IV Ka 650/25

<p>Sygn. akt IV Ka 650/25</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).</p> <p>Apelacje nie są zasadne. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zrzutów związanych z wymiarem kar jednostkowych pozbawienia wolności i wymiarem kary łącznej pozbawienia wolności – zarzuty apelantów są chybione.</p> <p>Wymierzona kara 14 lat pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie I wyroku i kara 3 lat pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie II wyroku oraz wymierzona w punkcie III kara łączna 15 lat pozbawienia wolności nie noszą cech rażącej niewspółmierności – nie są ani nadmiernie surowe, ani nadmiernie łagodne, są sprawiedliwe.</p> <p>Co do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy – zarzuty obrazy prawa procesowego w postaci błędnej oceny dowodów i pominięcia całokształtu materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.</p> <p>W szczególności stan zdrowia oskarżonego umożliwiał mu branie udziału w czynnościach procesowych już na etapie postępowania przygotowawczego, co wynika niezakwestionowanych opinii biegłych. Brał on aktywny udział w rozprawie i mógł się swobodnie wypowiadać, w tym wobec pokrzywdzonych – okoliczności związane z utrudnieniami w komunikowaniu się przez oskarżonego miały miejsce w pierwszej fazie postępowania przygotowawczego i dawno minęły, a w szczególności nie ma żadnych sygnałów, aby istniały w postępowaniu przed Sądem. Stan jego zdrowia został uwzględniony przy wymiarze kary, co wynika z jej wysokości odbiegającej na korzyść oskarżonego od wniosków prokuratora i oskarżycieli posiłkowych ( co będzie jeszcze omawiane). Również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe i wyraźne ustalenia co do stanu zdrowia oskarżonego i poniesionych przez niego konsekwencji zdrowotnych wypadku. Oskarżony nie ma nikogo na utrzymaniu, jego dzieci są od dawna pełnoletnie i samodzielne.</p> <p>Szereg okoliczności obciążających wyklucza łagodzenie kar. Oskarżony spowodował śmierć dwóch osób i obrażenia ciała u trzech kolejnych ( w tym dwójki dzieci). Prowadził pojazd w stanie upojenia alkoholowego (2,27 promila alkoholu we krwi) mimo zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych ( nawet był w chwili wypadku poszukiwany listem gończym do odbycia kary pozbawienia wolności za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 4)">art. 178 § 4 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>). Pomijając to skazanie był już wcześniej karany wielokrotnie, w tym za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> i 178 a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 kk</a> a także za spowodowanie wypadku drogowego. Kierujący samochodem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> pokrzywdzony <span class="anon-block">K. T.</span> nie przyczynił się w żaden sposób do wypadku. Oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym umyślnie, w tym w sposób rażący przekraczając prędkość administracyjnie dozwoloną i bezpieczną. Okoliczności obciążające zostały w sposób szczegółowy i zasadny wykazane i omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie będzie to więc w tym miejscu powielane, Sąd Okręgowy aprobuje te ustalenia Sądu Rejonowego.</p> <p>Dlatego nie są zasadne podniesione przez obrońcę zarzuty rażącej niewspółmierności ( surowości) kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności. Obniżenie tych kar byłoby nieuzasadnione.</p> <p>Chybione są zarzuty rażącej niewspółmierności (łagodności) kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności podniesione w apelacjach prokuratora oraz w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">A. W.</span> i w apelacji oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. T.</span> ( przy czym zaznaczyć należy, że co do czynu z punktu II wyroku oskarżyciele posiłkowi <span class="anon-block">A. W.</span> i <span class="anon-block">S. T.</span> nie są pokrzywdzonymi).