II OSK 1399/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 650/06 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r. oddalił skargę Z. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że Wojewoda M. zaskarżoną decyzją - po rozpoznaniu odwołania Z. S. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] o zameldowaniu D. J. - S. wraz z córką M. S. na pobyt czasowy, trwający do [...] września 2015 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zameldowania - zarówno na pobyt stały, jak i czasowy - wystarczające jest ustalenie przez organ prowadzący postępowanie, czy zachodzi przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych tj. zamieszkiwanie pod adresem, pod którym ma nastąpić zameldowanie. Jeżeli przesłanka ta jest spełniona, wówczas organ - w oparciu o przepis art. 47 ust. 2 ww. ustawy - wydaje decyzję o zameldowaniu, przy czym nie ma tu znaczenia kwestia posiadania uprawnień do lokalu. Wojewoda M. podkreślił, iż na podstawie zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego ustalono, że wnioskodawczyni wraz z córką zamieszkują w spornym lokalu od [...] lat, posiadają w nim rzeczy osobiste, mają do niego swobodny dostęp, zaś D. J. - S. opłaca czynsz za mieszkanie i rachunki za media. Były mąż - Z. S., jako właściciel lokalu nie uregulował do tej pory meldunku. Organ II instancji powołał się również na treść oświadczenia Z. S., złożonego w trakcie rozprawy rozwodowej w dniu [...] czerwca 2004 r., który potwierdził prawo korzystania z przedmiotowego lokalu przez byłą żonę i córkę do dnia [...] września 2015 r. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na potwierdzenie przez świadków oraz policyjną kontrolę meldunkową faktu zamieszkiwania wnioskodawczyni i jej córki w spornym lokalu, spełniona została wyłączna przesłanka do wydania decyzji o zameldowaniu na pobyt czasowy, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wojewoda M. podkreślił, iż zgodnie z art. 9 ust. 2b tej ustawy, zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i oznacza potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Wobec tego okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące: braku zgody na zameldowanie byłej żony, chęci zamieszkania w tym lokalu po powrocie z N. oraz możliwości zamieszkania D. J. - S. oraz ich wspólnej córki u matki wnioskodawczyni, w W. - choć ważne z punktu widzenia Z. S. - nie mogły mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podniósł nadto, że istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się nie do kwestii zameldowania, ale do korzystania ze spornego lokalu, którą zainteresowane strony powinny same rozwiązać, bądź w drodze porozumienia, bądź - w razie jego braku - na drodze sądowej. Rozwiązanie konfliktu między stronami nie leży jednak w gestii organów administracyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia art. 7, art. 75 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak weryfikacji podanych przez skarżącego okoliczności dotyczących warunków lokalowych, w jakich zamieszkiwała D. J. - S. z córką oraz jej miejsca pobytu stałego. Skarżący podniósł także, że organy obu instancji powołały się na protokół z rozprawy rozwodowej, w trakcie której co prawda zgodził się on na zamieszkanie byłej żony i córki w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. do dnia [...] września 2015 r., jednakże nie wzięto pod uwagę, iż w wyroku rozwodowym sąd nie zawarł ustaleń co do ich zamieszkiwania w tym lokalu. Wskazał dalej, że organy administracyjne w sposób dowolny i wybiórczy, wbrew regułom postępowania administracyjnego, pominęły kwestię istnienia pomiędzy stronami spisanego w sprawie rozwodowej protokołu mediacyjnego, w którym w sposób odmienny określono kwestie zamieszkania byłej żony i córki w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na treść przytoczonego powyżej art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak również zwrócił uwagę na dotychczasowe orzecznictwo, zgodnie z którym dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a wpisami do ewidencji ludności, niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności między ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r.). Sąd l instancji wskazał, iż organ gminy prowadzący ewidencję ludności, stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest obowiązany do dokonania na podstawie zgłoszenia zameldowania, poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, wówczas o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ. W tym przypadku następuje odstępstwo od zasady, iż wynikający wprost z przepisów ustawy obowiązek meldunkowy nie wymaga konkretyzacji w decyzji administracyjnej. Sąd podkreślił jednak, że wydawana na podstawie art. 47 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ww. ustawy decyzja administracyjna winna być poprzedzona przeprowadzeniem postępowania dowodowego, mającego na celu usunięcie zachodzących wątpliwości. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postępowanie dowodowe przeprowadzono w niniejszej sprawie z zachowaniem wymagań art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, zaś rozstrzygające sprawę organy dokonały nie naruszającej art. 80 kpa oceny, iż D. J. - S. i M. S. faktycznie przebywają od [...] lat w spornym lokalu. Zwrócono uwagę, że skarżący nie kwestionował powyższego, najistotniejszego w sprawie ustalenia, nie zaprzeczał także, iż przed sądem powszechnym złożył oświadczenie do protokołu o wyrażeniu zgody na zamieszkanie w tym lokalu przez byłą żonę i córkę do dnia [...] września 2015 r. Sąd podzielił stanowisko Wojewody M., że bez znaczenia dla wyniku sprawy są: zarzuty skarżącego o braku jego zgody na dokonanie zameldowania oraz okoliczność, iż D. J. - S. jest zameldowana na pobyt stały pod innym adresem, jak również to, że nie respektuje ona warunków zawartego porozumienia mediacyjnego, od których uzależnione było korzystanie przez nią ze spornego lokalu do września 2015 r. Konieczność zameldowania nie jest bowiem uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby, jak również zawartych porozumień co do korzystania z lokalu, zaś jego dokonanie nie może być traktowane jako źródło rozstrzygania sporów powstałych na tle prawa do korzystania z tego lokalu. Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. Od powyższego wyroku Z. S., reprezentowany przez pełnomocnika - r. pr. A. C., złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i o przekazanie sprawy Sądowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1 i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez błędna jego wykładnię polegającą na uznaniu, że sam fakt zamieszkiwania pod adresem bez zgody właściciela jest podstawą prawną do zameldowania, co sankcjonowałoby bezprawie i samowolę, ponieważ zgoda właściciela lokalu jest pierwszym warunkiem by czynność zameldowania mogła być dokonana. Takiej zgody skarżącego obecnie nie ma, gdyż oficjalnie w Urzędzie [...] W. i przed Sądem cofnął on zgodę na zamieszkiwanie D. J. - S. w jego lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. 2. naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie w sprawie art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. i błędne przyjęcie przez Sąd, że w sprawie ma zastosowanie ten artykuł oraz, że organ administracyjny wydaje decyzję o zameldowaniu, także w przypadku nie posiadania uprawnień do lokalu przez osobę ubiegającą się o zameldowanie, wtedy gdy dla zameldowania w lokalu niezbędna jest zgoda właściciela lokalu, a zatem nie jest istotne posiadanie lub nie uprawnień do lokalu, ale istotne jest posiadanie lub nie zgody właściciela dla zameldowania kogoś w jego mieszkaniu. Takiej zgody, a więc i uprawnień do zameldowania p. D. J. - S. obecnie nie posiada, wobec wycofania się skarżącego ze zgody na jej zamieszkiwanie w lokalu. W tej sytuacji, skoro ubiegająca się o zameldowanie bezprawnie, bowiem bez zgody właściciela mieszkania przebywa w lokalu, uprawienie i obowiązek określone w art. 10 ust. 1 ustawy nie mogą być spełnione, gdyż zamieszkiwanie wynika z samowoli tj. z bezprawnego zajmowania lokalu, co nadto pozbawia właściciela lokalu możliwości zamieszkiwania we własnym mieszkaniu gdzie jest zameldowany. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi, który wydał zaskarżony wyrok oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa prawnego przed instancją odwoławczą lub w przypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy sadowi pierwszej instancji pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach instancji odwoławczej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący cofnął zgodę na zamieszkiwanie byłej żony w jego kawalerce, ponieważ zmieniły się jego warunki życiowe. Stracił pracę w N., wrócił do P. i nie ma gdzie mieszkać. Zdaniem skarżącego, skoro wycofał zgodę na zamieszkiwanie D. J. - S. w jego mieszkaniu z uzasadnionych powodów, to lokal ten wnioskodawczyni zajmuje samowolnie i nie może być w tym lokalu zameldowana. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że co prawda przepis art. 10 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że przebywanie pod adresem (trzy doby) rodzi obowiązek meldunkowy, to odnosi się to do sytuacji, gdy nie ma się prawa pobytu w danym lokalu. Przyznanie wnioskodawczyni prawa do zameldowania jest sankcjonowaniem tego co prawnie jej nie przysługuje. Według skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy na dzień orzekania, tj. 12 czerwca 2006 r. Dopuścił się więc naruszenia prawa materialnego, mianowicie art. 10 ust. 1 ustawy, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z kolei naruszenia przepisu art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych skarżący upatrywał w tym, że zgłoszenie prośby o dokonanie zameldowania budziło wątpliwości z tego powodu, że brak było zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Przepis ten, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, wymaga, aby zgłoszone dane nie budziły wątpliwości, a takie wątpliwości powstają, jeżeli ktoś chce się zameldować w cudzym mieszkaniu. Oczywiście nie jest wymagane posiadanie uprawnień do lokalu, ale na pewno jest wymagana zgoda właściciela. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, D. J. - S. wniosła o jej oddalenie i o utrzymanie w mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących bezprawnego zajęcia lokalu, zwróciła uwagę na okoliczności towarzyszące sprawie o rozwód, związane przede wszystkim z oświadczeniem Z. S. o udostępnieniu mieszkania, jak również opisała szczegółowo ówczesną, jak i obecną sytuację życiową i materialną własną Z. S. Ponadto wyraziła przekonanie, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej w skrócie ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polegało. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności (podobnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach z dnia 31 marca 2004 r., OSK 59/04, ONSAiWSA 2004 z. 1, poz. 10; z dnia 20 września 2005 r., l OSK 794/05, niepubl.; z dnia 20 października 2005 r., l OSK 163/05, LEX nr 188715; z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971 oraz z dnia 17 stycznia 2006 r., II OSK 403/05, LEX nr 196461). W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego. Oznacza to, że przedstawione przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ustalenia faktyczne, jako niezaskarżone, są wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" - należało stwierdzić, że są one niezasadne. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki dokonał właściwej wykładni art. 10 ust. 1 ustawy przyjmując, iż samo faktyczne przebywanie osób w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby stanowi przesłankę do zameldowania na pobyt stały lub czasowy. Trafnie też stwierdził Sąd I instancji, że decydującą w sprawie okolicznością był ustalony przez organy orzekające i niesporny fakt zamieszkiwania wnioskodawczyni oraz córki stron w przedmiotowym lokalu, a bez znaczenia dla wyniku sprawy były okoliczności: braku zgody skarżącego na dalsze ich zamieszkiwanie w lokalu, braku jego zgody na ich zameldowanie, zmiana sytuacji życiowej skarżącego oraz możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych byłej żony i córki w innym lokalu. Wykładnia omawianego przepisu w powiązaniu z pozostałymi normami ustawy prowadzi do wniosku, że dokonanie zameldowania przez właściwy organ nie jest uzależnione od spełnienia przez wnioskodawcę innych dodatkowych wymagań, poza podstawową przesłanką, mianowicie przebywania pod określonym adresem, przez określony czas. Taka interpretacja wymienionego przepisu ustawy znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. V SA 2425/02 stwierdził, że w świetle art. 10 ust. 1 ustawy (...), wobec niekonstytucyjności przepisu art. 9 ust. 2 wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego. Jest to konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Wobec powyższego nie ma racji autor skargi kasacyjnej wywodząc, że przewidziany w art. 10 ust. 1 ustawy obowiązek zameldowania dotyczy tylko osób, które przebywają w określonym lokalu legalnie, a nie osób pozbawionych uprawnień do zamieszkiwania w danym lokalu. Słusznie Sąd Wojewódzki wskazał w uzasadnieniu wyroku, że konieczność dokonania zameldowania nie jest uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby, jak również zawartych porozumień co do korzystania z lokalu mieszkalnego. Trafnie też Sąd podniósł, że zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby i postępowanie w tym zakresie nie może służyć rozstrzyganiu sporów wynikłych na tle korzystania z lokalu mieszkalnego przez określone osoby. Na marginesie trzeba dodać, że z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie nie wynika, aby pobyt wnioskodawczyni i jej córki w przedmiotowym lokalu był bezprawny, jak wywodzi się w skardze kasacyjnej. Wręcz przeciwnie, Sąd Wojewódzki wskazał na okoliczność zgody wyrażonej w postępowaniu rozwodowym przez skarżącego na zamieszkiwanie byłej żony i córki w tym lokalu. Aby mówić o nielegalności pobytu skarżący powinien wykazać, że w sposób przewidziany prawem uchylił się od skutków prawnych swego oświadczenia woli w przedmiocie zgody na zamieszkiwanie uczestniczek w jego lokalu. Ewentualna utrata przez uczestniczki tytułu do zajmowania lokalu mogłaby być podstawą do żądania eksmisji na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. Okoliczność ta nie podlegała natomiast badaniu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zameldowania. Dopóki wnioskodawczyni wraz z córką przebywają w spornym lokalu, to spełniony