II Ka 300/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 300/25 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 października 2025r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>sędzia SO Agnieszka Karłowicz (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Karol Troć</p> <p>SO Paweł Mądry</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p> p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale prokuratora Leszka Soczewki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. D.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim</p> <p>z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt II K 303/23</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">K. P.</span> kwotę 2000 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>III.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 800 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <table> <colgroup> <col width="404"/> <col width="120"/> <col width="44"/> <col width="154"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> <p>Formularz UK 2</p> </td> <td> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II Ka 300/25</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:</em> </p> </td> <td> <p>2</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>1.  <strong> <!-- -->CZĘŚĆ WSTĘPNA </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt II K 303/23</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->1.2. Podmiot wnoszący apelację</strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p>☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ oskarżyciel posiłkowy</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ oskarżyciel prywatny</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒ obrońca</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐ inny</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->1.3. Granice zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="44"/> <col width="350"/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="3"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- --> –</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="4"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="291"/> <col width="48"/> <col width="338"/> </colgroup> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p>2.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->2.1. Ustalenie faktów</strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="38"/> <col width="28"/> <col width="131"/> <col width="339"/> <col width="93"/> <col width="93"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->2.1.1. Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.</p> </td> <td> </td> <td> <p> <span class="anon-block">J. D.</span> </p> </td> <td> <p>świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> był obecny na miejscu zdarzenia przed przyjazdem służb, prowadził dyskusję o przebiegu wypadku na portalu społecznościowym, rozmawiał z oskarżycielkami posiłkowymi na temat wypadku,</p> </td> <td> <p>zeznania <span class="anon-block">B. M.</span> </p> </td> <td> <p>k.653-653</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>------</p> </td> <td> <p>------------------</p> </td> <td> <p>-------------------------------------------------------------</p> </td> <td> <p>--------------</p> </td> <td> <p>-------------</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->2.2. Ocena dowodów</strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="109"/> <col width="208"/> <col width="405"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> <p> <strong> <!-- -->2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.</p> </td> <td> <p>zeznania <span class="anon-block">B. M.</span> </p> </td> <td> <p>zeznania spójne, stanowcze, a bezpośredni kontakt ze świadkiem wskazywał na prawdziwość i rzetelność wypowiedzi</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="109"/> <col width="208"/> <col width="405"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> <p> <strong> <!-- -->2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>-----------------</p> </td> <td> <p>------------------------------------</p> </td> <td> <p>--------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="492"/> <col width="175"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> <p>.  <strong> <!-- -->STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zarzuty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p> <em> <!-- -->1.</em> </p> </td> <td> <p> <span class="underline"> <!-- -->Zarzuty apelacji obrońcy adw. <span class="anon-block">L. S.</span>:</span> </p> <p>obraza przepisów postępowania tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> przez zaniechanie dopuszczenia z urzędu opinii biegłego, specjalizacji z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, ruchu drogowego i techniki samochodowej, posiadającego licencje na użytkowanie programu do rekonstrukcji wypadków drogowych <span class="anon-block">(...)</span> wyprodukowanego przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> s.pk., albowiem jak wynika to z ustnej opinii biegłego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> (karta 3 protokołu rozprawy z dnia 23 kwietnia 2024 r.), przy użyciu tego oprogramowania można zasymulować zderzenie samochodu z rowerzystą i tym samym określić precyzyjnie kąt pomiędzy uczestnikami ruchu, co miało wpływ na treść orzeczenia albowiem dopiero po precyzyjnym określeniu konta usytuowania względem siebie pojazdów uczestników zdarzenia w momencie ich zderzenia, będzie można przejść do etapu oceny ewentualnego zawinienia oskarżonego <span class="anon-block">J. D.</span>, jako sprawcy wypadku ze skutkiem śmiertelnym.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Zarzuty apelacji obrońcy adw. <span class="anon-block">K. D. (2)</span>:</span> </p> <p>I.  naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest:</p> <p>1. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego w części, w jakiej Sąd nie dał wiary tym wyjaśnieniom, w szczególności to jest co do tego, że oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a <span class="anon-block">A. W.</span> tuż przed zdarzeniem nagle zmienił swój tor jazdy kierując się w lewo ku osi jezdni, co doprowadziło do wypadku oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego w części uznanej przez Sąd za wiarygodne (cała część poprzedzająca zdarzenie jak również zachowanie tuż po zdarzeniu), podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że wyjaśnienia te stanowią w całości wiarygodny dowód w sprawie, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż:</p> <p>a)  doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, to jest, że:</p> <p>- oskarżony jest winny zarzucanego mu czynu, gdyż bezpośrednią przyczyną wypadku było naruszenie nieumyślne zasad ruchu drogowego w ten sposób, że kierując samochodem oskarżony wykonał w nieprawidłowy sposób manewr wyprzedzania, tj. nie zachował szczególnej ostrożności podczas wyprzedzania jadącego w tym samym kierunku rowerzysty <span class="anon-block">A. W.</span> oraz nie zachował bezpiecznej odległości od wyprzedzanego rowerzysty, doprowadzając do jego potrącenia;</p> <p>- świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> był na miejscu zdarzenia i razem z oskarżonym oraz świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span> udzielał pomocy <span class="anon-block">A. W.</span>;</p> <p>- na miejscu zdarzenia oskarżony miał rozmawiać ze świadkiem <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i powiedzieć mu, że: <em> <!