I SA/Kr 1071/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski WSA Urszula Zięba (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie postępowania zabezpieczającego - s k a r g ę o d d a l a - UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 8 lipca 2020r., nr [...] uznające za nieuzasadniony zarzut na postępowanie zabezpieczające. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. NUS w M. prowadzi postępowanie zabezpieczające w stosunku do majątku zobowiązanego M. K. na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 16 kwietnia 2020r., nr [...] wystawionego w związku z decyzją NUS w M. z dnia 13 marca 2020r., nr [...] określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2014r. w wysokości 253.670,00 zł wraz z odsetkami. Odpis ww. zarządzenia zabezpieczenia został doręczony zobowiązanemu w dniu 5 maja 2020r. Zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 2020r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej. Nie zgadzając się z powyższym zarządzeniem zabezpieczenia, pismem z dnia 12 maja 2020r., uzupełnionym następnie o kwalifikowany podpis elektroniczny w dniu 15 czerwca 2020r., zobowiązany złożył zarzuty i skargę w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Zarzuty zostały wniesione w ustawowym terminie za pośrednictwem platformy ePUAP. Zarzuty zobowiązanego dotyczyły niespełnienia w zarządzeniu zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 (art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 166b u.p.e.a.) oraz nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a.). Zobowiązany określił należności pieniężne, jako "rzekome" oraz wniósł o doręczenie zarządzenia zabezpieczenia, zawierającego elementy wymagane prawem wraz z uzasadnieniem tego zarządzenia. Zobowiązany wniósł także skargę na czynność w postaci wydania i doręczenia mu zarządzenia zabezpieczenia. Organ egzekucyjny, w związku ze złożonymi zarzutami, wydał w dniu 22 lipca 2020r. postanowienie zawieszające postępowanie zabezpieczające prowadzone wobec majątku zobowiązanego. Po rozpatrzeniu powyższych zarzutów oraz skargi organ egzekucyjny wydał: - w dniu 3 lipca 2020r. postanowienie nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia skargi na czynność w postaci doręczenia odpisu zarządzenia zabezpieczenia, - w dniu 8 lipca 2020r. postanowienie nr [...], uznające za nieuzasadniony zarzut niespełnienia w zarządzeniu zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 u.p.e.a., - w dniu 9 lipca 2020r. postanowienie nr [...], orzekające o niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku. Pismem z dnia 31 lipca 2020r. zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie z 8 lipca 2020r., uznające za nieuzasadniony zarzut niespełnienia w zarządzeniu zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 u.p.e.a. Zażalenie wniósł w ustawowym terminie. Sprawa zażalenia na ww. postanowienie orzekające o niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku była przedmiotem odrębnego postępowania. Wydanemu postanowieniu zarzucono: I. sprzeczność istotnych ustaleń organu egzekucyjnego z rzeczywistym stanem rzeczy oraz z zebranym materiałem dowodowym przez przyjęcie, że: 1. doręczone zobowiązanemu zarządzenie zabezpieczenia zawiera wszystkie wymagane prawem dane, o których mowa w art. 156 § 1 u.p.e.a. oraz że zarządzenie to nie wymaga uzasadnienia, 2. zarzut zobowiązanego oparty na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie znajduje uzasadnienia; II. naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy; 1. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, 2. art. 156 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 u.p.e.a. przez uznanie zarzutu za nieuzasadniony, 3. art. 121 § 1 o.p., przez prezentowanie przez organ egzekucyjny stanowiska "ściśle profiskalnego". Zobowiązany powtórzył argumenty przytoczone w piśmie z dnia 12 maja 2020r., ponownie wnioskując w zażaleniu o doręczenie mu uzasadnienia zarządzenia zabezpieczenia w celu umożliwienia poznania motywów tej czynności i stwierdzeń w nim zawartych oraz celem wskazania przez niego podstaw zarzutów oraz prawidłowego żądania. Brak tego uzasadnienia w opinii zobowiązanego pozbawił go prawa do rzetelnego i bezstronnego postępowania administracyjnego i egzekucyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 28 sierpnia 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 154 § 1, art. 155a, art. 166b, art. 34 § 