VII SA/Wa 536/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. K. i S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania S. K. i S. K. od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 11 sierpnia 2017 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Ł. S. o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu namiotowego nad istniejącym stanowiskiem do mycia pojazdów na działce nr [...] położonej w miejscowości G., gmina [...]. W trakcie prowadzonego postępowania Starosta [...] uzyskał informację, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał w dniu 21 września 2017 r. decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 12,80 m. x 3,90 m. znajdującego się na działce Nr [...] w miejscowości G., Gmina [...]. W związku z powyższym wezwał inwestora do przedłożenia dokumentu świadczącego o rozebraniu obiektu, o którym mowa w decyzji PINB w [...], jednakże dokument taki nie został przedstawiony, wobec czego Starosta [...], na podstawie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. odmówił Ł. S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Następnie Ł. S. wykazał, że w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. ww. wiata była już rozebrana, co stanowiło przyczynę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wobec czego Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne, a następnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r., oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta [...], po uzupełnieniu przez inwestora projektu budowlanego, wydał w dniu [...] listopada 2018 r. decyzję Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Ł. S. pozwolenia na budowę hali namiotowej nad istniejącym stanowiskiem mycia pojazdów, na działce Nr [...] w miejscowości G., gmina [...]. Pismem z dnia 5 sierpnia 2019 r. S. K. i S. K. (którzy nie byli stroną ww. postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oraz wznowienia postępowania administracyjnego) wnieśli o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...]. W uzasadnieniu tego wniosku wskazali przede wszystkim na istotne odstępstwa w zakresie inwestycji zrealizowanej wcześniej na działce inwestora i sporu co do charakterystyki dotychczas użytkowanej wiaty, służącej do mycia pojazdów, jak również na konieczność jej rozbiórki i wykonania w tym zakresie decyzji organu nadzoru budowlanego. Wskazali na uciążliwości dla codziennej egzystencji, związane z szumem sprężonej wody, używanej do mycia pojazdów ciężarowych oraz związanych z tym odprowadzaniem i utylizacją ścieków, które zawierają chemikalia. Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i po uzyskaniu kolejnych pism wnioskodawców oraz stanowiska inwestora oraz analizie materiału dowodowego, decyzją z [...] października 2019 r., znak: [...] umorzył postępowanie, z uwagi na brak po stronie wnioskodawców interesu prawnego do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na realizację wspomnianej inwestycji. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r., znak: [...] S. K. i S. K. złożyli odwołanie do GINB, który, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu GINB przytoczył treść art. 157 § 2 k.p.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), przedstawił charakterystykę pojęcia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i podzielił ocenę Wojewody [...] o braku legitymacji procesowej S. K. i S. K.. GINB zwrócił uwagę, że hala namiotowa zaprojektowana na działce nr ew. [...] o wysokości 4,5 m. w okapie i 5,95 m. w kalenicy jest oddalona od 9,7 m. do 11,8 m. od granicy działki nr ew. [...], do której współwłasność mają S. K. i S. K.. Z faktu tego GINB wywnioskował, że nieruchomość należąca do S. K. i S. K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Sporna hala namiotowa nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr ew. [...], należącej do skarżących. Wskazał, że nieruchomości należące do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), przepis § 13 (przesłanianie budynków), planowane przedsięwzięcie nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.) oraz nasłonecznieniem pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 – 17.00 (§ 60 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Jednocześnie GINB zauważył, że zwiększenie hałasu dotyczy interesu faktycznego strony, a nie jej interesu prawnego. Wskazał, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Powołując się na utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne zwrócił uwagę, że "immisje pośrednie, z jednej nieruchomości na inną, nie uzasadniają przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z definicji tej wynika więc, że chodzi tu o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, będące skutkiem obowiązywania tych, odrębnych przepisów. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji rodzi, określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku, z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt. II OSK 12/08; wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 338/10). Tym samym okoliczności podnoszone przez wnioskodawców, dotyczące ewentualnych uciążliwości związanych z użytkowaniem obiektu, zwłaszcza zaś emisji hałasu, nie mają wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2018 r., Nr [...]