I Ns 510/25

Common courts2025-10-24

Case number

I Ns 510/25

Judgment date

2025-10-24

Type

DECISION

Judges

Asesor Damian Kusibab (PRESIDING_JUDGE)

Judgment text

Sygn. akt I Ns 510/25 <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> Dnia 24 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Gorlicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Damian Kusibab po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 roku w Gorlicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. G. z udziałem M. W. o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego p o s t a n a w i a: 1. oddalić wniosek; 2. kosztami postępowania w postaci opłaty sądowej od wniosku w wysokości 100,00 zł (sto złotych) obciążyć wnioskodawcę G. G.. ZASADNICZE POWODY ROZSTRZYGNIĘCIA: Wniosek wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 467)">art. 467 K.p.c.</a> poza wypadkami przewidzianymi w innych przepisach dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego: 1) jeżeli wskutek okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, nie wie, kto jest wierzycielem, albo nie zna miejsca zamieszkania lub siedziby wierzyciela; 2) jeżeli wierzyciel nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych ani przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia; 3) jeżeli powstał spór, kto jest wierzycielem; 4) jeżeli z powodu innych okoliczności dotyczących osoby wierzyciela świadczenie nie może być spełnione. Wnioskodawca jako podstawę swojego roszczenia podał, że uczestniczka M. W. nie odpowiedziała w oznaczonym terminie, jednocześnie nie przedłożyła numeru konta, jak również nie złożyła żadnego oświadczenia w sprawie wypłaty oznaczonego odszkodowania w inny sposób, który byłyby adekwatny do zaistniałych sytuacji, a nie będących w wiedzy. Co do zasady uprawnienie dłużnika do złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu uzasadnione jest tym, że w pewnych okolicznościach nie może on spełnić świadczenia zgodnie z treścią zobowiązania z przyczyn leżących wyłącznie po stronie wierzyciela, stąd wszystkie podstawy złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu dotyczą osoby wierzyciela i muszą one uniemożliwiać spełnienie świadczenia bezpośrednio wierzycielowi. Okoliczności podane we wniosku tj., nie wskazanie wnioskodawcy danych niezbędnych do przekazania kwoty, czy też ustalenie, że dłużniczka nie odbierze kwoty odszkodowania, tj. nie uniemożliwia dłużnikowi tj., wnioskodawcy spełnienia świadczenia, skoro znana jest mu osoba wierzyciela i znany też jest adres wierzyciela. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 454)">art. 454 k.c.</a> dług pieniężny jest długiem oddawczym i powinien być spełniony w miejscu zamieszkania (siedzibie) dłużnika. Wnioskodawca zatem, w wypadku nie wskazanie wnioskodawcy danych niezbędnych do przekazania kwoty, czy też nie wskazanie pełnomocnika ani osoby upoważnionej do odbioru świadczenia, powinien wykonać świadczenie przez przesłanie określonej kwoty przekazem pocztowym. Doręczenie świadczenia przekazem pocztowym jest udokumentowane – przez potwierdzenie przekazu. Z tych też powodów Sąd uznał, ze nie zachodzą przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 467)">art. 467 k.c.</a> i orzekł jak w sentencji postanowienia. Powyższe zasadnicze powody rozstrzygnięcia nie stanowią uzasadnienia postanowienia. </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> 1. (...) 2. (...) (...) 3. (...) 4. (...) 5. (...) Gorlice, dnia 24 października 2025 roku asesor sądowy Damian Kusibab Sygn. akt I Ns 510/25 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> postanowienia Sądu Rejonowego w Gorlicach z dnia 24 października 2025 roku Wnioskiem z dnia 24 lipca 2025 r.G. G. wniosła o zezwolenie dłużnikowi na złożenie do depozytu sądowego kwoty 64 521,00 zł tytułem wypłaty odszkodowania za prawo własności nieruchomości obejmujących działki: (...), (...), (...), (...), objętych KW nr (...), położonych w miejscowości R., stanowiących własność M. W., ustalonego decyzją Starosty (...) z dnia 13 maja 2025 r., znak:(...) na okres 10 lat. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pismem z dnia 12 czerwca 2025 r. Wójt Gminy G. wezwał M. W. do przedłożenia w siedzibie Urzędu Gminy w G., numer rachunku bankowego na jaki należy przekazać należne odszkodowanie wynikające z decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Wierzycielka nie wskazała rachunku bankowego na jaki należy przelać odszkodowanie. Ponadto w rozmowie z pracownikiem Urzędu Gminy Oświadczyła, że odmawia przyjęcia odszkodowania. W piśmie procesowym z dnia 14 października 2025 r. wnioskodawca wskazał, że Gmina G. przeprowadziła ustalenia w sprawie przekazania kwoty odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości nr ewid. (...) położonych w R. za pośrednictwem przekazu pocztowego, jednakże w wyniku uzyskanych informacji o wysokości kosztów w stosunku do uzyskiwanych wcześniej informacji od M. W. wskazujących na jej odmowę przyjęcia odszkodowania, mając na uwadze dbałość i finanse publiczne, wnioskodawca odstąpił od podjęcia próby przekazania odszkodowania za pośrednictwem przekazu pocztowego. W odpowiedzi na wniosek uczestniczka M. W. wskazała, że nie uznaje wniosku. Podała, że od samego początku nie wyrażała zgody na poszerzenie drogi poprzez wywłaszczenie części jej działek.  