1 u.p.e.a. Wskazano, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, uregulowanym w przepisach działu IV u.p.e.a. (art. 154 do art. 168), którego celem jest ochrona interesów wierzyciela, poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. W niniejszej sprawie, mając na uwadze okoliczność, iż organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, w związku z czym, wydanie odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów nie było konieczne. Oznacza to, że zgłoszone zarzuty muszą zostać bezpośrednio i jednoznacznie rozpatrzone przez organ egzekucyjny w oparciu o okoliczności, które organ ten bierze pod uwagę, będąc jednocześnie wierzycielem. Organ II instancji zauważył przy tym, że w aktach sprawy znajduje się stanowisko wierzyciela z dnia 3 lipca 2020r., uznające za nieuzasadniony zarzut zgłoszony przez zobowiązanego, tj. niespełnienia w zarządzeniu zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 § 1 u.p.e.a. Podstawą powyższego zarzutu był art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Wskazano, że zarządzenie zabezpieczenia wypełniane jest na formularzu, który ma odpowiadać normatywnemu wzorcowi i w którym mają się znaleźć zwięzłe informacje, mające sygnalizować pewne okoliczności, a nie wszystkie dane dotyczące sytuacji prawnopodatkowej zobowiązanego. Zgodnie bowiem z § 2 art. 156 u.p.e.a. w przypadku zabezpieczania należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych. W obowiązującym stanie prawnym wzór ww. dokumentu został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzoru zarządzenia zabezpieczenia (Dz.U. z 2014r. poz. 645). Co więcej, w sprawie nie istniał, wymóg załączenia do zarządzenia jego uzasadnienia, ponieważ art. 156 u.p.e.a. na to nie wskazuje. Zarządzenie zabezpieczenia, jako dokument wydany przez wierzyciela, nie wymaga również zawarcia uzasadnienia w swojej treści. Nie przewiduje tego również wzór zarządzenia zabezpieczenia określony ww. rozporządzeniem Ministra Finansów. Zauważono, że w zarządzeniu zabezpieczenia z dnia 16 kwietnia 2020r. w części D – Dane dotyczące należności pieniężnej i zabezpieczenia, w punkcie 4 i 5 wierzyciel wskazał okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji wraz z opisem tychże okoliczności. W rozpatrywanej sytuacji, gdy podstawą do wydania zarządzenia zabezpieczenia jest decyzja o zabezpieczeniu, ta decyzja także powinna wskazywać - wskazywała, czego nie sposób zanegować - okoliczności przedstawiające uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania. W ostatniej części postanowienia odniesiono się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania i uznano, że nie zasługują one na uznanie, gdyż postępowanie w sprawie było prowadzone prawidłowo, w oparciu o zasady, wynikające z k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 6, 7, 8, 75, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 156 § 1 u.p.e.a. i art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. i art 166b u.p.e.a., poprzez: 1. niewyjaśnienie przez organy I i II instancji wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych oraz bezkrytyczne zaakceptowanie przez DIAS dowolnych ustaleń organu egzekucyjnego jakoby doręczone zarządzenie zabezpieczenia zawierało wszystkie wymagane prawem dane, o których mowa w art. 156 § 1 u.p.e.a., że zarządzenie zabezpieczenia nie wymaga uzasadnienia, że zarzut zobowiązanego oparty na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie znajduje uzasadnienia; 2. dokonanie niepełnych, nieobiektywnych, a zdumiewająco subiektywnych i dowolnych ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie fragmentarycznie zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego przez organy jednostronnie dla poparcia przyjętej przez siebie tezy, z pominięciem wyjaśnienia niekorespondujących z przyjętą tezą okoliczności faktycznych, potwierdzających stanowisko podatnika. W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów. Podkreślił, że w sprawie pomiędzy S. P. J. K. Spółką Jawną a organami I i II instancji w przedmiocie zobowiązań podatkowych objętych postępowaniem zabezpieczającym w niniejszej sprawie orzekał WSA w Krakowie, który w wyroku z 20 marca 2019r. wydanym w sprawie I SA/Kr 1385/18 oraz w wyroku z 27 sierpnia 2020r. w sprawie I SA/Kr 82/20 uchylił wszystkie decyzje organów podatkowych. W świetle powyższych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak również poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o umorzenie postępowania zabezpieczającego; zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do kwestii powołania przez skarżącą w skardze dwóch wyroków WSA w Krakowie dotyczących zobowiązań podatkowych objętych postępowaniem zabezpieczającym w sprawie pomiędzy S. P. J. K. sp.j. a organami I i II instancji, zauważono, że według informacji uzyskanej z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych wyroki te nie są prawomocne. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2020r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 8 lipca 2020r., nr [...] uznające za nieuzasadniony zarzut na postępowanie zabezpieczające. Z uwagi na fakt, iż przedmiotem postępowania jest rozstrzygnięcie wydane w ramach postępowania zabezpieczającego w pierwszej kolejności przywołać należy przepis art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2019 poz. 1438 ze zm. dalej u.p.e.a.) stanowiący, iż w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I tej ustawy. Według należącego do tego działu art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być okoliczności tam wskazane, w tym przesłanka wskazana w § 1 pkt 10 przepisu. Stanowi on, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Podnosząc opisany zarzut w sprawie postępowania zabezpieczającego, Skarżący wskazał, że bezpodstawnie uznano jakoby doręczone mu zarządzenie zabezpieczenia zawierało wszystkie wymagane prawem dane, o których mowa w art. 156 § 1 u.p.e.a. oraz jakoby nie wymagało uzasadnienia. Powyższe zarzuty Sąd zweryfikował poprzez konfrontację z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy oraz powołanymi wyżej przepisami prawa a zwłaszcza przepisem art. 156 § 1 u.p.e.a., enumeratywnie wyliczającym elementy składowe zarządzenia zabezpieczenia. Stanowi on w § 1, iż zarządzenie zabezpieczenia zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada; 3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej - także określenie jej wysokości; 4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku; 5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; 6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania; 8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów; 9) sposób i zakres zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Co nadto istotne, art. 156 w § 2 jednoznacznie specyfikuje, że w przypadku zabezpieczania należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych. Po analizie "Zarządzenia zabezpieczenia" z dnia 16 kwietnia 2020r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, Sąd stwierdza, że dokument ten zawiera wszystkie wymagane wyżej wskazanym przepisem elementy. Co więcej, dokument ten sporządzony został na formularzu, którego wzór dokumentu został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzoru zarządzenia zabezpieczenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy (Dz.U. z 2014r. poz. 645). W żadnym ze znanych Sądowi przepisów nie określono by istniał wymóg załączenia do zarządzenia jego uzasadnienia, przede wszystkim art. 156 u.p.e.a. na to nie wskazuje. Nie przewiduje tego również wzór zarządzenia zabezpieczenia określony ww. rozporządzeniem Ministra Finansów. Mimo to w zarządzeniu zabezpieczenia z dnia 16 kwietnia 2020r. w części D – Dane dotyczące należności pieniężnej i zabezpieczenia, w punkcie 4 i 5, wierzyciel wskazał okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji wraz z opisem tychże okoliczności. W rozpatrywanej sytuacji, gdy podstawą do wydania zarządzenia zabezpieczenia jest decyzja o zabezpieczeniu, ta decyzja także powinna wskazywać - wskazywała, czego nie sposób zanegować - okoliczności przedstawiające uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania. W świetle powyższych okoliczności faktycznych i powołanych regulacji prawnych, postępowanie organu I instancji w zakresie zastosowania art. 34 § 4 u.p.e.a., należy uznać za prawidłowe, tak samo jak utrzymanie wydanego rozstrzygnięcia w mocy przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd wskazuje w tym kontekście, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organy administracji publicznej, działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 7 powołanego ostatnio aktu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Zgodnie zaś z art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., prawidłowo utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.