</p> <p>Wymierzona kara 14 lat pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie I wyroku i kara 3 lat pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie II wyroku oraz wymierzona w punkcie III kara łączna 15 lat pozbawienia wolności są wystarczająco surowe, z pewnością nie mają cech nadmiernej (rażącej) łagodności.</p> <p>W szczególności co do braku okazania skruchy, przeproszenia pokrzywdzonych czy postawy procesowej ( obciążanie zmarłego brata) – to zachowania te mieszczą się w prawie oskarżonego do nieprzyznawania się do zarzuconego mu czynu i do obrony. Można więc mówić o pewnym braku okoliczności łagodzących ( ich niewystąpieniu), ale nie o tym, że są to okoliczności obciążające.</p> <p>Ponadto apelanci pomijają dwie ważne dla wymiaru kary okoliczności – doznanie przez oskarżonego uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku i jego wiek.</p> <p>Oskarżony w wyniku wypadku, którego był sprawcą ( a jest to przestępstwo nieumyślne) sam doznał poważnych obrażeń ciała, stanowiących chorobę realnie zagrażającą jego życiu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> ( opinie i dokumentacja medyczna k. 43, 53, 56-73, 88-92). Jest to okoliczność łagodząca, na co wskazuje również treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2;art. 60 § 2 pkt. 3)">art. 60 § 2 pkt 3 kk</a>. W wypadku śmierć poniosła osoba dla niego najbliższa ( jego brat <span class="anon-block">S. S.</span>).</p> <p>Oskarżony ma obecnie 56 lat. Bezpośrednio po wypadku i jego zatrzymaniu, tj. od dnia 4 sierpnia 2024 roku, wprowadzono mu do wykonania karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, tj. w sprawie II K 827/19 Sądu Rejonowego w Radomsku, kara ta była wykonywania do dnia 4 sierpnia 2025 roku ( k. 156, k. 223, k. 623). Oznacza to, że okres tymczasowego aresztowania będzie zaliczony na poczet kary w sprawie niniejszej od dnia 4 sierpnia 2025 roku <span class="underline"> <!-- -->( co Sąd Rejonowy uczyni po zwrocie akt w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 420;art. 420 § 1)">art. 420 § 1 kpk</a> </span>). Zatem oskarżony zakończy odbywanie kary 15 lat pozbawienia wolności dopiero w sierpniu 2040 roku – w wieku 71 lat. Podwyższanie wymiaru tej kary zgodnie z postulatami prokuratora i oskarżycieli posiłkowych prowadziłoby do tego, że oskarżony nie miałby perspektywy opuszczenia Zakładu Karnego za życia. To z kolei wypaczałoby funkcje kary, byłoby niehumanitarne i nadmiernie ( rażąco) surowe.</p> <p>Ponadto co do kary łącznej, to apelanci wnioskują o wymierzenie jej na zasadzie pełnej kumulacji, a przecież zachodzi ścisły związek czasowy i miejscowy między przestępstwami przypisanymi w punkcie I i II wyroku. Kara łączna wymierzona przez Sąd Rejonowy właściwie oddaje ten związek i w sposób prawidłowy uwzględnia zasady orzekania o karze łącznej.</p> <p>Ważąc te racje Sąd Okręgowy uznał orzeczone kary jednostkowe i karę łączną za sprawiedliwe, nie noszące cech rażącej niewspółmierności i adekwatne do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu.</p> <p>Chybione są również zarzuty obrońcy dotyczące orzeczonego w punkcie VIII wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43 a;art. 43 a § 3)">art. 43 a § 3 kk</a> świadczenia pieniężnego w kwocie 20.000 zł. Oskarżony wielokrotnie łamał orzekane wobec niego zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych, prowadził pojazd mechaniczny w stanie upojenia alkoholowego ( 2,27 promila alkoholu we krwi). Nie zasługuje na orzekanie świadczenia w minimalnej ustawowej wysokości 10.000 zł, jak tego domaga się obrońca. Orzeczenie tego świadczenia w kwocie 20.000 zł jest adekwatne do nagromadzenia okoliczności obciążających związanych z czynem przypisanym w punkcie II wyroku, w związku z którym świadczenie to wymierzono.</p> <p>Chybione są zarzuty podniesione w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">A. W.</span>, a także w uzasadnieniu apelacji oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. T.