-- -->„on i rowerzysta jechali w kierunku <span class="anon-block">Z.</span> i w momencie, gdy kierujący samochodem jadącym z naprzeciwka był na wysokości rowerzysty, mijał się z nim to kierujący <span class="anon-block">T.</span> dojechał do rowerzysty, nie mógł wyhamować oraz nie miał miejsca aby wykonać manewr wyprzedzania roweru i zaczął wyprzedzać na trzeciego</em>”;</p> <p>- <span class="anon-block">A. W.</span> bezpośrednio przed zdarzeniem wykonał manewr skrętu w prawo celem uniknięcia zdarzenia, nie zaś w lewo jak wskazywał oskarżony;</p> <p>- brak przyznania się do popełnienia zarzucanego czynu stanowi linię obrony oskarżonego mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej;</p> <p>b)  doprowadziło do pominięcia przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego następujących okoliczności wynikające z wyjaśnień oskarżonego w części uznanej przez Sąd za wiarygodne, to jest:</p> <p>- <span class="anon-block">A. W.</span> nie sygnalizował zamiaru zjazdu ku osi jezdni;</p> <p>- w rowerze, którym poruszał się <span class="anon-block">A. W.</span> nie było włączonego oświetlenia;</p> <p> <span class="anon-block">A. W.</span> w momencie, kiedy zobaczył go oskarżony i zaczął wykonywać manewr wyprzedzania poruszał się prawym skrajem jezdni przy poboczu;</p> <p>poza <span class="anon-block">A. W.</span> w momencie przystąpienia oskarżonego do wyprzedzania nie było nikogo na drodze, w szczególności nie jechał żaden pojazd z naprzeciwka; oskarżony od razu podbiegł do <span class="anon-block">A. W.</span> sprawdzić, gdzie on jest, nawiązać z nim kontakt, a następnie zadzwonił na numer alarmowy;</p> <p>droga do miejsca zamieszkania <span class="anon-block">A. W.</span> znajduje się nieopodal miejsca zdarzenia po lewej stronie;</p> <p>- oskarżony poruszał się z prędkością około 70 km/h, czyli dużo poniżej prędkości administracyjnie dozwolonej w miejscu zdarzenia;</p> <p>po zdarzeniu oskarżony udzielał pomocy <span class="anon-block">A. W.</span> tylko ze świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span> (gdyż do przyjazdu policji nie było tam innych osób);</p> <p>- na miejscu zdarzenia oskarżony rozmawiał tylko ze świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span>, policjantami oraz być może sanitariuszami;</p> <p>- oskarżony nie wskazał by pod <span class="anon-block">A. W.</span> była podkładana jakakolwiek skrzynka by „<em> <!-- -->lżej było go trzymać</em>”;</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> przez uznanie za wiarygodne w całości zeznań tego świadka złożonych zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem, w szczególności w ich części, w której świadek wskazał, że na miejscu zdarzenia pojawił się bezpośrednio po wypadku i wspólnie z oskarżonym oraz świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span> udzielał pierwszej pomocy <span class="anon-block">A. W.</span> oraz, że świadek wskazał, że rozmawiał z oskarżonym, który miał przyznać, iż do wypadku doszło w momencie wyprzedzania przez niego rowerzysty kiedy mijał się z innym nadjeżdżającym samochodem oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z zeznań <span class="anon-block">K. D. (1)</span> (z ostrożności, skoro Sąd uznał je za wiarygodny dowód w sprawie), podczas gdy zeznania te są niewiarygodne, nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne oraz sprzeczne z innymi dowodami, a zatem Sąd powinien odmówić im wiarygodności, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż:</p> <p>a)  zeznania tego świadka miały wpływ na opinie sporządzone w sprawie (treść sporządzonych w sprawie opinii musiałaby być inna, gdyby zeznań tych nie było, gdyż w opiniach biegłych zarówno <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, jak i <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> wnioski uwzględniały okoliczność jazdy samochodu z naprzeciwka w trakcie manewru wyprzedzania podjętego przez oskarżonego, a nie ma innego dowodu, z którego miałaby wynikać taka okoliczność);</p> <p>b)  doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie tych zeznań, to jest, że:</p> <p>- świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> był na miejscu zdarzenia i razem z oskarżonym oraz świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span> udzielał pomocy <span class="anon-block">A. W.</span>;</p> <p>- na miejscu zdarzenia świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> rozmawiał z oskarżonym, który mu powiedział, że: <em> <!-- -->„on i rowerzysta jechali w kierunku <span class="anon-block">Z.</span> i w momencie, gdy kierujący samochodem jadącym z naprzeciwka był na wysokości rowerzysty, mijał się z nim to kierujący <span class="anon-block">T.</span> dojechał do rowerzysty, nie mógł wyhamować oraz nie miał miejsca aby wykonać manewr wyprzedzania roweru i zaczął wyprzedzać na trzeciego</em>”;</p> <p>c)  Sąd pominął przy ustalaniu stanu faktycznego następujące okoliczności wynikające z zeznań świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> (skoro już uznał je za wiarygodny dowód):</p> <p> <em> <!-- -->- „Oskarżony mówił mi na miejscu, że wyprzedzał na trzeciego. Nic nie mówił o torze jazdy rowerzysty. Nasza rozmowa trwała 5-10 sekund. Był przy nas podczas tej rozmowy <span class="anon-block">K. S.</span>, ale nie wiem, czy on ją słyszał;</em> </p> <p> <em> <!-- -->- „<span class="anon-block">K. S.</span> jest moim kolegą, nasi synowie razem chodzili do przedszkola i utrzymujemy relacje towarzyskie. <span class="anon-block">K. S.</span> jechał wtedy samochodem firmowym mojej mamy, ja mu go pożyczyłem ”. (...). My dziś razem przyjechaliśmy jednym samochodem’’'',</em> </p> <p>3.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka <span class="anon-block">K. S.</span> w części, w której świadek potwierdził obecność świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> na miejscu zdarzenia oraz wspólne udzielanie pomocy <span class="anon-block">A. W.</span> przez świadka <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">K. D. (1)</span> oraz oskarżonego oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z zeznań <span class="anon-block">K. S.</span> (z ostrożności, skoro Sąd uznał je za wiarygodny dowód w sprawie), podczas gdy zeznania w tej części są niewiarygodne, nielogiczne, sprzeczne z zeznaniami świadka złożonymi w postępowaniu przygotowawczym oraz innymi dowodami, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż:</p> <p>a)  doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, że na miejscu zdarzenia był świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i razem ze świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span> oraz oskarżonym udzielali pomocy <span class="anon-block">A. W.</span>;</p> <p>b)  Sąd pominął przy ustalaniu stanu faktycznego następujące okoliczności wynikające z zeznań świadka <span class="anon-block">K. S.</span>:</p> <p>- świadek w pierwszym przesłuchaniu trochę ponad godzinę po zdarzeniu nie wskazał na obecność świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> na miejscu zdarzenia;</p> <p>- z zeznań świadka złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynika, że na miejscu zdarzenia do czasu przyjazdu policji był tylko on, oskarżony oraz <span class="anon-block">A. W.</span>;</p> <p>- pod <span class="anon-block">A. W.</span> przy okazji udzielania mu pomocy nie była podkładana żadna skrzynka;</p> <p>- policjanci poprosili świadka by jeszcze w dniu zdarzenia udał się do KPP w <span class="anon-block">S.