. Ponadto GINB za bezzasadne uznał zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 7a § 1 k.p.a., podobnie jak zarzuty dotyczące merytorycznej zasadności zatwierdzenia projektu budowlanego spornej inwestycji m. in. wskazujące na brak dostępu nieruchomości inwestycyjnych do drogi publicznej. Powyższa decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. K. i S. K., którzy zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: I. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ I instancji nie przyznając skarżącym statusu strony nie rozpatrzył i nie zebrał całego materiału dowodowego sprawy na okoliczności istnienia przesłanek z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 28 k. p. a. tj. ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości numer ewidencyjny [...], wynikających z niekorzystnego oddziaływania rozbudowy nieruchomości numer ewidencyjny [...], związanych z funkcją oraz charakterem nowego obiektu, czym organ naruszył słuszny interes skarżących, polegający na prawie do ochrony posiadanego prawa własności do nieruchomości przed zakłóceniami ze strony nieruchomości sąsiedniej, II. art. 28 k.p.a. poprzez zaniechanie weryfikacji istnienia interesu prawnego po stronie skarżących, związanego z ochroną prawa własności przed immisjami aktualizującymi uprawnienie do żądania ochrony prawnej, a nadto iż prowadzone przez Ł. S. procesy inwestycyjno-budowlane na nieruchomości [...] wprost powodują ograniczenie prawa własności właścicieli działki sąsiedniej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], III. art. 107 § 3 k.p.a., a polegające na braku sporządzenia odpowiedniego uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy, a to przez nieprecyzyjne wskazanie przepisów prawa stanowiących o istnieniu, bądź nieistnieniu interesu prawnego, Skarżący zarzucili także zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie, a polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż nieruchomość [...] w miejscowości G., gmina [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu zrealizowanego na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] podczas gdy z analizy całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności kwestii dotyczących ochrony środowiska w zakresie odprowadzania substancji wodnościekowych z myjni bezdotykowej znajdującej się na nieruchomości M. i Ł. S. do wspólnego zbiornika bezodpływowego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość winna być zaliczana do terenów znajdujących się w obszarze oddziaływania analizowanego obiektu budowlanego z uwagi na związane z nim ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących. W oparciu o podniesione powyżej zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p. p. s. a. skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie przedmiotowej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący opisali zwięźle przebieg postępowania administracyjnego, a następnie wskazali, że nie zgadzają się z ww. decyzją, a nadto kwestionują zawarte w niej ustalenia faktyczne. Stwierdzili, że dokonana przez GINB ocena braku interesu opiera się na powierzchownej analizie projektu zagospodarowania terenu związanego z obiektem realizowanym na nieruchomości [...] oraz związanych z nim przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy całkowitym pominięciu szeregu okoliczności faktycznych, a związanych z immisjami z nieruchomości M. S. i Ł. S. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą P. T. H. U. L. w stosunku do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. W ocenie skarżących organ nie uzasadnił w sposób wyczerpujący, na jakiej podstawie prawnej uznał, iż nie oni posiadają interesu prawnego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji przymiotu strony w rozumieniu art. 28 pkt 2 Prawa budowlanego. Tymczasem prawidłowa weryfikacja całego spektrum okoliczności faktycznych i prawnych nasuwa wniosek, iż w tego rodzaju sprawach, źródłem interesu prawnego mogą być także przepisy prawa cywilnego odnoszące się do treści prawa własności (art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego). Podnieśli, że nieruchomość stanowiąca własność M. S. i Ł. S. stanowi źródło szeregu immisji, które powodują ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Polegają one na nadmiernej emisji dźwięku przez urządzenia służące do mycia pojazdów, które z uwagi na ich ciągłe działanie, polegające na wydostawaniu się z nich wody pod wysokim ciśnieniem wytwarzają hałas związany z uderzeniem strumienia wody w ściany obiektu, które wykonane są ze stali. Kolejnym odziaływaniem, które co do zasady stanowić może zagrożenie dla ekosystemu nieruchomości oznaczonej numerem [...] stanowi brak dostosowania urządzeń odpowiedzialnych za gospodarowanie substancjami wodno- ściekowymi do ustawowych standardów ochrony środowiska. Wskazali, że ww. inwestycja nigdy nie uzyskała pozwolenia wodnoprawnego wymaganego przy tego typie działalności gospodarczej P. T. H. U. L., a polegającej na naprawie, przebudowie i konserwacji pojazdów samochodów w tym myciu i polerowaniu. Nadto substancje ściekowe, stanowiące produkt uboczny działania ww. przedsiębiorstwa, odprowadzane są do betonowego zbiornika bezodpływowego o pojemności ok. 70 m2, w którym gromadzone są także ścieki socjalno-bytowe z ok. 10 domów jednorodzinnych, które zlokalizowane są obok osiedla. Przedmiotowy zbiornik niejednokrotnie pozostaje przepełniony, co w konsekwencji prowadzi do niekontrolowanego wydostania się ww. substancji w głąb ziemi, a następnie erozję gruntów go okalających w tym nieruchomości skarżących. Wobec tak ukształtowanego stanu faktycznego po stronie skarżących powstaje interes prawny, wynikający z przywołanego wyżej art. 144 k. c., na podstawie, którego uzyskują oni uprawnienie do żądania zaprzestania naruszeń o ww. charakterze, które uniemożliwią im zgodne z ich wolą zagospodarowanie posiadanego gruntu, a także wykluczają możliwość prowadzenia jakichkolwiek prac o charakterze ogrodniczym. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia była ocena legitymacji procesowej S. K. i S. K. do skutecznego inicjowania postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ł. S. pozwolenia na budowę hali namiotowej nad istniejącym stanowiskiem mycia pojazdów, na działce Nr [...] w miejscowości G., gmina [...]. Oceniając legitymację skarżących w postępowaniu nieważnościowym, Sąd uznał, że GINB prawidłowo odmówił im przymiotu strony w ww. postępowaniu. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy kto ma interes prawny. Tak więc osoba, która składała wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego na podstawie, którego formułuje się żądania i obowiązki. Tylko zatem taki przepis prawa stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny nie może decydować jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach kodeksu, doktryna i orzecznictwo przyjmuje, że oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 kpa lex specialis stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas, bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny. Bez wątpienia sprawa o stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą administracyjną, a organ powinien ustalić interes prawny strony w oparciu o obowiązujący stan prawny w dacie złożenia wniosku, tym niemniej nie może tego czynić w zupełnym oderwaniu od całości akt postępowania a w szczególności od decyzji, której to postępowanie nieważnościowe dotyczy. Taki pogląd wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2007 r. II OSK 777/06. Wprawdzie zatem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie można utożsamiać z postępowaniem zwyczajnym prowadzonym w oparciu o art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, jednakże w takich sprawach decydujące znaczenie, przy ustaleniu czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony, ma treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, choć nie można wykluczyć, że wnioskodawca może wywieźć interes prawny z innej normy prawa materialnego. Innymi słowy nadzwyczajny tryb postępowania nie zmienia jego zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08; z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 i z 25 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1058/07). Dlatego w niniejszej sprawie organy administracji zobowiązane były przede wszystkim do oceny interesu prawnego skarżących w oparciu o art. 28 k.p.a. jednakże w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że legitymacja procesowa skarżących powinna być w niniejszej sprawie oceniania w odniesieniu do decyzji zatwierdzającej konkretny projekt budowlany i jedynie w kontekście inwestycji objętej zamiarem inwestora oraz jej ewentualnego wpływu na nieruchomość sąsiednią w świetle powołanych wyżej przepisów. Inwestycja ta obejmuje budowę hali namiotowej nad istniejącym stanowiskiem mycia pojazdów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że istniejące już stanowisko do mycia pojazdów objęte jest odrębnym pozwoleniem na budowę, a ponadto jest użytkowane na podstawie pozwolenia PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] zezwalającego na użytkowanie budynku garażowego dwustanowiskowego samochodów ciężarowych z warsztatem podręcznym i z urządzeniami budowlanymi z nim związanymi oraz stanowiskiem mycia pojazdów własnych, zrealizowanego na dz. Nr ewid. [...] w m. G. na podstawie decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...]. W związku z powyższym legitymacja procesowa skarżących dotyczyła wyłącznie budowy samej hali namiotowej nad ww. stanowiskiem do mycia pojazdów, a nie myjni samochodów lub jakiegokolwiek innego obiektu. Z projektu ww. hali wynika, że ma ona wymiary w rzucie 8,00 m. x 22,00 m. i jest usytuowana dłuższą ścianą bez drzwi i okien, w odległości wynoszącej od 9,7 m. do 11,8 m. od południowej granicy działki inwestora z granicą działki sąsiedniej tj. Nr [...] stanowiącej własność skarżących, przy czym działka należąca do S. K. i S. K. nie jest zabudowana. Hala jest kryta dachem dwuspadowym, którego kalenica jest równoległa do granicy z działką Nr [...]. Wysokość ściany bocznej hali wynosi 4,5 m., a wysokość w kalenicy 6,00 m. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę wielkość i wysokość obiektu zatwierdzonego decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, jego usytuowanie względem działki skarżących, charakter (hala namiotowa z blachy bez okien i drzwi po stronie działki Nr [...]) oraz odległość od granicy działki (ok 10-12 m.) należy zgodzić się z organem, że skarżący nie legitymują się interesem prawnym w rozumieniu powołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego. Zatwierdzona inwestycja nie wpływa bowiem na możliwość zabudowy działki skarżących przy zastosowaniu wymaganych odległości, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), jak również nie ma wpływu w zakresie ewentualnego przesłaniania budynków lub ich nasłonecznienia (odpowiednio: § 13, § 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia). W rezultacie nie można w niniejszej sprawie twierdzić, że budowa spornej hali namiotowej będzie miała jakikolwiek, chociażby potencjalny wpływ na przyszłą zabudowę działki Nr [...], a w konsekwencji skutkować powstaniem po stronie skarżących legitymacji procesowej do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...]