</span>, a dotyczące orzeczenia wobec oskarżonego w puncie VII zaskarżonego wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 3)">art. 47 § 3 kk</a> nawiązek na rzecz pokrzywdzonych <span class="anon-block">M. T. (1)</span>, <span class="anon-block">M. W.</span> oraz <span class="anon-block">K. T.</span> w kwotach po 15.000 zł. Pełnomocnik domagał się ich obniżenia do kwot po 500 zł, a oskarżyciel posiłkowy <span class="anon-block">S. T.</span> odstąpienia od orzekania o nawiązkach. Skarżący powoływali się tu na okoliczności przyszłe i niepewne, tj. na to, że w przyszłym ewentualnym postępowaniu o zadośćuczynienie przeciwko ubezpieczycielowi może on chcieć potrącić kwoty tych nawiązek z kwot przyznanych pokrzywdzonym tytułem zadośćuczynienia za krzywdy odniesione na skutek przedmiotowego wypadku. Zarzuty te nie mogły być uwzględnione.</p> <p>Po pierwsze, pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">A. W.</span> nie reprezentuje ani pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. T. (1)</span>, ani pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. T.</span>, a oskarżyciel posiłkowy <span class="anon-block">S. T.</span> działa we własnym imieniu i reprezentuje również interesy zmarłej <span class="anon-block">M. T. (2)</span>, ale nie interesy pokrzywdzonych wymienionych w punkcie VII wyroku ( bo małoletnią <span class="anon-block">M. T. (1)</span> reprezentuje jej przedstawicielka ustawowa <span class="anon-block">J. T.</span>, która środka zaskarżenia nie wniosła, a pełnoletni <span class="anon-block">K. T.</span> nie ustanowił się oskarżycielem posiłkowym). Zatem ten zarzut mógłby dotyczyć co najwyżej <span class="anon-block">M. W.</span>, bo <span class="anon-block">A. W.</span> ( w której imieniu działa pełnomocnik) jest jej przedstawicielem ustawowym.</p> <p>Po drugie, zarzut ten nie może być skutecznie podniesiony przez żadnego z tych dwóch apelantów ( tj. pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">A. W.</span> oraz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. T.</span>) z <strong> <!-- -->uwagi na brak gravamen</strong>. Podnieśli oni również inne zarzuty, zatem ich apelacji nie pozostawiono bez rozpoznania, ale co do tego zarzutu nie mieli oni interesu prawnego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 3)">art. 425 § 3 kpk</a> pozwalającego na skuteczne go podniesienie. Poniżej zostanie to wyjaśnione.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 3)">art. 425 § 3 KPK</a> odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom, a więc musi mieć interes prawny w zaskarżeniu rozstrzygnięcia (gravamen). Skarżący powołują się na to, że z uwagi na wysokość orzeczonych w punkcie VII wyroku nawiązek <span class="underline"> <!-- --> w przyszłym ewentualnym postępowaniu</span> o zadośćuczynienie mogą one spowodować zasądzenie mniejszych kwot od ubezpieczyciela. <span class="underline"> <!-- --> Jednak interes prawny zawsze </span> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> należy oceniać w relacji do określonego rozstrzygnięcia zamieszczonego w orzeczeniu, które zostało zaskarżone</span> </strong> <span class="underline"> <!-- --> , a nie w innym orzeczeniu, które wpływa na orzeczenie, w stosunku do którego oceniamy</span>, czy występuje <em> <!-- --> gravamen</em>. <span class="underline"> <!-- --> Interes prawny powinien wiązać się </span> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> bezpośrednio z określonym rozstrzygnięcie</span> </strong> <span class="underline"> <!-- --> m</span> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> , a nie z innymi orzeczeniami będącymi konsekwencją procesową, jakie może lub mogło ono wywołać bądź wywołało</span> </strong> (<em> <!-- --> por</em>. <em> <!-- --> post. SN z 15.12.2010 r., IV KZ 72/10, opubl OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 2531 oraz Legalis</em>). Naruszenie prawa oznacza naruszenie prawa materialnego i procesowego przez wadliwe albo niezasadne niezastosowanie określonych przepisów. Musi ono charakteryzować się<strong> <!