</span> złożyć zeznania oraz odebrali od świadka dane osobowe;</p> <p>- świadek, gdy dojeżdżał do miejsca wypadku to nie mijał się z innymi pojazdami jadącymi w przeciwnym kierunku;</p> <p>- świadek <span class="anon-block">K. S.</span> ani razu w swoich zeznaniach nie wskazał w sposób kategoryczny by świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> udzielał pomocy <span class="anon-block">A. W.</span>, gdyż wskazał jedynie: N<em> <!-- -->ie wiem, ale chyba pan <span class="anon-block">D.</span> pomagał nam w wyciągnięciu tego pana z rowu, </em>świadek wskazał, że od momentu jak się zatrzymał do przyjazdu policji mogło upłynąć do 10 minut;</p> <p>- świadek <span class="anon-block">K. S.</span> wskazał, że: <em> <!-- -->..Nie przypominam sobie, abym był świadkiem tego jak <span class="anon-block">K. D. (1)</span> pytał oskarżonego o przebieg zdarzenia;</em> </p> <p>- świadek <span class="anon-block">K. S.</span> dobrze zna świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, łączą ich relacje koleżeńskie;</p> <p>4.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z zeznań świadka <span class="anon-block">S. B.</span>, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż Sąd pominął przy ustalaniu stanu faktycznego następujące okoliczności wynikające z zeznań świadka:</p> <p>a)  świadek jako policjant prowadzący to postępowanie nie wie skąd wziął dane świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> (kto mu je przekazał);</p> <p>b)  świadek zatrzymał dopiero następnego dnia po zdarzeniu rower, który brał udział w wypadku i którego ocena miała znaczenie dla opinii sporządzanych w sprawie (rower z miejsca zdarzenia został odebrany przez oskarżycielkę posiłkową <span class="anon-block">K. P.</span>);</p> <p>5.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z 410 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy zeznań świadka <span class="anon-block">H. T.</span>, a w konsekwencji pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z tych zeznań, co <span class="underline"> <!-- -->miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż Sąd nie ustalił, że:</p> <p>a)  świadek ostatni raz widział <span class="anon-block">A. W.</span> kilkanaście minut przed wypadkiem na przystanku autobusowym w <span class="anon-block">S.</span>, który po krótkiej rozmowie pojechał do domu znajdującego się pod adresem: <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> (czyli po lewej stronie w okolicy miejsca zdarzenia patrząc w kierunku jazdy oskarżonego oraz <span class="anon-block">A. W.</span>, gdyż do samego wypadku doszło w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>);</p> <p>b)  świadek nie miał wiedzy o zdarzeniu lub innych osobach, które mogłyby mieć taka wiedzę (co ma kluczowe znaczenie dla oceny zeznań świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, który zeznał o rzekomej rozmowie z jakąś siostrą <span class="anon-block">A. W.</span>);</p> <p>6.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z 410 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy zeznań świadka <span class="anon-block">K. P.</span>, a w konsekwencji pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z tych zeznań, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż Sąd nie ustalił, że:</p> <p>a)  świadek odebrał z miejsca zdarzenia w dniu zdarzenia rower, który brał udział w wypadku i którego ocena miała znaczenie dla opinii sporządzanych w sprawie i oddał go policji dopiero następnego dnia;</p> <p>7.  świadek nie miał wiedzy o zdarzeniu lub innych osobach, które mogłyby mieć taka wiedzę (co ma kluczowe znaczenie dla oceny zeznań świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, który zeznał o rzekomej rozmowie z jakąś siostrą <span class="anon-block">A. W.</span>);</p> <p>8.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii pisemnej i ustnej uzupełniającej sporządzonej przez biegłego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> przez uznanie opinii za wiarygodny dowód w sprawie i podzielenie w całości wniosków opinii, podczas gdy dowód ten powinien zostać uznany za niewiarygodny, gdyż opinia jest niepełna, niejasna, sprzeczna z opiniami biegłych <span class="anon-block">M. S.</span> oraz <span class="anon-block">R. K.</span>, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego, to jest że:</p> <p>a)  przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie kierującego pojazdem <span class="anon-block">T.</span>, który przeprowadził manewr wyprzedzania pojazdu jednośladowego bez zachowania bezpiecznego odstępu, a oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym;</p> <p>b)  zachowanie <span class="anon-block">A. W.</span> nie przyczyniło się do zdarzenia;</p> <p>9.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii pisemnej interdyscyplinarnej oraz pisemnej uzupełniającej sporządzonej przez biegłych <span class="anon-block">M. S.</span> oraz <span class="anon-block">R. K.</span> przez uznanie opinii za wiarygodny dowód w sprawie i podzielenie w całości wniosków opinii, podczas gdy dowód ten powinien zostać uznany za niewiarygodny, gdyż opinia jest niepełna, niejasna, sprzeczna z innymi opiniami biegłych znajdującymi się w aktach sprawy (opinią biegłego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> oraz biegłego <span class="anon-block">J. C.</span>), a zatem powinna zostać uznana za niewiarygodny dowód w sprawie, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego, to jest że:</p> <p>a)  bezpośrednią przyczyną wypadku było przystąpienie kierującego samochodem <span class="anon-block">T. (...)</span> do wyprzedzania rowerzysty bez zachowania odpowiedniego, wynoszącego co najmniej 1 metr odstępu bocznego;</p> <p>b)  jest wykluczone, aby przebieg zdarzenia był taki jak wskazany przez oskarżonego, tj. zgodnie z którym <span class="anon-block">A. W.</span> w trakcie wykonywania przez oskarżonego manewru wyprzedzania zmienił tor jazdy skręcając w lewo;</p> <p>c)  jest wykluczone by <span class="anon-block">A. W.</span> przyczynił się do zdarzenia;</p> <p>d)  <span class="anon-block">A. W.</span> bezpośrednio przed zdarzeniem wykonał manewr skrętu w prawo w stronę pobocza celem uniknięcia zdarzenia, nie zaś w lewo jak wskazywał oskarżony;</p> <p>e)  ,,<em> <!-- -->parametr kąta odchylenia określa się przede wszystkim na podstawie analizy uszkodzeń pojazdów, przy uwzględnieniu ich końcowego położenia, w w/w wersja programu [przyp. własn. programu <span class="anon-block">V. (...)</span> 5.0] nie posiada funkcjonalności pozwalającej na „samoczynne” wyznaczenie wzajemnego położenia rowerzysty i innego pojazdu zarówno w chwili zdarzenia, jak i wcześniej, i tym samym na wyznaczenie w oparciu o symulację nawet w sposób szacunkowy kąta zawartego pomiędzy ich osiami w każdej fazie wypadku</em>”;</p> <p>10.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez niewyprowadzenie z dokumentacji fotograficznej uznanej przez Sąd za pełnowartościowy dowód w sprawie wniosku z niej wynikającego, zgodnie z którym na miejscu zdarzenia nie było żadnej skrzynki, o której zeznawał świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, co podważa wiarygodność zeznań tego świadka i <span class="underline"> <!-- -->miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, że świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> był na miejscu zdarzenia i rozmawiał z oskarżonym;</p> <p>11.