VI SA/Wa 1571/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "(...)" z siedzibą w "(...)"Rumunia na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" maja 2020 r., nr "(...)" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE W dniu [...] listopada 2019 r. przeprowadzona została kontrola drogowa na autostradzie [...], PPO K., zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował A. Z.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z W. do S., w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].11.2019 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na [...] z siedzibą w A. w R., kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za naruszenie stwierdzone w toku kontroli. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Pismem z dnia [...].02.2020 r. strona wniosła odwołanie, podnosząc, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 75 i art. 77 kpa oraz przepisy materialne w tym art. 92b i art. 92c utd, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o przedłużenie terminu celem przedłożenia dowodów. Decyzją z dnia [...] maja 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, - załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz: b) rozporządzenia WE nr 561/2006 i h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w trans])orcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn.zm.), - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1). Odnosząc się do naruszenia polegającego na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych; Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ut, organ wskazał, że stosownie do art. 32 ust 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie z art. 32 ust 3 rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych karą pieniężną w wysokości 3.000,00 zł. W niniejszej sprawie w toku kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...].11.2019 r. na autostradzie [...], na podstawie analizy danych z karty kierowcy i z tachografu zamontowanego w w/w pojeździe wykazano wykonywanie przejazdów z wyjętą kartą kierowcy w następujących okresach: 1. w dniu [...].10.2019 r. od godz. 20:53 do godz. 23:28; 2. w dniu [...].10.2019 r. od godz. 15:45 do godz. 16:04. Odnośnie powyższego naruszenia pełnomocnik wskazał, że w przedsiębiorstwie panuje właściwa organizacja pracy, kierowcy są szkoleni, a strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 92b utd. Przepis odnosi się jedynie do naruszeń z czasu pracy kierowców, które nie zostały stwierdzone w niniejszej sprawie. Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92c utd, organ wskazał, iż strona nie przesłała żadnych dowodów potwierdzających, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Nie przedstawiono np. dokumentów potwierdzających, iż kierowca mógł wykonać zlecenie transportowe bez naruszania przepisów o używaniu tachografów. Pełnomocnik strony pomimo wniosku o wydłużenia terminu na wniesienie dowodów, do dnia wydania decyzji nie przesłał do organu żadnych dokumentów. Tym samym w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy egzoneracyjne z art. 92b i art. 92c utd. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 3.000,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej całości materiału dowodowego stwierdził, że są one niezasadne i nie zasługują uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Pismem z dnia [...] lipca 2020r. spółka [...] z siedzibą w . w R., wniósł do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa; I.przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7, 75 § 1, 77 §1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 92b ust. 1, art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż strona ponosi odpowiedzialność za naruszenia wskazane w protokole, podczas gdy strona jednoznacznie wykazała brak swojej odpowiedzialności oraz zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów wskazanej w przedmiotowej regulacji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].01.2020r. i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca spółka rozwinęła podniesione zarzuty wskazując, że kierowca, którego dotyczy wspomniany protokół kontroli, został w odpowiedni sposób przygotowany do prawidłowego i zgodnego z regulacjami unijnymi dokonywania międzynarodowego transportu drogowego. Tym samym, spółka wypełniła przesłanki zawarte w art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którymi kara finansowa nie powinna zostać nałożona na podmiot, który zapewnił właściwą organizację pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów unijnych dotyczących transportu. Ponadto, zgodnie z art. 92c wskazanej ustawy, postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Spółka już w momencie zawarcia umowy o pracę z w/w pracownikiem zawarła odpowiednie postanowienia dotyczące m.in. przestrzegania czasu pracy, w załączniku do umowy. Ponadto, kierowca złożył pisemne potwierdzenie, iż został zaznajomiony z europejskim prawodawstwem czasu pracy. Dowody na przeprowadzenie wzmiankowanego szkolenia oraz oświadczenia kierowcy dotyczące odbycia przez niego szkolenia miały zostać złożone w postępowaniu administracyjnym w razie przedłużenia terminu na wykazanie dowodów zgodnie ze złożonym wnioskiem - niestety organ nie odniósł się do przedmiotowego wniosku. Ponadto, spółka zapewnia swoim pracownikom szkolenie dotyczące unijnych regulacji związanych z międzynarodowym transportem, a jak wskazuje judykatura przedsiębiorca, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinien wykazać, że przedsięwziął wszystkie niezbędne środki zapobiegające powstaniu naruszenia prawa i jego przyczyny. Zgodnie z powyższym, pracodawca tj. Spółka [...] odpowiednio przygotowała swojego pracownika do świadczenia usług transportowych na terenie Unii Europejskiej, zapoznając go z podstawowymi regulacjami w tej materii, co potwierdza odbyte przez niego szkolenie. Zdaniem skarżącej, w sprawie zostały spełnione przesłanki egzoneracyjne, o których mowa w art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a przedstawione w odwołaniu. Przedstawione przez skarżącą dokumenty potwierdzają, że w prowadzonym przez nią przedsiębiorstwie zostały zastosowane właściwe rozwiązania organizacyjne umożliwiające pracownikom przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa na terytorium państw, na których odbywa się transport drogowy, a jednocześnie dyscyplinujących ich do przestrzegania tych przepisów. Podkreślenia wymaga, iż skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie transportu drogowego od 2003 roku, a zatem od ponad 15 lat. Fakt prowadzenia działalności od tak długiego czasu, a także okoliczność, iż