-- --> bezpośredniością</strong>, nie wystarczy więc tylko zagrożenie naruszenia praw odwołującego się. Szkodzenie interesom zaś odnosi się do niekorzystnego wpływu decyzji na interesy materialne czy procesowe skarżącego (<em> <!-- --> por. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeks postępowania karnego</a>. Komentarz. Red. prof. dr hab. Andrzej Sakowicz a także powoływane tam stanowiska W. Grzeszczyk, Praktyczne, s. 5 i n.; D. Świecki, Apelacja, s. 115, opubl. Legalis </em>).</p> <p>Jednak -niezależnie od powyższych argumentów- Sąd Okręgowy poniżej odniesie się do tych zarzutów, chociażby przez pryzmat <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a>.</p> <p>Po trzecie więc – pomijając powyżej omówione kwestię braku grawamen i przekroczenia zakresu podmiotowego skargi – podniesione <strong> <!-- -->zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 4)">art. 47 § 4 kk</a> są z gruntu chybione</strong>. Zgodnie z tym przepisem w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, gdy wymierzona nawiązka powodowałaby dla sprawcy uszczerbek dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny lub gdy pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->sąd może</span> </strong> ją wymierzyć w wysokości niższej niż wysokość wskazana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 2;art. 47 § 3)">art. 47 § 2 i 3</a>. Formułowanie zarzutu obrazy prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu, który nie jest obligatoryjny, jest oczywiście błędne i nie może być skuteczne.</p> <p>Co więcej, w ocenie Sądu Okręgowego nie zachodziły nawet okoliczności wymienione w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 4)">art. 47 § 4 kk</a>, które pozwalałyby Sądowi na zastosowanie tego przepisu. Ustawodawca wprowadził bowiem możliwość miarkowania dolnej granicy nawiązki orzekanej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 3)">art. 47 § 3 kk</a> w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, gdy:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>wymierzona nawiązka powodowałaby dla sprawcy uszczerbek dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny lub;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>gdy pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą.</p> </dd> </dl> <p>Konstrukcja językowa tego przepisu wskazuje, że <span class="underline"> <!-- --> szczególnie uzasadnione okoliczności mogą być wywołane jedną z ww. przesłanek </span>( i nie należy do nich przyszła pozycja pokrzywdzonego w ewentualnym procesie odszkodowawczym). Nie można zatem uznać, że katalog przyczyn owych szczególnych okoliczności jest otwarty. Ograniczenie dolnej granicy nawiązki możliwe jest tylko wtedy, gdy alternatywnie wystąpi jedna z okoliczności wskazanych w przepisie ( <em> <!-- --> por. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeks karny</a>. Komentarz. Red. prof. dr hab. Michał Królikowski prof. dr hab. Robert Zawłocki, opubl Legalis </em>).</p> <p>Tymczasem żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Oskarżony nie ma nikogo na utrzymaniu, sam uzyskując na wolności dochody rzędu 3.000 zł miesięcznie ( k. 475). Skoro nie ma nikogo na utrzymaniu, a sam przez najbliższe 15 lat będzie na wikcie i opierunku Skarbu Państwa odbywając karę pozbawienia wolności orzeczoną w tej sprawie, to wymierzone nawiązki nie powodują uszczerbku dla niezbędnego utrzymania oskarżonego lub jego rodziny, a zresztą okoliczność ta nie była przez apelantów podnoszona ( Sąd Okręgowy oceniając te przesłanki z urzędu w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a> z przyczyn podanych powyżej uważa, że nie zachodzą). Oczywiste jest, że nie doszło do pojednania oskarżonego z pokrzywdzonymi ( o czym świadczą chociażby wniesione apelacje). W tym stanie rzeczy obowiązkiem Sądu było orzeczenie w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 3)">art. 47 § 3 kk</a> nawiązek w kwotach minimum po 10.000 zł, a wobec skali krzywdy i cierpień pokrzywdzonych nawiązki w kwotach po 15.000 zł nie są nadmiernie wysokie.