Sąd zważył, co następuje: Wniosek okazał się bezzasadny. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 467)">art. 467 k.p.c.</a> poza wypadkami przewidzianymi w innych przepisach dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego: 1) jeżeli wskutek okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, nie wie, kto jest wierzycielem, albo nie zna miejsca zamieszkania lub siedziby wierzyciela; 2) jeżeli wierzyciel nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych ani przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia; 3) jeżeli powstał spór, kto jest wierzycielem; 4) jeżeli z powodu innych okoliczności dotyczących osoby wierzyciela świadczenie nie może być spełnione. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 693)">art. 693 k.p.c.</a> we wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego należy: 1) określić zobowiązanie, przy wykonaniu którego składa się przedmiot; 2) przytoczyć okoliczności uzasadniające złożenie; 3) dokładnie oznaczyć przedmiot, który ma być złożony; 4) wskazać osobę, której przedmiot ma być wydany, oraz warunki, pod którymi wydanie ma nastąpić. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być konkretne i dawać podstawę do sprawdzenia przez sąd, czy przepisy prawa mogą uzasadniać przyjęcie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego. Niewskazanie tych okoliczności będzie obciążało wnioskodawcę. Z kolei zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 693(1))">art. 693 1 k.p.c.</a> w postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd nie bada prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, ograniczając się do oceny, czy według przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione. Trafnie podniesiono w literaturze, że sformułowanie „nie bada prawdziwości” nie oznacza, że w postępowaniu depozytowym w ogóle nie prowadzi się postępowania dowodowego. Słusznie wskazał J. Gudowski, że „jeżeli zatem z samego wniosku lub z dokumentów przedstawionych przez uczestnika wynika, przykładowo, że stosunek zobowiązaniowy nie istnieje albo że inny jest przedmiot świadczenia, sąd ma obowiązek dokonać właściwej oceny prawnej, a więc ewentualnie ustalić, że twierdzenia zawarte we wniosku nie są prawdziwe” . Nie może bowiem umknąć uwadze fakt, że złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego wywołuje skutki w sferze prawa materialnego. Wnioskodawca wnosi o zezwolenie na złożenie świadczenia pieniężnego do depozytu sądowego, gdyż spełnienie świadczenia na rzecz uczestniczki M. W. okazało się niemożliwe z przyczyn dotyczących wierzycielki. Jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach sprawy, uczestniczka – pomimo wezwania – nie wskazała numeru rachunku bankowego, na który miało zostać przekazane jej odszkodowanie. Jednocześnie pracownik Urzędu Gminy G. złożył oświadczenie, że uczestniczka odmówiła przyjęcia świadczenia (k. 19). Okoliczności te nie są jednak wystarczające do uznania, że wnioskodawca podjął realne i wyczerpujące próby spełnienia świadczenia. Z treści zgromadzonych dokumentów nie wynika bowiem, aby wnioskodawca podjął próbę przekazania należnych środków przekazem pocztowym, co stanowi powszechnie przyjęty i skuteczny sposób realizacji świadczeń pieniężnych w sytuacji, gdy wierzyciel nie udostępnia rachunku bankowego. Brak przeprowadzenia takiej próby nie pozwala na przyjęcie, że zaistniały przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 467;art. 467 pkt. 4)">art. 467 pkt 4 k.p.c.</a> (podobne stanowisko wyraził Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w sprawie III Ca 49/24). Dopiero podjęcie wszelkich dostępnych i adekwatnych działań zmierzających do wykonania zobowiązania pozwala ocenić, czy wierzycielka rzeczywiście odmawia przyjęcia świadczenia. Samo oświadczenie pracownika Urzędu Gminy G., niepoparte próbą doręczenia odszkodowania w formie przekazu pocztowego, nie może przesądzać o odmowie przyjęcia świadczenia przez uczestniczkę. Wobec powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. W sprawie brak jest podstaw do odstępowania od ogólnych reguł ponoszenia kosztów w postępowaniu nieprocesowym, z czym stwierdzono skuteczność ustawowej reguły, zgodnie z którą każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 1)">art. 520 § 1 k.p.c.</a>). Dlatego też orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia. </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> 1. (...), 2. (...) 3. (...) 4. (...) Gorlice, dnia 10 grudnia 2025 roku asesor sądowy Damian Kusibab </div>