I OSK 1501/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] w J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 830/07 odrzucającego skargę Fundacji [...] w J. i zwracającego wpis w sprawie ze skargi Fundacji [...] w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 830/07 w pkt 1 odrzucił skargę Fundacji [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, a pkt 2 orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż skarżąca Fundacja w dniu 29 marca 2007 r. wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego – mimo uzyskania stosownego pouczenia – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału [...] tegoż Sądu, wniesiona skarga została dnia 16 kwietnia 2007 r. przesłana, na zasadzie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, następnie Organ ten pismem z dnia 11 maja 2007 r. przekazał skargę wraz z aktami sprawy Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że wymieniona decyzja została doręczona skarżącej dnia 5 marca 2007 r., ustawowy termin do wniesienia skargi za pośrednictwem Organu upłynął zatem dnia 4 kwietnia 2007 r., tymczasem skarżąca złożyła skargę 29 marca 2007 r., jednakże bezpośrednio do Sądu. W tej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez Sąd na adres właściwego Organu, co w niniejszej sprawie nastąpiło 16 kwietnia 2007 r., a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji. Stąd skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Fundacja [...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj art. 54 § 1 w związku z art. 58 § 1 P.p.s.a. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 58 § 1 P.p.s.a. nie wymienia wyraźnie, że niezachowanie drogi przewidzianej w art. 54 § 1 tej ustawy jest podstawą do odrzucenia skargi. Taka ostra – zdaniem skarżącej – interpretacja narusza zasadę dochodzenia w procesie prawdy obiektywnej w sensie materialnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Niewątpliwie jednym z warunków dopuszczalności skargi jest wniesienie jej w terminie. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 P.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. O zachowaniu tego terminu świadczy data nadania skargi do właściwego organu administracyjnego, za pośrednictwem, którego należy ją wnieść do sądu administracyjnego, co wynika z art. 54 § 1 powołanej ustawy. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. Jednakże o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca Fundacja złożyła wprawdzie skargę przed upływem trzydziestodniowego terminu (nadając ją w urzędzie pocztowym) jednakże bezpośrednio do Sądu I instancji, który jak wynika z akt, skargę nadał do właściwego organu w dniu 16 kwietnia 2007 r. Trzydziestodniowy termin do jej wniesienia upływał zaś 4 kwietnia 2007 r. Stąd – jak przyjął Sąd I instancji – skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej do Głównego Inspektora Transportu Drogowego po upływnie określonego w ustawie terminu. Zwłaszcza, że treść przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulujących tryb i sposób wnoszenia skarg do sądu administracyjnego jest jednoznaczna, a strona uzyskała stosowne w tym zakresie pouczenie zawarte w decyzji. Na marginesie należy zaznaczyć, że ustawodawca, biorąc pod uwagę zmianę trybu wnoszenia skarg, przewidział w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2, tj. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a, czyli ze skutkiem wniesienia skargi za pośrednictwem organu. Jednakże możliwość ta była dopuszczalna, wyłącznie w okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, sam fakt wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu I instancji, nie skutkował w niniejszej sprawie jej odrzuceniem. Spowodowało to dopiero uchybienie wskazanego wyżej trzydziestodniowego terminu, będące następstwem niewłaściwego nadania pisma. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.