</p> <p>Po czwarte – pomijając powyższe, to obawy apelantów co do wysokości przyszłych zadośćuczynień za krzywdę ( pełnomocnik wprost skupia się na zadośćuczynieniu od ubezpieczyciela) nie mają uzasadnienia. Pełnomocnik powołał się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2021 roku w sprawie I ACa 216/21 ( opubl. Legalis). Lektura uzasadnienia tego wyroku wskazuje, że zapadł on na kanwie sprawy, w której nawiązkę orzeczono w <span class="underline"> <!-- --> trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> </span> – tej nawiązki dotyczyły rozważania prawne zwarte w tym uzasadnieniu. Istotnie, nawiązkę z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> orzeka się zamiast obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody lub krzywdy, gdy naprawienie szkody i krzywdy w procesie karnym jest nadmiernie utrudnione. Ma ona więc charakter zryczałtowanego odszkodowania ( zadośćuczynienia ) i znaczenie kompensacyjne. Natomiast nawiązka z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 3)">art. 47 § 3 kk</a> ma przede wszystkim charakter penalny. Zgodnie z treścią wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2013 roku w sprawie I ACa 573/13 ( opubl. Legalis) orzeczenie takiej nawiązki wzmaga represyjne znacznie kary orzeczonej przez sąd karny. Kwoty zasądzone tytułem nawiązki lub świadczenia pieniężnego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 47;art. 47 § 3)">art. 47 § 3 kk</a> powinny finansować koszty pomocy udzielonej osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych. <strong> <!-- --> Ich wysokość nie może być zatem uwzględniana przy określeniu zadośćuczynienia z </strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)"> <strong> <!-- -->art. 445 § 1 KC</strong>.</a> Zatem jak widać orzecznictwo wcale nie jest w tej kwestii jednoznaczne, a orzeczone w tej sprawie nawiązki nie muszą rzutować na wysokość ewentualnych i wysuwanych w przyszłości roszczeń o zasądzenie zadośćuczynienia.</p> <p>Wszystkie apelacje okazały się bezzasadne w takim samym stopniu. Dlatego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a> każdy z apelantów ponosi wydatki za postępowanie odwoławcze w tym samym stopniu, przy czym wydatki związane z apelacją prokuratora ponosi Skarb Państwa.</p> <p>Na wydatki poniesione tymczasowo przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym złożył się ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">A. W.</span> i <span class="anon-block">S. T.</span> od ponoszenia przypadającej na nich części tego wydatku, oraz od opłat za drugą instancję związanych z wniesieniem bezzasadnych apelacji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> kierując się zasadami słuszności – mieli i mają oni uzasadnione poczucie krzywdy.</p> <p>Oskarżonego zwolniono od przypadającej na niego części wydatków Skarbu Państwa i od opłaty za drugą instancję na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w związku z tym, że wobec wieloletniej kary pozbawienia wolności oraz orzeczenia innych świadczeń przemawia za tym jego sytuacja finansowa.</p> <p>Koszty związane z wynagrodzeniami obrońcy z wyboru i pełnomocnika z wyboru oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">A. W.</span> oskarżony i oskarżycielka posiłkowa <span class="anon-block">A. W.</span> ponoszą we własnym zakresie na zasadzie słuszności, ich apelacje były bowiem w równym stopniu bezzasadne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a>).</p> <p>W rozprawie apelacyjnej brał udział pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">M. S.</span>. Ta strona nie wniosła apelacji, a pełnomocnik brał udział w rozprawie apelacyjnej zwalczając apelację obrońcy oskarżonego i tylko z tego powodu. Dlatego w tym przypadku kierując się zasadami słusznego podziału kosztów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. <span class="underline"> <!-- -->633 kpk</span> </a>) Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">M. S.</span> 840 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru obliczonego według stawek minimalnych.</p> </div>