I SA/Gd 793/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2022 r. nr 2201-IEW.4261.16.2022/AA w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) po rozpatrzeniu zażalenia M.W. (dalej: Strona, Skarżąca) na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: Naczelnik US, Organ I instancji) z dnia 4 marca 2022 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Strony z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych z tytułu ryczałtu ewidencjonowanego za 2020 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydanie w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia 25 stycznia 2022 r. Strona zwróciła się do Naczelnika US z wnioskiem o rozłożenie na raty zapłaty wszystkich zaległości podatkowych wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wniosku powołano się na zaistnienie w sprawie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego z uwagi na sytuację finansową, niezawinione przyczyny powstania zaległości oraz okoliczności nadzwyczajne związane z epidemią i obostrzeniami sanitarnymi. Naczelnik US pismem z dnia 9 lutego 2022 r. wezwał Stronę w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej: "O.p." do wskazania formy pomocy publicznej określonej przepisami art. 67b ww. ustawy i złożenia w tym zakresie niezbędnych dokumentów i oświadczeń. W wezwaniu tym Organ I instancji pouczył Stronę, że nieuzupełnienie tych braków w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone Stronie w dniu 15 lutego 2022 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 22 lutego 2022 r. Postanowieniem z dnia 4 marca 2022 r. Naczelnik US pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Strony o udzielenie ulgi w spłacie należności podatkowych. Korzystając z przysługującego prawa Strona pismem z dnia 18 marca 2022 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie Organu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2022 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Dyrektor IAS wskazał, że w sprawach dotyczących ulg w spłacie zobowiązań podatkowych wszczęcie postępowania w spawie następuje na wniosek podatnika. Organ podatkowy związany jest zaś treścią wniosku i może prowadzić postępowanie tylko w sprawie takiej formy pomocy (art. 67b § 1 O.p.) i tego rodzaju ulgi (art. 67a § 1 O.p.), o jaką wyraźnie wnosi wnioskodawca. Natomiast Strona określiła we wniosku jedynie rodzaj ulgi w spłacie, o który się stara (tj. o rozłożenie na raty zapłaty wszystkich zaległości podatkowych wraz z odsetkami - art. 67a § 1 pkt 2 O.p.) nie określając formy pomocy. Strona we wniosku wskazała, że jest przedsiębiorcą wpisanym do CEIDG, prowadzącym indywidualną działalność gospodarczą, powinna była zatem wskazać jedną z form wnioskowanej pomocy wymienionych w art. 67b O.p. W tym celu Naczelnik US wezwał Stronę do uzupełnienia braków wniosku, tj. do określenia wnioskowanej formy wsparcia określonej w art. 67b § 1 O.p. i przedłożenia dokumentów związanych z tą pomocą. Organ I instancji mając na uwadze brzmienie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis - opisał w ww. wezwaniu jakie informacje i dokumenty należy dostarczyć. Wskazane wyżej wezwanie zostało doręczone Stronie w dniu 15 lutego 2022 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął 22 lutego 2022 r. W wyznaczonym terminie Strona nie uzupełniła braków, co obligowało Naczelnika US do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., art. 169 § 1 i § 4 O.p. oraz art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Skarżącej w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 169 § 1 i § 4 O.p. z uwagi na przedwczesne i bezzasadne pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, ponieważ pismem z dnia 21 lutego 2022 r. wystąpiła o połączenie do wspólnego prowadzenia i rozpatrzenia wszystkich postępowań o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych z odsetkami za zwłokę, zawieszenie postępowania z wniosku z dnia 25 stycznia 2022 r. i innych złożonych wniosków (z 6 grudnia 2021 r., 10 stycznia 2022 r. i 17 lutego 2022 r.) o rozłożenie na raty zapłaty wszystkich zaległości podatkowych z odsetkami za zwłokę, przedłużenie terminu do sprecyzowania, uzupełnienia wniosku (i innych wniosków), wypełnienia i dostarczenia do organu podatkowego wszystkich wymaganych oświadczeń wraz z dokumentami potwierdzającymi informacje podane w oświadczeniach do czasu rozpatrzenia powyższego wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego. Zdaniem Skarżącej w sprawie doszło do naruszenia art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnych rozstrzygnięciach i uzasadnieniach, w których organy podatkowe błędnie uznały, że zaistniały przesłanki do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora IAS wydane w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Skarżącej z dnia 25 stycznia 2022 r. o rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Z tego względu rozstrzygnięcia wymagało, czy organy podatkowe prawidłowo orzekły o pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych wniosku. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. We wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowych powołała się na art. 67a i 67b O.p. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Stosownie do art. 67b § 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej, 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów). Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 743 ze zm.) podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy: 1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat podatkowych, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie; 2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. nr 53, poz. 311 ze zm.) wnioskodawca przedstawia podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzanie zgodnie z przepisami o rachunkowości; prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z którą wnioskodawca ubiega się o pomoc de minimis. Zgodnie z art. 168 § 2 O.p. podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Mając na uwadze powyższe prawidłowo Organ I instancji pismem z dnia 9 lutego 2022 r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie, o którą z form pomocy publicznej wymienionej w art. 67b O.p. Strona się ubiega oraz wezwał ją do złożenia w tym zakresie niezbędnych dokumentów i oświadczeń. Powyższe wezwanie zostało zatem prawidłowo wystosowane do Skarżącej, bowiem stosownie do art. 169 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§ 1). Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4). Jak wynika z cytowanych przepisów prawnych, art. 168 § 2 O.p. formułuje minimalne wymogi, jakie musi spełniać podanie. Na etapie badania wstępnego organ jest obowiązany ustalić, czy podanie, które do niego wpłynęło wymogi te spełnia, ponieważ co do zasady podanie nie spełniające wymogów określonych przepisami prawa nie może zostać rozpatrzone. Jeżeli zatem organ stwierdzi, że podanie jest dotknięte brakami formalnymi, jest obowiązany wezwać wnoszącego podanie do usunięcia tych braków w terminie 7 dni. Wezwanie to musi zawierać pouczenie, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie Organ I instancji zastosował wyżej opisane reguły i umożliwił Skarżącej uzupełnienie braków formalnych wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowych. Naczelnik US zasadnie uznał, że w sytuacji, gdy Strona jest inicjatorem postępowania i występuje z żądaniem, to powinna precyzyjne określić o jaki rodzaj ulgi podatkowej wnosi. W przypadku, gdy Strona domaga się udzielenia ulgi, to jej obowiązkiem jest sprecyzowanie konkretnej formy ulgi wymienionej w art. 67b O.p. W badanej sprawie Skarżąca nie sprecyzowała o jaką ulgę wnosi, wobec czego w celu nadania biegu złożonemu wnioskowi kwestia ta wymagała doprecyzowania. Z tego względu Sąd stwierdza, że zasadnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami Organ I instancji wezwał Stronę do uzupełnienia braku wniosku, ponieważ obowiązek wskazania treści żądania obciąża wnioskodawcę. W Naczelnik US wezwał Skarżącą w terminie 7 dni do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wezwanie to spełniało wszystkie wymogi wynikające z cytowanych przepisów. Określono w nim zakres koniecznych, obowiązujących Skarżącą czynności umożliwiających rozpoznanie sprawy, przytoczono także niezbędne przepisy oraz wskazano w nim termin i skutki nieuzupełnienia żądanych braków w tym terminie. Wobec doręczenia wezwania Stronie w dniu 15 lutego 2022 r., termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął dnia 22 lutego 2022 r. Skoro braki nie zostały usunięte, to prawidłowo organ postanowił o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku dotkniętego brakami formalnymi. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem złożonego przez Stronę wniosku z dnia 21 lutego 2022 r. o połączenie do wspólnego prowadzenia i rozpatrywania wszystkich postępowań z wniosków Skarżącej o rozłożenie na raty zaległości podatkowych z odsetkami za zwłokę, zawieszenie tych postępowań i przedłużenie terminu do sprecyzowania i uzupełnienia wniosku należy podnieść, że wniosek ten został rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. Niemniej jednak należy wskazać, że określony w art. 169 O.p. termin od usunięcia braków jest terminem zawitym, co oznacza, że nie może być przez organy podatkowe przedłużany, tym samym okoliczność złożenia rzeczonego wniosku postawała bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Przedmiot niniejszej sprawy dotyczył tego, że Organ I instancji dostrzegł, iż wniosek o rozłożenie na raty nie został prawidłowo sformułowany. Tym samym wniosek Skarżącej z dnia 21 lutego 2022 r. o niewystawianie dalszych tytułów wykonawczych i niewszczynanie kolejnych postępowań egzekucyjnych z uwagi na zamiar dobrowolnego spłacenia zadłużenia nie wywiera skutku w zakresie wadliwego formalnie wniosku o rozłożenie na raty zaległości. Również argumentacja dotycząca wadliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego wykracza poza zakres kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne. Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania wydanych w sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.