jest warunek do ich zameldowania. Strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że wynik postępowania w sprawie o zameldowanie nie niweczy jego uprawnień do lokalu i nie rzutuje na rezultat ewentualnego sporu cywilnoprawnego. Brak zgody właściciela lokalu na zameldowanie oraz na dalsze w nim zamieszkiwanie D. J. - S. i M. S., nie mógł być przedmiotem postępowania, którego istota sprowadza się tylko do badania i ustalenia, czy osoby ubiegające się o zameldowanie spełniają przesłanki zameldowania określone w art. 10 ust. 1 ustawy. Nietrafny jest też zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy przewidującego, iż właściwy organ gminy rozstrzyga o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości. Według skarżącego naruszenie wymienionego przepisu polegało na tym, że zgłoszenie prośby przez uczestniczki o dokonanie zameldowania budziło wątpliwości z uwagi na brak zgody właściciela na zameldowanie. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że "oczywiście nie jest wymagane posiadanie uprawnień do lokalu, ale na pewno jest wymagana zgoda właściciela (...). Dlatego przepis art. 47 ust. 2 ustawy wymaga, aby zgłoszone dane nie budziły wątpliwości, a takie wątpliwości powstają, jeżeli ktoś chce się zameldować w cudzym mieszkaniu". Takie sformułowanie zarzutu dowodzi niezrozumienia przez skarżącego wymienionego przepisu. Istota regulacji zawartej w art. 47 ust. 1 i 2 ustawy sprowadza się do tego, że istnienie bądź brak wątpliwości w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu meldunkowym decyduje o różnym trybie postępowania administracyjnego. Mianowicie, gdy zgłoszone dane nie budzą wątpliwości, to organ prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Przyjmuje się, że taka rejestracja ma charakter tzw. czynności materialno - technicznej. Natomiast, jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu budzą wątpliwości, to rozstrzygnięcie organu powinno nastąpić w drodze decyzji (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 31 października 1991 r. III AZP 6/91 OSNC 1992 z.4p.51). Niewątpliwie art. 47 ust. 2 ustawy tworzy dla organu meldunkowego kompetencję do wydania decyzji o zameldowaniu, która to decyzja - co zaznaczył Sąd I instancji - winna być poprzedzona postępowaniem dowodowym, mającym na celu usunięcie zaistniałych wątpliwości. Nie ma racji autor skargi kasacyjnej wywodząc, że wątpliwości, jakie wyłoniły się w postępowaniu o zameldowanie uczestniczek i wymagały wyjaśnienia, dotyczyły kwestii posiadania przez nie uprawnień do przedmiotowego lokalu. Biorąc pod uwagę przesłanki do zameldowania, stanąć należy na stanowisku, że wątpliwości dotyczące "zgłoszonych danych", o których mowa w treści przepisu art. 47 ust. 2 ustawy, dotyczyć mogą wyłącznie danych podlegających zgłoszeniu. Dane te wyszczególnione zostały w "Formularzu zgłoszenia pobytu czasowego ponad dwa miesiące", którego wzór określony został w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych (Dz. U. Nr 236, poz. 1999 ze zm.). W Formularzu zgłoszenia zawarta jest część, w której właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu potwierdzają fakt pobytu w lokalu osoby występującej o zameldowanie. W postępowaniu administracyjnym, toczącym się w niniejszej sprawie, z uwagi na brak wypełnienia tej części zgłoszenia złożonego przez D. J. - S., to właśnie fakt pobytu budził wymagające rozstrzygnięcia wątpliwości. Z uwagi na powyższe, jak i na bezsporne wykazanie w toku postępowania administracyjnego, że D. J. - S. oraz M. S. zamieszkują w przedmiotowym lokalu od kilku lat należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie popełnił zarzucanego błędu subsumcji, bowiem prawidłowo uznał, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w art. 10 ust. 1 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy nie mógł wziąć pod uwagę, zawartego w piśmie procesowym skarżącego z dnia 17 października 2006 r., zarzutu nieustosunkowania się do art. 9 ust. 2a ustawy, który stanowi, że właściciel lokalu powinien potwierdzić pobyt, co w ocenie strony jest równoznaczne ze zgodą na zameldowanie osoby na pobyt czasowy. Należy bowiem zauważyć, że co prawda zgodnie ze zdaniem drugim art. 183 § 1 ppsa, strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, jednakże prawo to nie oznacza, iż strony mogą uzupełniać podstawy kasacyjne poprzez powołanie nowych przepisów, jak to miało miejsce we wskazanym piśmie. Stąd zasadnym było rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej z dnia 10 sierpnia 2006 r. Z tych wszystkich względów za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty postawione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ppsa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem nie nastąpiła żadna z postaci naruszenia prawa materialnego tj. błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.