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanej za wiarygodną opinii biegłego <span class="anon-block">J. C.</span>, który sporządził protokół oględzin i sekcji zwłok, w którym wskazał, że do urazu głowy <span class="anon-block">A. W.</span> doszło w następstwie zadziałania narzędzia lub narzędzi tępych, względnie tępokrawędzistych lub też uderzenia o takie narzędzie lub narzędzia, którymi w tym konkretnym przypadku mogły być lub były elementu pojazdu mechanicznego, uczestniczącego w krytycznym zdarzeniu oraz twarde podłoże, na które upadł <span class="anon-block">A. W.</span> po uderzeniu przez pojazd, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie opinii biegłych <span class="anon-block">M. S.</span> oraz <span class="anon-block">R. K.</span>, że <span class="anon-block">A. W.</span> w momencie zdarzenia skręcał w prawo o czym miały świadczyć m.in. obrażenia prawej części ciała, w tym głowy, podczas gdy wniosek taki jest nieuprawniony bez wcześniejszego jednoznacznego rozróżnienia, które obrażenia, w tym obrażenia głowy powstały od samochodu a które od twardego podłoża, na które upadł <span class="anon-block">A. W.</span>;</p> <p>12.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z opinii z przeprowadzonych <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> i protokołu pobrania krwi <span class="anon-block">A. W.</span>, że krew do badań została pobrana przez policję o godzinie 17:38, a zatem dopiero po około 1 h 43 minutach od zdarzenia, a zatem zawartość alkoholu mogła być wyższa niż 0,20 %o, co mogło w istotny sposób wpływać na zachowanie <span class="anon-block">A. W.</span> na drodze, a w konsekwencji przez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii uzupełniającej w ww. zakresie;</p> <p>13.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez pominięcie istotnych okoliczności wynikających z zaliczonych do materiału dowodowego opinii prywatnych sporządzonych przez <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">M. K.</span> takich jak:</p> <p>a)  materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że kierujący samochodem <span class="anon-block">T.</span> nie zachował szczególnej ostrożności podczas wyprzedzania rowerzysty i wykonał ten manewr w sposób nieprawidłowy;</p> <p>b)  stan zagrożenia polegający na wjechaniu na środek pasa ruchu został spowodowany przez rowerzystę;</p> <p>c)  możliwe jest - wbrew twierdzeniom biegłego <span class="anon-block">M. S.</span> z opinii uzupełniającej - przeprowadzenie symulacji zdarzenia na poczet niniejszej sprawy w programie <span class="anon-block">V. (...)</span>, gdyż z opinii prywatnej oraz dołączonej do niej płyty CD z wizualizacją przebiegu zdarzenia</p> <p>wprost wynika, że rower ulega przemieszczeniu, co podważa wiarygodność opinii sporządzonej m.in. przez biegłego <span class="anon-block">M. S.</span> i zawartych w niej twierdzeń o nieposiadaniu przez ten program wskazywanej funkcjonalności;</p> <p>d)  istniały braki materiału dowodowego, w tym w zakresie udokumentowania, że:</p> <p>- <em> <!-- -->„zdarzenie zaistniało przed przystankiem autobusowym zlokalizowanym po lewej stronie patrząc w kierunku jazdy pojazdów oraz przed skrzyżowaniem z drogą prowadzącą do posesji w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>”,</em> czyli miejsca zamieszkania <span class="anon-block">A. W.</span>, gdzie w chwili zdarzenia jechał;</p> <p> <em> <!-- -->- „na <span class="anon-block">drodze krajowej nr (...)</span> patrząc w kierunku jazdy pojazdów nie ujawniono i nie udokumentowano oznaczenia ostrzegającego o utrudnieniu w poruszaniu się z powodu kolein na jezdni lub mogących stanowić zagrożenie dla uczestników ruchu</em>”, co oznacza, że nawet według zarządców tej drogi w dacie zdarzenia przedmiotowe koleiny nie były koleinami uzasadniającymi zmianę kierunku jazdy i ich omijania;</p> <p>14.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> przez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z zeznań świadków policjantów <span class="anon-block">D. Z.</span> oraz <span class="anon-block">I. N.</span> w sytuacji, w której Sąd chciał czynić ustalenia faktyczne o rzekomej obecności na miejscu zdarzenia świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> wbrew informacjom wynikającym ze sporządzonych przez policjantów będących na miejscu zdarzenia notatek urzędowych, z których nie wynika obecność świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> na miejscu zdarzenia, w szczególności do czasu przyjazdu policji, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, że świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> był na miejscu zdarzenia i razem z oskarżonym oraz świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span> udzielał pomocy <span class="anon-block">A. W.</span>, a nadto świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> rozmawiał z oskarżonym;</p> <p>15.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art. 170 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> poprzez oddalenie wniosku obrońcy z dnia 23 stycznia 2025 r. o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych z uzasadnieniem tam wskazanym, w sytuacji gdy brak było podstaw do oddalenia takiego wniosku, gdyż zostało wykazane, że znajdujące się w aktach sprawy opinie <span class="anon-block">M. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> są sprzeczne ze sobą, wewnętrznie sprzeczne, niepełne, niejasne, a nadto przy sporządzeniu opinii przez <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> pominięte zostały czynności badawcze z wykorzystaniem programu <span class="anon-block">V. (...)</span> (biegli zostali powołani przez Sąd w celu sporządzenia opinii przy wykorzystaniu tego programu w związku z informacjami uzyskanymi z opinii uzupełniającej ustnej wydanej przez biegłego <span class="anon-block">M. B. (1)</span>) z powodu nieposiadania pj[zez biegłego <span class="anon-block">M. S.</span> wiadomości specjalnych w tym zakresie, <span class="underline"> <!-- -->co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku</span>, gdyż nie można wykluczyć, że gdyby Sąd przeprowadził ten dowód, to ustalenia faktyczne byłyby inne, a dodatkowo Sąd oparł zaskarżony wyrok na opiniach, z których wynika całkiem różny przebieg zdarzenia;</p> <p>16.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> przez jego niezastosowanie pomimo istniejących wątpliwości, które nie zostały usunięte, a zatem Sąd powinien przyjąć wersję korzystną dla oskarżonego w zakresie:</p> <p>a)  rzekomej obecności świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> na miejscu zdarzenia i rozmowy z oskarżonym (zeznania uznane za wiarygodne) w sytuacji pozostawania ich w sprzeczności z dokumentacją fotograficzną miejsca zdarzenia w zakresie rzekomej skrzynki (dowód uznany za wiarygodny), zeznaniami <span class="anon-block">K. S.</span>, który zeznał, że nie przypomina sobie by był świadkiem, że <span class="anon-block">K. D. (1)</span> pytał oskarżonego o przebieg zdarzenia (dowód uznany za wiarygodny), zeznaniami <span class="anon-block">K. S.</span> z postępowania przygotowawczego, kiedy nie zeznał o obecności <span class="anon-block">K. D. (1)</span> na miejscu zdarzenia (dowód uznany za wiarygodny);</p> <p>b)  tego, czy w sprawie jest możliwe jednoznaczne odtworzenie przebiegu zdarzenia, gdyż z samych opinii biegłych znajdujących się w aktach sprawy - uznanych przez Sąd w całości za wiarygodne - wynika, że były możliwe różne przebiegi tego samego zdarzenia (np. zdaniem biegłego <span class="anon-block">M. A.