I FZ 462/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Stanik, , , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1022/12 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 stycznia 2012 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Sygn. I FZ 462/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 05.09.2012r., sygn. III SA/Wa 1022/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. J. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W motywach swojego orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykonał wezwania referendarza sądowego w zakresie udokumentowania swojej sytuacji finansowej. W szczególności skarżący nie przedłożył mimo, że był do tego zobowiązany, zeznania podatkowego za 2011 r., oświadczenia w przedmiocie korzystania z pomocy społecznej, wskazania wszystkich źródeł utrzymania, wskazania (wyliczenia) wysokości kosztów miesięcznego utrzymania (np. czynsz, leki, energia elektryczna itp.), a także dokumentów świadczących o posiadanych zobowiązaniach (np. kredyty bankowe itp.). Sąd podniósł, że z przedłożonych informacji wynikało, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 3.000 zł. Posiada dwie nieruchomości rolne oraz mieszkanie (współwłasność). Skarżący posiada także samochód osobowy marki Opel Vectra. Córka skarżącego posiada natomiast gospodarstwo rolne o powierzchni 2,5 hektara. Dysponując tylko takimi informacjami Sąd uznał, że nie było możliwości by dokonać zestawienia dochodów skarżącego z wydatkami jego i jego córki. Niemożliwa zatem była analiza kondycji finansowej skarżącego i ocena, czy skarżący jest w stanie ponieść należne w sprawie koszty sądowe. Sąd dodał, że skarżący uchyla się od ujawnienia sytuacji majątkowej w której faktycznie się znajduje. Na powyższe orzeczenie skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do błędnych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, iż skarżący nie wykazał okoliczności majątkowych, przemawiających za jego ciężką kondycją finansową. Zdaniem skarżącego złożone przezeń dokumenty i zgłoszone okoliczności nie dowodzą, że skarżącego stać na uiszczenie kosztów sądowych. Skarżący podniósł tym samym zarzut naruszenia art. 246 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "Ppsa", przez jego niezastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził co następuje: Na podstawie art. 245 § 1 Ppsa prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub w zakresie częściowym. Wniosek skarżącego, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych, stosownie do treści art. 245 § 3 Ppsa, stanowił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Przesłanki uwzględnienia wniosku osoby fizycznej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zostały wymienione w art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa. Stosownie do treści tego przepisu, obowiązkiem osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych jest wykazanie, iż nie ma ona dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z powyższej regulacji wynika zatem, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia okoliczności, oraz potwierdzających te okoliczności dokumentów, uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd natomiast, stosownie do treści art. 255 Ppsa, w sytuacji gdy dokumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę jest niewystarczająca, powinien wezwać go do uzupełnienia wniosku o dodatkowe oświadczenia i dokumenty, które pozwalały by na dokonanie wnikliwej analizy jego sytuacji majątkowej. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, wezwanie do uzupełnienia wniosku nie zostało przez skarżącego zrealizowane. Jak wynika z akt sprawy, skarżący był bezskutecznie wzywany do przedstawienia konkretnych dokumentów, mających na celu zobrazowanie jego aktualnej sytuacji finansowej. Był to w zasadzie główny powód odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, co istotne dla tut. Sądu powód w pełni usprawiedliwiony. W kolejnych składanych pismach (sprzeciw, zażalenie) skarżący konsekwentnie utrzymuje, że zgłosił poparte dokumentami okoliczności, które uzasadniają jego wniosek. W ślad za Sądem I instancji należy jednak stwierdzić, że skarżący jest w błędzie, albowiem jego twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Sąd I instancji wymienił dokumenty, których brak uniemożliwiał ocenę sytuacji materialnej skarżącego. Szczegółowa argumentacja w tym zakresie jest skarżącemu doskonale znana, a zatem nie ma potrzeby by ją po raz kolejny przytaczać. Powody, dla których Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy są dla tut. Sądu w pełni zrozumiałe i zasługują na całkowitą akceptację. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.