. Trudno jest ustalić, aby w konkretnych okolicznościach analizowanej sprawy taki interes prawny mógł być wyprowadzony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Podkreślenia dodatkowo wymaga, że objęta wnioskiem projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Wobec tego brak jest podstaw do poszukiwania normy prawnej, z której można wywieźć interes prawny skarżących w zakresie przepisów Prawo ochrony środowiska w odniesieniu do spornej inwestycji objętej zatwierdzoną dokumentacją projektową. Należy także odróżnić ocenę interesu prawnego w odniesieniu do konkretnego projektu budowlanego od uciążliwości związanych z użytkowaniem sąsiedniej nieruchomości, wynikających chociażby z odprowadzania nieczystości lub generowania nadmiernego hałasu w związku z działalnością gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że skarżący inicjowali szereg postępowań m. in. przed Świętokrzyskim Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, jak też Wójtem Gminy G.w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zakresie m. in. niewłaściwego gospodarowania ściekami (w aktach sprawy znajduje się również wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt [...] uniewinniający Ł. S. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 10 ust. 2a w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Należy jednak ponownie zaznaczyć, że ocena interesu prawnego w niniejszej sprawie nie dotyczy przestrzegania przepisów ustawy-Prawo ochrony środowiska, ani ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak również nie dotyczy samej myjni samochodowej (działającej w oparciu o pozwolenie na użytkowanie wydane przez PINB w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r., znak: [...]). Ocena ta dotyczy wyłącznie projektu hali namiotowej, której budowa miała zostać zrealizowana na już istniejącym stanowisku przeznaczonym do mycia pojazdów. Na marginesie jedynie należy wskazać, że z przedmiotu opracowania projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. wynika, że jak wskazał inwestor: "w czasie eksploatacji budynku garażowego do obsługi pojazdów samochodowych stanowiących własność inwestora wraz ze stanowiskiem do mycia tych pojazdów, właściciele sąsiedniej nieruchomości zgłosili zastrzeżenia co do zraszania ich działki w trakcie mysia pojazdów. W celu wyeliminowania tej niedogodności inwestor postanowił wybudować przekrycie myjki obiektem namiotowym." Sąd podziela również pogląd zawarty w orzecznictwie sądowoadministracyjnym o braku możliwości wyprowadzenia interesu prawnego w zakresie Prawa budowlanego w oparciu o potencjalną możliwość tzw. immisji pośrednich. Jak wskazał NSA w wyrok z dnia 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1126/19 przymiotu strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Natomiast z przepisu art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście Prawa budowlanego nie wynika. Dlatego okoliczność występowania tzw. immisji pośrednich (np. pyły, zapachy, hałasy, gazy itp.), które są co do zasady dozwolone, o ile nie przekraczają przeciętnej miary w nim wskazanej, może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (tak też NSA m. in. w wyroku z dnia 21 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2562/13). W rezultacie za niezasadne należy uznać zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego. Na akceptację nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, że ocena legitymacji procesowej skarżących została dokonana w oparciu o właściwie zastosowane reguły dowodowe przewidziane w kpa, tj. w szczególności art 7 i 77 § 1 oraz 80 kpa, a ustalenia faktyczne organów znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, a w szczególności w projekcie budowlanym spornego obiektu. Należy przy tym powtórzyć, że dla oceny interesu prawnego skarżących znaczenie prawne mają przede wszystkim ustalenia dotyczącego samej inwestycji zatwierdzonej decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., jej charakter, wielkość i ewentualny wpływ na zagospodarowanie działki o Nr [...], nie zaś jakiekolwiek ustalenia faktyczne dotyczące chociażby uciążliwości wynikających z użytkowania stanowiska do mycia samochodów ciężarowych lub odprowadzania ścieków, które to kwestie podlegają regulacjom zawartym w innych aktach prawnych i w zakresie których skarżący inicjowali odrębne postępowania administracyjne. Czym innym jest wadliwość w prowadzeniu postępowania dowodowego i błędne ustalenia faktyczne dokonane przez organ, a czym innym spór co do oceny istnienia legitymacji procesowej, dokonanej w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy. W rozpatrywanej sprawie dla wspomnianej oceny podstawowe znaczenie miały ustalenia wynikające z zatwierdzonego projektu budowalnego i w tym zakresie skarżący nie zarzucają organom wadliwych ustaleń. W szczególności nie kwestionują w żadnym stopniu okoliczności faktycznych dotyczących wielkości, wysokości, charakteru i usytuowania obiektu wynikających z rozwiązań projektowych zatwierdzonych decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji i przedstawiona przez GINB argumentacja pozostaje w zgodzie z ogólną regułą określoną w art 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.