stwierdzone w toku odbywanego przejazdu naruszenia mają wyłącznie nadzwyczajny charakter jednoznacznie świadczy o tym, że wdrożone przez skarżącą procedury są prawidłowe i pozwalają na wykonywanie transportu z zachowaniem wszelkich obowiązujących przepisów prawa. Odnosząc się do naruszeń stwierdzonych w toku kontroli, potwierdzonych protokołem kontroli, skarżąca zauważyła, że zadanie przewozowe, które mieli zrealizować kierowcy skarżącej zostało zorganizowane we właściwy sposób, pozwalający na wykonanie transportu bez naruszania norm czasu pracy. Skarżąca systematycznie kontrolowała także czas pracy kierowców wykonujący dane zadanie przewozowe. Skarżąca dochowała zatem wszelkiej należytej staranności, by pracujący dla niej kierowcy dochowali obowiązujących przepisów praw. Skarżąca nie miała jednak żadnego wpływu na ostatecznie podejmowane przez jego pracowników decyzje, które w konsekwencji doprowadziły do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Strona została pozbawiona możliwości wykazania okoliczności zwalniających ją z odpowiedzialności, ponieważ zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym organ nie odpowiedział na kierowany przez pełnomocnika wniosek o przedłużenie terminu na dołączenie dowodów z dokumentów do postępowania. Wszelkie okoliczności zwalniające z odpowiedzialności stronę zostały wskazane w odwołaniu do organu II instancji, których to wyjaśnień organ II instancji nie uwzględnił utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Tym samym, organ I jak i II instancji naruszył art. 7 k.p.a., który nakazuje też organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nieuwzględnienie dowodów strony narusza również art. 77 k.p.a. według którego organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego organ w niniejszym stanie faktycznym nie dopełnił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję dotyczącą nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Powyższe stwierdzono w dniu [...] listopada 2019 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej na autostradzie [...] PPO K., zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował A. Z.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z W. do S., w imieniu i na rzecz strony skarżącej . Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].11.2019 r. Stosownie do treści art. 32 ust 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie z art. 32 ust 3 rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych karą pieniężną w wysokości 3.000,00 zł. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy i z tachografu zamontowanego w w/w pojeździe wykazano wykonywanie przejazdów z wyjętą kartą kierowcy w następujących okresach: 1. w dniu [...].10.2019 r. od godz. 20:53 do godz. 23:28; 2. w dniu [...].10.2019 r. od godz. 15:45 do godz. 16:04. W ocenie sądu jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie \w tym przede wszystkim danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego i protokołu kontroli należy stwierdzić, iż miały miejsce naruszenia opisane w protokole kontroli. Konsekwencją stwierdzonych naruszeń jest nałożona na stronę kara pieniężna. Zdaniem sądu postępowanie obu instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa. Organy działały na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Strona miała możliwość załączenia dokumentów do odwołania lub w trakcie postępowania odwoławczego, czego jednak nie uczyniła. Przedmiotem sporu między stronami pozostawała w istocie kwestia oceny spełnienia przez skarżącego w niniejszej sprawie przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2019, poz.58 ze zm., dalej jako utd), w kontekście podjętych przez organy obu instancji czynności prowadzących do ich wyjaśnienia oraz dokonanej w tym zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego Zdaniem sądu podzielić należy stanowisko organów, że w sprawie nie zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie art. 92b utd oraz art. 92c utd. Zgodnie z art. 92 b ust. 1 - 2 utd, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98. jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt I lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. W niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania przepis art. 92b utd. Przepis odnosi się jedynie do naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców, które nie zostały stwierdzone w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Podzielić należy stanowisko zaprezentowane przez orzekające w sprawie organy, że wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnianych przez niego kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i art. 92c utd spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać - a nie tylko wskazać - że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Należy pamiętać, że nie wystarczy wykazanie braku winy przedsiębiorstwa, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92b i art. 92c utd powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. To na przedsiębiorcę nałożony został obowiązek wyboru właściwych rozwiązań organizacyjnych dotyczących dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem; przedsiębiorcę obciążają kwestie właściwego doboru osób współpracujących, właściwego systemu motywacyjnego czy szkoleniowego. Wykonywanie przewozu przez kierowcę najczęściej odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, co nie może oznaczać zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Pamiętać należy, że samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 171/16; por. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 35/16 - publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 399/15 wskazał, że przesłanek wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy, o których mowa w art. 92b ust. 1, tzn. zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia zachęcających do naruszania przepisów o czasie pracy oraz w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, nie da się wykazać jedynie poprzez wskazanie na odbycie przez kierowcę przeszkolenia. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 udt odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców. W ocenie organów - z czym Sąd się zgadza - okoliczności sprawy i zgromadzone dowody nie wskazują, że skarżący jako podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć ani im zapobiec przy odpowiednim nadzorze zatrudnionych kierowców oraz zapewnieniu właściwej dyscypliny i organizacji pracy. Wobec powyższego Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 92b ust. 1 oraz art. 92 c utd poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.