II SA/Kr 56/07

SENTENCJA Sygn. akt II SA/ Kr 56/ 07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Ewa Rynczak WSA – del. Ewa Janowska ( spr. ) Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi "[....]" spółki z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej "[ ]" spółki z o.o. w K. kwotę 755 ( siedemset pięćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej "[...]" spółka z o.o. w [...], skierowanym do Wydziału Architektury, Budownictwa, Inwestycji i Remontów Starostwa Powiatowego w [...], dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego na działce nr [...] obr. [...] w [...], wskazując, że zakres wykonywanych robót obejmować będzie montaż urządzenia reklamowego na konstrukcji wsporczej, opartej na stopie fundamentowej, nietrwale związanej z gruntem. Strona wyjaśniła, że sposób wykonania zgłaszanych robót budowlanych polegać będzie na montażu urządzenia reklamowego na miejscu z gotowych elementów. Jako podstawę prawną wskazano w zgłoszeniu przepisy art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., nr 156, póz. 1118 ze zm.). Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyrys z mapy ewidencji gruntów obrazujących położenie działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym oraz działek sąsiadujących, wypis z rejestru gruntów dla działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym, rysunek planowanego zamierzenia, odpis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz pełnomocnictwo. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta [...], powołując się na art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika, iż przedmiotowa reklama jest obiektem budowlanym wolnostojącym, z związku z tym ustanowienie go na działce wymaga pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej zgłoszone przez nią roboty mieszczą się w hipotezie 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a tym samym nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Polegać ona mają, bowiem na montażu urządzenia reklamowego, a więc przedmiotem zgłoszenia nie była konstrukcja wsporcza i urządzenie reklamowe, ale wyłącznie montaż tego urządzenia na opisanej w zgłoszeniu konstrukcji wsporczej. Tym samym, jak zarzuciła strona organ rozstrzygnął sprawę, co do tego, co nie było przedmiotem zgłoszenia. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych a także decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. uchylającą decyzję wnoszącą sprzeciw dla zgłoszenia robót na wykonanie robót budowlanych polegających zamontowaniu urządzenia reklamowego na konstrukcji wsporczej. W ocenie skarżącej, w decyzji tej organ zaprezentował stanowisko, świadczące, że inwestycja taka nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Sygn. akt II SA/Kr 56/07 Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji odnośnie faktu, że planowana inwestycja nie mieści się w zakresie objętym art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zdaniem organu, ustawodawca objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu, inaczej mówiąc na "przyczepianiu" tablic i urządzeń reklamowych w określonym miejscu, bowiem instalowanie to roboty budowlane polegające na zamocowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów, lub nierozłączny za pomocą nitów, kleju, itd. reklam, krat, anten i innych tego typu urządzeń oraz elementów. Organ odwoławczy powołał się także na fragment objaśnień zawartych w art. 3 pkt 3 Praw budowlanego, w którym ustawodawca pisze jaki obiekt jest budowlą- zgodnie z brzmieniem zapisu : "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe" jest "budowlą". Przy czym "budowla" to obiekt stanowiący pod względem technicznym całość albo też część, która składa się na całość użytkową. Z kolei zgodnie z rozumieniem art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane "wykonanie obiektu budowlanego" w określonym miejscu jest "budową". Organ odwoławczy argumentował także że określenie użyte przez wnioskodawcę "montaż urządzenia reklamowego" nie jest tożsame z pojęciem "instalowanie" o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, ponieważ oczywistym jest, że ustawodawca stosując określenie "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" miał na uwadze możliwość zamocowania tychże nośników informacji na obiekcie budowlanym, konstrukcji budowlanej, która istnieje albo ma powstać w oparciu o uzyskaną ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż analiza całego materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że zgłoszone urządzenie stanowi integralną część z tzw. konstrukcją wsporczą opartą na stopie fundamentowej nietrwale związanej z gruntem i przedsięwzięcie to może być oceniane tylko w całości, a zatem jest budowlą i zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Sygn. akt II SA/Kr 56/07 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów Prawa budowlanego, a mianowicie art. 30 ust. 2, art. 29 ust. 2 pkt 6 a nadto przepisów art. 7, 77 i art. 107 § 3 a także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła obszernie argumentację mającą świadczyć o zaliczeniu planowanej inwestycji do robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, podtrzymała swoje stanowisko zawarte z zgłoszeniu oraz w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo podniosła, że organ swoim postępowaniem naruszył art. 7 i 77 K.p.a, nie zebrał bowiem wystarczającego materiału dowodowego, ani nie go należycie nie rozpatrzył, w szczególności nie zbadał kompletności wniosku, nie próbował wyjaśnić nieprecyzyjnych zwrotów i określeń użytych w zgłoszeniu i nie pozwolił stronie na złożenie jakichkolwiek wyjaśnień w tym przedmiocie. Zarzuciła także, że organ pierwszej instancji oparł swoją decyzję na niewłaściwej podstawie prawnej. Art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Z treści tego przepisu wynika jak wywodziła skarżąca, że może on stanowić podstawę do wniesienia sprzeciwu jedynie w sytuacji, gdy właściwy organ wezwał uprzednio stronę do uzupełnienia stwierdzonych braków. Natomiast w przedmiotowej sprawie nic takiego nie miało miejsca. Organ nie wykazał, że zgłoszenie z dnia [...] r. było niekompletne, a tym bardziej nie wzywał do uzupełnienia jakichkolwiek braków. Wobec czego w przedmiotowej sprawie nie było żadnych podstaw do zastosowania art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, wobec wskazanych wyżej uchybień, należy uznać za naruszenie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. Skarżąca przedstawiła również analizę orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącą wykładni przepisów art. 7, 77 i 107 K.p.a oraz art. 29 i 30 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji, jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Według art. 134 § 1 Prawa o Sygn. akt II SA/Kr 56/07 postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, że skarga jest zasadna. Zaskarżoną decyzją organy administracji zgłosiły sprzeciw w sprawie zamiaru zgłoszenia wykonania robót budowlanych, polegających na wykonaniu tablicy reklamowej na konstrukcji wsporczej, opartej na stopie fundamentowej nietrwale związanej z gruntem na działce nr [...] w [...]. W tym stanie rzeczy sporna w niniejszej sprawie jest kwestia, czy realizacja wolnostojącego nośnika reklam jest instalowaniem tablicy i urządzenia (art. 29 ust. 2 pkt 15 przywołanej ustawy Prawo budowlane), czy też montażem i wymaga pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy podnieść, że przedmiotowa ustawa z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, (tekst jednolity Dz. U. Nr 156, póz. 1118 ze zm.), zwana dalej Prawem budowlanym, wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28 ust.1, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż "pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Oznacza to, że powołany przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wyłącza ze zgłoszenia tylko "reklamy świetlne i podświetlane" usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Komentowany przepis dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach, jak też i instalowanych jako samodzielne obiekty. Wynika to ze zmiany pierwotnego brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 6, który odpowiadał obecnemu art. 29 ust. 2 pkt 6, mówiącego o instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych, dokonanej ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz Sygn. akt II SA/Kr 56/07 niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, póz. 726 ze zm.), podczas której usunięto z tego przepisu wzmiankę o istniejących obiektach budowlanych. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 30 maja 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 1311/04, niepubl., instalacja urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej i w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, pogląd ten zasługuje w pełni na aprobatę. Dodać należy, że w sytuacji, gdy do organu wpłynie zgłoszenie obejmujące zamiar zainstalowania tablic, które ze względu swój charakter (gabaryty, sposób zainstalowania, czy też sposób prowadzenia robót budowlanych), zagrażają bezpieczeństwu lub mogą wywołać pogorszenie stanu środowiska, zabytków, warunków zdrowotno-sanitarnych albo wprowadzić ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich - organ powinien nałożyć obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację takiego przedsięwzięcia w oparciu o przepis art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy sprawa jest wątpliwa organ, kierując się zasadą proporcjonalności, powinien wydać postanowienie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązującego do uzupełnienia braków zgłoszenia, jest to bowiem środek mniej uciążliwy dla inwestora niż konieczność uzyskania pozwolenia na budowę, a w wielu wypadkach wystarczający, aby usunąć potencjalne zagrożenia. W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla tablicy informacyjnej, "[...]" spółka z o.o. w [...]. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 ww ustawy. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 ww ustawy.