I SA/Łd 1001/13

SENTENCJA Dnia 12 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: St. asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. UZASADNIENIE I. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. W dniu 12 grudnia 2013r. podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnicy stron wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego w związku z pytaniem prawnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z Konstytucją RP art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Przesłanką zawieszenia postępowania na podstawie tego przepisu jest zgodny wniosek wszystkich stron zmierzający do uzyskania orzeczenia sądu o zawieszeniu postępowania, z tym że decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu sądu. W piśmiennictwie podnosi się, że sąd powinien, podobnie jak w wypadku cofnięcia skargi przez stronę (art. 60 p.p.s.a.), badać, czy wniosek o zawieszenie postępowania nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 191; podobnie H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 252). Na rozprawie pełnomocnicy stron złożyli zgodne wnioski o zawieszenie postępowania sądowego. Sąd natomiast uznał, iż zawieszenie postępowania na zgodny wniosek wszystkich stron jest dopuszczalne i nie prowadzi do obejścia prawa. W rozpoznawanej sprawie zachodzi tego rodzaju sytuacja, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000r., nr 14 poz. 176 z późń. zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 217, poz. 1588 z późń. zm.). Przepis ten jest przedmiotem pytań prawnych dotyczących jego zgodności z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP skierowanych do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie o sygn. akt I SA/Go 336/13 (postanowienie z dnia 3 października 2013r.) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1835/13 (postanowienie z dnia 22 października 2013r.). Uwzględniając zgodne wnioski stron oraz treść art. 126 p.p.s.a., Sąd postanowił zawiesić postępowanie sądowe. P.C.