</span> <span class="anon-block">W.</span> w chwili zdarzenia miał położenie zbliżone do równoległego, znajdował się około 1,2 m od prawej krawędzi jezdni, a przed zdarzeniem nie wykonywał żadnego manewru obronnego, a zdaniem biegłych <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> w chwili zdarzenia <span class="anon-block">A. W.</span> miał być skierowany pod kątem częściowo bokiem w stronę nadjeżdżającego samochodu, znajdować się jednocześnie albo 0,6 - 0,7 m albo 1,0 m od prawego skraju jezdni, a przed zdarzeniem wykonać manewr obronny), a dodatkowo z opinii prywatnych, w tym sporządzonej przez <span class="anon-block">Ł.</span> <span class="anon-block"> (...) Instytut (...)</span>, który jest wpisany na listę biegłych Sądu Okręgowego w Siedlcach wynika, że możliwy jest jeszcze inny przebieg zdarzenia (zgodny z wyjaśnieniami oskarżonego);</p> <p>17.  w konsekwencji wszystkich powyższych zarzutów z pkt. I. 1-15 powyżej stawiam także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający dodatkowo na:</p> <p>a) bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, gdyż naruszył nieumyślnie zasady ruchu drogowego w ten sposób, że kierując samochodem nie zachował szczególnej ostrożności podczas wyprzedzania jadącego w tym samym kierunku rowerzysty <span class="anon-block">A. W.</span> oraz nie zachował bezpiecznej odległości od wyprzedzanego rowerzysty, doprowadzając do jego potrącenia, podczas gdy przeprowadzenie prawidłowej oceny dowodów powinno prowadzić do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu, gdyż oskarżony nie odpowiada za zdarzenie, w wyniku którego doszło do potrącenia <span class="anon-block">A. W.</span>, bo przyczyną zdarzenia było zachowanie <span class="anon-block">A. W.</span> polegające na nagłym zdecydowanym zmianie toru jazdy przez <span class="anon-block">A. W.</span> w trakcie wykonywanego przez oskarżonego manewru wyprzedzania <span class="anon-block">A. W.</span> z zachowaniem bezpiecznej odległości ponad metra od <span class="anon-block">A. W.</span>, co polegało na kierowaniu się przez <span class="anon-block">A. W.</span>, bez żadnego powodu, w sposób, który zaskoczył oskarżonego w lewo w kierunku osi jezdni, co doprowadziło do zniwelowania bezpiecznej odległości ponad metra od rowerzysty, zjazd <span class="anon-block">A. W.</span> na tor jazdy samochodu prowadzonego przez oskarżonego, co doprowadziło do uderzenia w prawy róg auta oskarżonego, a samo zachowanie <span class="anon-block">A. W.</span> tak zaskoczyło oskarżonego i działo się tak szybko, że oskarżony nie zdołał odbić w lewą stronę;</p> <p>b)  bezpodstawnym uznaniu, że <span class="anon-block">A. W.</span> bezpośrednio przed zdarzeniem wykonał manewr skrętu w prawo celem uniknięcia zdarzenia;</p> <p>c)  bezpodstawnym przyjęciu, że <span class="anon-block">A. W.</span> nie przyczynił się do wypadku, podczas gdy zachowanie <span class="anon-block">A. W.</span> było wyłączną przyczyną wypadku;</p> <p>d)  bezpodstawnym przyjęciu, że na miejscu zdarzenia był świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, który razem z oskarżonym i świadkiem <span class="anon-block">K. S.</span> udzielali pomocy <span class="anon-block">A. W.</span>, a nadto oskarżony miał powiedzieć świadkowi, że: <em> <!-- -->„on i rowerzysta jechali w kierunku <span class="anon-block">Z.</span> i w momencie gdy kierujący samochodem jadącym z naprzeciwka był na wysokości rowerzysty, mijał się z nim to kierujący <span class="anon-block">T.</span> dojechał do rowerzysty, nie mógł wyhamować oraz nie miał miejsca aby wykonać manewr wyprzedzania roweru i zaczął wyprzedzać na trzeciego</em>”, podczas gdy świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> nie było na miejscu zdarzenia, oskarżony nie rozmawiał ze świadkiem;</p> <p>e)  bezpodstawnym przyjęciu, że prowadzenie pojazdu przez oskarżonego zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, podczas gdy nie ma żadnych dowodów na podstawie których jest możliwe formułowanie tego twierdzenia: oskarżony jest doświadczonym kierowcą, który od zdarzenia prowadził pojazd i nie ma żadnych podstaw do twierdzenia o tym, że zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym; w aktach jest dokument, z którego wynika, że nie był karany za wykroczenia; a przede wszystkim nie ponosi winy za zdarzenie;</p> <p>f)  bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony ma oszczędności w kwocie 17 000 zł (takie oszczędności miał w dacie składania wyjaśnień przed Sądem 12 marca 2024 r.), a nadto, że jego sytuacja materialna i rodzinna umożliwia mu uiszczenie grzywny oraz kosztów sądowych, podczas gdy oskarżony jest na utrzymaniu rodziców, gdyż nie jest w stanie samodzielnie utrzymać się z otrzymywanej renty.</p> <p>Jednocześnie z daleko posuniętej ostrożności mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1)">art.433 § 1 k.p.k.</a>, w przypadku, gdyby Sąd nie uwzględnił ww. zarzutów, stawiam zarzuty ewentualnie w konsekwencji czego zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:</p> <p>II.  rażącą surowość kary, a tym samym rażącą niewspółmierność kary oraz niesłuszne zastosowanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów;</p> <p>III.  obrazę przepisów postępowania karnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> przez zasądzenie od oskarżonego kosztów w sytuacji, gdy jego stan majątkowy, a w szczególności fakt utrzymywania się z renty nie pozwala na pokrycie tychże kosztów bez uszczerbku dla swojego utrzymania.</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadne</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a>. Miał przy tym w polu uwagi także te zagadnienia, które stanowią oś wniesionych apelacji obrońców. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów o charakterze proceduralnym, na które powoływali się skarżący, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przekonaniu Sądu Odwoławczego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim - wbrew odmiennym wywodom zawartym w apelacjach - przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania Sąd pierwszej instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.k</a>), bezstronności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>), regułę in dubio pro reo (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>.) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>).</p> <p>Odnosząc się do zarzutów postawionych przez obrońcę oskarżonego - adw. <span class="anon-block">L. S.</span> to należy wskazać, że podnoszenie konieczności wydania kolejnej opinii przez biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych posiadającego licencję na użytkowanie programu do rekonstrukcji wypadków drogowych <span class="anon-block">(...)</span> wyprodukowanych przez <span class="anon-block"> firmę (...) Sp. z o.o.</span> było niezasadne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 marca 2018 r. II AKa 568/17 to biegły w pierwszej kolejności jest zobowiązany do wyboru adekwatnej metodologii swoich badań i dopasowania tejże do istniejących możliwości i potrzeb procesowych. O ile nie zostanie wykazane, że biegły postąpił wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia zawodowego, nie sposób zakładać, że samo twierdzenie strony o konieczności przyjęcia innych metod badawczych uzasadnia dopuszczanie kolejnych opinii na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> Informacje podane przez biegłego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> zostały zweryfikowane przez Sąd I instancji poprzez uzyskanie stosownych informacji przez biegłego <span class="anon-block">M. S.