instancji, bez dokonywania odrębnej analizy w tym zakresie. Organ odwoławczy nie udowodnił, że przeprowadzona analiza obszarowa w zakresie jej ustaleń spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że organy obu instancji uznały, że brak uczestnictwa w postępowaniu nie wpłynął na treść rozstrzygnięcia w sprawie po dokonaniu oceny materiału dowodowego, w szczególności analizy urbanistycznej. Ustalono, że analiza została przeprowadzona zgodnie z przepisami, a parametry inwestycji są zgodne z wynikami analizy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, jednak z innych przyczyn niż wskazał skarżący. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wydana przez organ decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nie odzwierciedla dokonanej przez organ odwoławczy oceny merytorycznej sprawy. W rzeczywistości rozstrzygnięcie jest sprzeczne z dokonaną oceną, która jest odmienna aniżeli ocena dokonana przez organ I instancji. Należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja SKO została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, jakim jest wznowienie postępowania. Postępowanie to składa się z dwóch etapów. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Na tym etapie organ bada m.in., czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, które powinno zakończyć się jednym z rozstrzygnięć wymienionych w art. 151 k.p.a. Stosownie do treści art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Według art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z [...] października 2017 r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego ze stacją trafo oraz elementami zagospodarowania terenu na działce nr [...] oraz części działki nr [...] z obrębu [...] w [...]. Podstawą wznowienia postępowania była przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z pozbawieniem udziału w sprawie w końcowym etapie postępowania wnioskodawcy będącego współwłaścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną. Po wznowieniu postępowania organ I instancji decyzją z [...] grudnia 2019 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a i art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji kontrolowanej. Treść uzasadnienia wydanej przez organ I instancji decyzji wskazuje, że organ nie stwierdził, by zaistniała w sprawie przesłanka wznowieniowa powołana we wniosku inicjującym postępowanie wznowieniowe. Organ nie dokonywał więc ponownej merytorycznej oceny w sprawie dotyczącej warunków zabudowy. Ocena o zaistnieniu w sprawie podstawy wznowieniowej zobowiązywałaby organ administracji publicznej do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem udziału strony pozbawionej udziału w postępowaniu zwykłym. Oznacza to w szczególności obowiązek dokonania oceny twierdzeń, zarzutów i zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych. Zadaniem organu jest w takim przypadku przeprowadzenie postępowania, które umożliwi konwalidowanie wady zwykłego postępowania, a więc ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, już z udziałem strony pominiętej w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Jeżeli organ nie wykona obowiązku ponownego rozpoznania sprawy brak jest podstawy prawnej i faktycznej do zastosowania przesłanki negatywnej wynikającej z art. 146 § 2 k.p.a. Zastosowanie tej przesłanki jest dopuszczalne tylko po ponownym rozpoznaniu przez organ istoty sprawy (tak w wyroku NSA z 8 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 251/15). W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie rozpoznał ponownie sprawy. Wydane rozstrzygnięcie było rezultatem przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a zatem organ nie mógł wypowiedzieć się co do tego, że treść rozstrzygnięcia byłaby tożsama z ostateczną decyzją w przedmiocie warunków zabudowy. Oznacza to, że nieprawidłowo powołał w tym przypadku jako podstawę prawną wydanej decyzji, oprócz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. także art. 146 § 2 k.p.a., czego nie dostrzegł organ odwoławczy uznając tylko, że doszło do nieznaczącej pomyłki we wskazaniu podstawy prawnej. Treść uzasadnienia organu odwoławczego wskazuje, że dokonał on odmiennej oceny prawnej co do przyczyny wznowienia i uznał, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją o warunkach zabudowy dotknięte było kwalifikowaną wadą w wyniku pozbawienia strony udziału w tym postępowaniu. Organ dokonał oceny merytorycznej sprawy i ustalił stan faktyczny z uwzględnieniem stanowiska wnioskodawcy. Jednak mimo tak odmiennej oceny materiału dowodowego zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, które to rozstrzygnięcie może być wyłącznie rezultatem oceny o braku istnienia przyczyny wznowieniowej, a więc braku kwalifikowanej wady postępowania zakończonego ostateczną decyzją. W sytuacji, gdy organ administracji publicznej po ponownym rozpoznaniu sprawy uznaje, że ustalony stan faktyczny uzasadnia twierdzenie, że treść wydanej decyzji byłaby tożsama z treścią ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu dotkniętym wadą, to wówczas ze względu na negatywną przesłankę wynikającą z art. 146 § 2 k.p.a. i treść art. 156 § 2 k.p.a. zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie ograniczone do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ rezultatem wyrażonej oceny prawnej powinno być odmienne rozstrzygnięcie. Z uwagi na konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego na skutek naruszenia ww. przepisów prawa procesowego sąd nie dokonywał oceny czy decyzja ewentualnie narusza przepisy prawa materialnego. Nie znalazły potwierdzenia w ocenie sądu zarzuty naruszenia art. 15 k.p.a., jak też zaniechania czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższą ocenę prawną. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., przy czym nieprawidłowo zasądzono zwrot od organu wpisu sądowego w wysokości 500 zł, zamiast należnego na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz.2193) wpisu w wysokości 200 zł.