</span> i przedstawienie ich w opinii uzupełniającej (k.445). Biegły wskazał, że swoją opinię wykonał z wykorzystaniem licencjonowanego komputerowego programu wspomagającego <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> firmy (...)</span> i nie widział konieczności wydania opinii przy wykorzystaniu innej wersji. Wydana opinia wyczerpująco odpowiada na pytania postawione przez Sąd. Parament szacunkowego kąta zawartego pomiędzy osiami pojazdu i roweru określa się przede wszystkim na postawie analizy uszkodzeń pojazdów, przy uwzględnieniu ich końcowego położenia. Analiza prywatniej opinii sporządzonej przez biegłego <span class="anon-block">M. K.</span> wskazuje, że dostępna wersja oprogramowania nie pozwala na zastosowanie modelu wolumetrycznego roweru (k.528). Przedstawiciel <span class="anon-block"> firmy (...) Sp. z o.o.</span> potwierdził, że wersja 6.0 nie posiada obiektu roweru, którym można by przeprowadzić symulację. Wskazał, że w ramach pewnego eksperymentowania można użyć modelu motocykla o zmienionych parametrach masowych i wymiarach. Wydaje się, że wskazywanie na konieczność wydania opinii przy wykorzystaniu zmienionego modelu motocykla stanowi swoiste eksperymentowanie również przez biegłego <span class="anon-block">M. K.</span>, a nie wykorzystanie rzeczywiste parametrów przypisanych do wersji 6.0., przy uwzględnianiu, że biegły nie wyznaczył szacunkowego paramentu kąta zawartego pomiędzy osiami pojazdu i roweru. Wobec powyższego zarzut z apelacji obrońcy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a> nie zasługiwał na uwzględnienie (k.556).</p> <p>Odnosząc się zarzutów drugiej apelacji (k.569-592) należy mieć na względzie, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy jego obrońca, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego - jest naturalnym prawem zarówno jego jak i jego obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie przedstawione powyżej wymogi Sąd pierwszej instancji spełnił. Wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. W przekonaniu Sądu drugiej instancji, dokonana przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> ocena dowodów zarówno osobowych, jak i nieosobowych, które zostały dokładnie omówione i przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku, w pełni zasługuje na aprobatę.</p> <p>Należy podkreślić, że skarżący nie wskazał żadnych powodów dla których świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> miałby złożyć nieprawdziwe zeznania, w szczególności obejmujące relację oskarżonego z przebiegu wypadku. Fakt, że świadek ten znał <span class="anon-block">K. S.</span> nie ma znaczenia, tym bardziej, że ten nie słyszał tej rozmowy. Świadek <span class="anon-block">K. D. (1)</span> wprost wskazywał, że nie wie czy <span class="anon-block">K. S.</span> słyszał rozmowę. W toku postępowania odwoławczego w sposób jednoznaczny ustalono w jaki sposób zeznania tego świadka znalazły się w aktach sprawy i niewątpliwie to nie świadek zgłosił się na policję, ale to organy ścigania ustaliły jego dane personalne opierając się na zapisach portalu społecznościowego dostarczonego rodzinie przez świadka <span class="anon-block">B. M.</span>. Dokładana analiza zeznań świadka <span class="anon-block">K. S.</span> wskazuje, że gdy tylko świadek podszedł do leżącego mężczyzny i sprawdził czy oddycha to podjechał i zatrzymał się na miejscu zdarzenia kolejny pojazd (k.21-22), a więc mógł to być pojazd świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i było to przed zsunięciem się poszkodowanego do rowu i przed pojawieniem się służb ratunkowych. Nieprawdziwe są więc twierdzenia oskarżonego, że do przyjazdu policji i służb ratunkowych nie było tam innych osób. W ten sposób twierdzenia <span class="anon-block">K. D. (1)</span> znajdują potwierdzenia nie tylko w zeznaniach <span class="anon-block">K. S.</span> z postępowania sądowego, ale również z postępowania przygotowawczego. Próby wykazania przez obrońcę, zaistnienia bliżej nieokreślonego porozumienia, celem wsparcia wersji niekorzystnej dla oskarżonego, pomiędzy <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, a <span class="anon-block">K. S.</span> są całkowicie chybione. <span class="anon-block">K. S.</span> nie miał żadnych przesłanek osobistych, zawodowych czy procesowych, aby kłamać co do obecności <span class="anon-block">K. D. (1)</span> (pkt 3). Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego przesłuchał świadka <span class="anon-block">B. M.</span> (k.654), a zeznania tego świadka jako jasne i rzetelne, w sposób jednoznaczny wskazały, że to świadek wraz z córką nawiązały kontakt z <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, a następnie poinformowały o tym siostry pokrzywdzonego. Należy podkreślić, że dla świadka – <span class="anon-block">B. M.</span>, <span class="anon-block">K. D. (1)</span> był osobą obcą, tak samo jak dla oskarżycielek posiłkowych. Niewątpliwie to treść apelacji i kwestionowanie obecności świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> na miejscu zdarzenia spowodowały, że oskarżycielki posiłkowe podjęły kroki, aby wykazać, w jaki sposób zeznania tej osoby pojawiły się w ramach zebranego materiału dowodowego w postępowaniu przygotowawczym. Nie ma żadnych podstaw twierdzenie, że świadek <span class="anon-block">S. B.</span> (pkt 4) nie sporządził notatki urzędowej co do sposobu ustalenia danych personalnych, a to zaś jest przesłanką do kwestionowania zeznań <span class="anon-block">K. D. (1)</span>. Zarówno w notatce <span class="anon-block">D. Z.</span> oraz przybyłej później na miejsce wypadku <span class="anon-block">I. N.</span> nie wskazano na obecność <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, ale doświadczenie życiowe pokazuje, że nie zawsze notatka z miejsca wypadku obejmuje wszystkie obecne tam osoby, tym bardziej, że <span class="anon-block">K. D. (1)</span> nie był bezpośrednim świadkiem wypadku, a jak się później okazało nie chciał początkowo angażować się w sprawę. Na podkreślenie zasługuje, że <span class="anon-block">K. D. (1)</span> stanowczo wskazywał, że nie był świadkiem wypadku, ale znalazł się tam przez przyjazdem służb. Wobec powyższego Sąd I instancji uznając słusznie zeznania <span class="anon-block">K. D. (1)</span> za wiarygodne, mógł na tej podstawie dokonywać ustaleń faktycznych. Opisany przez <span class="anon-block">K. D. (1)</span> sposób zachowania się oskarżonego na drodze odpowiada ustaleniom opinii biegłych co do przebiegu wypadku – k.396 „usiłowanie wyprzedzania rowerzysty na w miarę wąskiej jezdni, bez częściowego zjazdu na sąsiedni pas ruchu było ze strony oskarżonego błędem. Takie zachowania mogło być spowodowane chęcią kontynowanie jazdy ze znaczna prędkością w sytuacji jadących z naprzeciwka pojazdów” (pkt 2).</p> <p>Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej oceny wyjaśnień oskarżonego należy wskazać, że sama tylko okoliczność, że oskarżony w sposób nieudolny zaprzeczała swojemu sprawstwu co do zarzucanego mu czynu, nie może być wystarczającym powodem do przyznania jego twierdzeniom waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy pozostałe zgromadzone w toku niniejszej sprawy dowody stanowczo dowodzą innej wersji zdarzeń. Oczywistym pozostaje, iż Sąd merytoryczny w polu uwagi winien mieć te dowody i okoliczności, które pozostają istotne w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Powiązanie obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> jest zasadne tylko wówczas, gdy wykazane zostanie, że uchybienie poprawnej oceny dowodów było spowodowane pominięciem istotnej okoliczności zdarzenia, bądź nieujawnienia jej na rozprawie w sposób niezgodny z procedurą gromadzenia i przeprowadzania dowodów, zaś sytuacja taka nie miała miejsca w tej sprawie. Wyjaśnienia oskarżonego podlegały ocenie w kontekście obu opinii biegłych, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> oraz zeznań świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span>. Pomimo podnoszonych przez skarżącego okoliczności niewłaściwego oznakowania i oświetlenia roweru, sam oskarżony wskazał, że widział rowerzystę z daleka, z odległości nawet 3-4 kilometrów, widział odblaski roweru. Nie może być mowy o tym, aby oskarżony był zaskoczony obecnością rowerzysty na jezdni czy też stanem drogi. Mógł obserwować jego tor ruchu oraz sposób jazdy w miejscu, gdzie znajdowały się ubytki w asfalcie. Twierdzenia oskarżonego o nagłym i zdecydowanym zjeździe rowerzysty w kierunku osi jezdni nie mają potwierdzenia w materiale dowodowym. Rowerzysta nie miał podstaw, aby kierować się w lewo celem dojazdu do miejsca zamieszkania, gdyż do zjazdu w lewo musiał on pokonać jeszcze pewien odcinek. Owszem świadek <span class="anon-block">H. T.</span> (pkt 5) wiedziała, że <span class="anon-block">A. W.</span> kierował się do miejsca zamieszkania, ale z tych zeznań nie można wnioskować, że wykonał niespodziewany zjazd w lewo właśnie w miejscu wypadku. Zgodnie z wnioskami obu opinii – <span class="anon-block">M. B. (2)</span> i <span class="anon-block">M. S.</span> wyjaśnienia oskarżonego odnośnie skrętu rowerzysty w lewo nie miały potwierdzenia w określonym równoległym wzajemnym usytuowaniu pojazdów (osie wzdłużne roweru i samochodu usytuowane były względem siebie w położeniu zbliżonym do równoległego) w chwili zdarzenia i należy je wykluczyć. Z określonego wzajemnego usytuowania pojazdów w chwili zdarzenia wynika, że samochód prawym narożnikiem uderzył w tył roweru w koło. Z określonego mechanizmu zderzenia wynika, że rower i rowerzysta zostali odrzuceni do przodu i w prawo. Z opinii prywatnych załączonych do akt również wynika, że uszkodzenie roweru – charakter przełomu obręczy, charakter zgięcia tylnego błotnika, odkształcenie tylnej lewej ramy wskazują, że siła zderzeniowa działała z lewej na prawa stronę roweru, ale nie ma możliwości oszacowania pod jakim kątem – biegły <span class="anon-block">M. K.</span>. Jednocześnie biegły w opinii prywatnej nie odniósł się, wskazując na taki sposób usytuowania pojazdów w chwili zdarzenia, do wyjaśnień oskarżonego o nagłym i zdecydowanym zjeździe rowerzysty w kierunku osi jezdni. Z nieustalonych przyczyn sporządzający opinię prywatną <span class="anon-block">M. K.</span> nie odniósł się do zeznań <span class="anon-block">K. D. (1)</span>, kwitując zeznania tego świadka twierdzeniem, że nie był on bezpośrednim świadkiem wypadku, a więc potraktował materiał dowodowy wybiórczo (do tych zeznań nie odniósł się również biegły <span class="anon-block">M. G.</span>). Bezsprzecznie z akt sprawy wynika, że oskarżony widział rowerzystę przed wypadkiem, widział, że porusza się przy prawej krawędzi jezdni. Biegły sporządzający opinię prywatną wskazał, że było to w odległości około 1,2-1,3 m od prawej krawędzi jezdni (k.208). Całkowicie nielogiczne są w tej sytuacji twierdzenia, że sposób poruszania się pojazdu marki <span class="anon-block">T.</span> w odległości 1,2 m-1,3 m od krawędzi jezdni był prawidłowy. Zdaniem Sądu Okręgowego podnoszone przez obrońcę różnice pomiędzy opiniami <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. S.</span> nie powodują, że są one sprzeczne, gdyż dotyczą okoliczności, gdy biegli przyjmowali pewien margines - usytuowanie miejsca wypadku, czy dotyczyły okoliczności o mniejszym znaczeniu (oskarżonemu nie zarzucano przekroczenia prędkości), bądź były to pewne przypuszczenia biegłych. Niewątpliwie zaś treść opinii biegłych, a w szczególności wnioski wskazywały na ten sam przebieg zdarzenia i określały naruszenie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawa o ruchu drogowym</a> i odpowiedzialność oskarżonego za zdarzenie.</p> <p>(pkt 7-14) W tym miejscu należy wskazać, że chybionym pozostaje zarzut skarżącego odnośnie zaniechania dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii biegłego. Sąd Rejonowy oceniał opinie biegłych <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. S.</span> znajdujące się w aktach sprawy i wskazał w jakim zakresie uznał je za rzetelne i dlaczego, co znalazło akceptację Sądu Odwoławczego. Zarzut apelacyjny w zakresie tych opinii stanowi próbę wywołania opinii kolejnego biegłego tej samej specjalizacji, który to wniosek nie został przez Sąd I instancji uwzględniony. W sytuacji, gdy opinia biegłego jest pełna - dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie należycie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie spełnia oczekiwań uczestników postępowania, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii (<em> <!-- -->post. SN z 17.12.2015r., III KK 448/15, LEX nr 1956352). </em>Opinię biegłego ocenia sąd i to sąd decyduje, czy jest ona dla niego zrozumiała i przekonywająca, czy odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna, czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności. Jeśli w którejś z powyższych kwestii sąd poweźmie uzasadnione wątpliwości (w szczególności pod wpływem argumentacji stron postępowania) to wówczas sąd decyduje - zgodnie z dyrektywą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 kpk</a> - o wezwaniu tych samych biegłych, skonfrontowaniu biegłych lub o powołaniu innych biegłych. Strona domagająca się wydania opinii uzupełniającej, powinna wykazać, w jakim zakresie ekspertyza złożona na piśmie jest niepełna lub niejasna czy wewnętrznie sprzeczna, albo na czym polega jej sprzeczność z inną opinią wydaną w tej sprawie, a więc uprawdopodobnić zaistnienie sytuacji wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 kpk</a> (<em> <!-- -->wyrok SA we Wrocławiu z 17.02.2016r., II AKa 13/16, LEX nr 2023599). </em>Tymczasem skarżący w swoim zarzucie ponowił jedynie swoje wątpliwości wyrażone już na etapie przewodu sądowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji lub podniósł okoliczności, które nie są rzeczywistymi sprzecznościami opinii, co skutkowało nieuwzględnieniem jego argumentacji, które to stanowisko w tym względzie Sąd Odwoławczy podzielił w całej rozciągłości. Żądanie wyszczególnienia jakie konkretne obrażenia ciała powstały, w którym momencie wypadku jest nierealne. Przyjęte przez biegłych metody badawcze i założenia, wynikały z wiadomości specjalnych, konkretnych charakterystycznych obrażeń ciała pokrzywdzonego (k.392), stwierdzonych przez doświadczonych medyków i określonych uszkodzeń pojazdu oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego, uwagi obrońcy stanowiły polemikę z fachową opinią specjalistów. Hipotetyczne stwierdzenia obrońcy wskazywały, iż poprzestaje on na samodzielnym wdawaniu się w spekulacje myślowe natury ściśle fachowej i to w dziedzinie, w której z natury rzeczy Sądowi i stronom brakuje wiadomości specjalnych, w sposób nieuprawniony starając się wywieźć, że nie można było przypisać winy za zdarzenie oskarżonemu. Opinia biegłych <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> wydana została po zapoznaniu się przez nich z okolicznościami sprawy, wynikającymi z różnych wersji zdarzenia przesłuchiwanych w sprawie osób, w tym oskarżonego. Wieloletnie doświadczenie biegłych związane z wykonywanym zawodem oraz opiniowaniem na potrzeby postępowania sądowego oraz ich fachowość co do zgodności z wiedzą medyczną oraz wiedzą dotyczącą rekonstrukcji wypadków drogowych i prawidłowość oraz jednoznaczność sformułowanych wniosków, miała w tej sprawie niebagatelne znaczenie. Puentując, opinia ta jako pełna, jasna oraz wyczerpująca została uznana przez Sąd Okręgowy za wiarygodną. Brak było w niej luk logicznych, wzajemnie sprzecznych konkluzji czy też elementów, które w wątpliwość poddawałyby wnioski końcowe. Argumenty wskazywane przez obrońcę w toku niniejszego procesu również nie mogły jej podważyć w sposób skuteczny. Rozważania zawarte w pkt 11 apelacji stanowią rozważania hipotetyczne, bez wskazania czy, a jeśli tak to jaki wpływ miała zawartość alkoholu 0,20 promila w organizmie pokrzywdzonego na zdarzenie. Na marginesie należy wskazać, że skarżący całkowicie pominął ustalenie biegłego, że ze względu na niepewność pomiarową rzeczywiste stężenie alkoholu etylowego we krwi mogło być niższe niż 0,20 promila.</p> <p>Mając więc na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż zasadnie Sąd I instancji przyjął, że oskarżony nie zachował należytej ostrożności podczas wyprzedzania nie zachowując bezpiecznej odległości od wyprzedzanego rowerzysty. Istotnie w Polsce każdy pojazd powinien poruszać się możliwie blisko prawej krawędzi jezdni, w tym także rowerzyści (<span class="underline"> <!-- -->art. 16</span> p.r.d.). Nie oznacza to jednak, że rowerzysta ma jechać przy samej krawędzi jezdni, gdyż przede wszystkim przejazd musi być dla niego bezpieczny. Przy prawej krawędzi jezdni znajdują się studzienki, piasek, spękania asfaltu czy inne przeszkody, które mogą zagrażać rowerzyście. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że rowerzysta mógł omijać koleiny, które znajdowały się na drodze, na co wskazali biegły <span class="anon-block">M. B. (1)</span> (k.125) i <span class="anon-block">M. S.</span> (k.388), a co wynika wprost ze szkicu i dokumentacji fotograficznej.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podzielił również zarzutów z zakresu błędów w ustaleniach faktycznych. Miały one charakter wtórny wobec kwestii omówionych dotychczas w zakresie pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym, w tym zeznań świadków, a w szczególności opinii biegłych. Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się Sąd <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. II AKa 112/04, KZS 2004 nr 8, poz. 60, str. 33, Prok. i Pr. 2005 nr 4, poz. 27, str. 15, Legalis Numer 69935).</em> Skarżący w tej sprawie nie wykazał tego rodzaju uchybień, a istnienie związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a zaistniałym wypadkiem zostało wykazane we wcześniejszej części uzasadniania.</p> <p>Powyższe rozważania doprowadziły do słusznie przyjętej przez Sąd Rejonowy konkluzji, którą Sąd Okręgowy w pełni akceptuje, że zaskarżony wyrok jest prawidłowy w zakresie uznania winy oskarżonego. Słusznie Sąd ustalił, że przy ustawowym zagrożeniu za przypisany oskarżonemu czyn (karą pozbawienia wolności w wymiarze od 6 miesięcy do 8 lat), całokształt okoliczności sprawy przemawia za orzeczeniem tej kary w wymiarze wprawdzie przekraczającym ustawowe minimum, ale nie w znaczącym stopniu i uznał, że 1 rok pozbawienia wolności będzie karą pozwalającą na realizację jej celu wychowawczego wobec oskarżonego. Słusznie Sąd wziął pod uwagę niekaralność oskarżonego, jak również spowodowanie najpoważniejszego ze skutków, przewidzianych w znamionach występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a>. W sytuacji nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa poprzez brak ostrożności i brak zachowania bezpiecznej odległości, wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat będzie karą sprawiedliwą i adekwatną do charakteru czynu. Możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 kk</a> zależy także od ustalenia, czy takie rozstrzygnięcie byłoby wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy wszystkich celów wymierzonej mu kary i Sąd Okręgowy uznał, że te cele będą spełnione. Na tle szerokiego spektrum możliwych okoliczności spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym i okoliczności właściwości osobistych oraz zachowania sprawcy po zdarzeniu i w trakcie postępowania słusznie Sąd I instancji uznał, że całokształt tych okoliczności w sprawie niniejszej nie uzasadnia sięgania po silniejszy, bardziej długotrwały środek oddziaływania. Sąd musi miarkować wymiar kary, pozostawiając te oscylujące w pobliżu maksimum dla takich sprawców, którzy bardziej rażąco łamią przepisy ruchu drogowego (np. omijając z dużą prędkością inne pojazdy na przejściu dla pieszych przy czerwonym świetle), powodując śmierć kilku osób (np. rodziny z małymi dziećmi), którzy na różne sposoby przeciwdziałają poniesieniu za swój czyn jakiejkolwiek odpowiedzialności, a przestępstwo takie popełniają po raz kolejny (choć nie w warunkach recydywy penitencjarnej) itd. Wyższe kary właściwe będą dla sprawców zdemoralizowanych, niepoprawnych, których rzeczywiście trzeba na dłuższy czas eliminować ze społeczeństwa, by zapewnić mu bezpieczeństwo.</p> <p>Powyższe uwagi odnoszą się równocześnie do zarzutu, dotyczącego wymierzonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów. Orzeczenie tego środka nie było obligatoryjne, ale słusznie Sąd I instancji uznał, że z uwagi na skutki zdarzenia i charakter naruszonych zasad bezpieczeństwa, gdzie sytuacja drogowa nie wymagał szczególnych manewrów czy szczególnej techniki, a jedynie zachowania bezpiecznej odległości zachodzi potrzeba wyeliminowania oskarżonego z ruchu drogowego, ale na okres jedynie roku. Celem tego środka jest racjonalna, czasowa ochrona społeczeństwa przed ryzykiem ponownego popełnienia przez tego samego sprawcę nowego przestępstwa, jak również ukształtowanie u tegoż sprawcy przekonania o konieczności bezwzględnego przestrzegania przepisów ruchu drogowego, a być może usunięcia zachowań rutynowych kierowcy. Orzeczony roczny okres, przez jaki oskarżony nie będzie mógł kierować pojazdami, w ocenie Sądu Odwoławczego będzie wystarczający zarówno z punktu widzenia ochrony społeczeństwa, jak i ze względu na indywidualne oddziaływanie na oskarżonego.</p> <p>Zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> z gruntu musi zostać uznany na chybiony, gdyż wynikające z tego przepisu fakultatywne zwolnienie oskarżonego ze - stanowiącego zasadę - obowiązku zapłaty kosztów sądowych uzależnione zostało od swobodnego uznania sądu. Tym samym brak zwolnienia przewidzianego jako możliwość, a nie obowiązek, nie może naruszać powołanego przepisu, bo nie ma on charakteru normy obligatoryjnej (nie zawiera nakazu ani zakazu). Ewentualna wadliwość przyjęcia, że oskarżony może ponieść należne koszty bez zbędnej uciążliwości ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, może być kwestionowana w oparciu o zarzut błędnych ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 r. II AKa 470/21). Oskarżony posiada stały dochód, oszczędności w kwocie 17.000 zł na dzień rozpoczęcia postępowania sądowego, nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie można zapomnieć, że kolejne opinie, w tym uzupełniające były wydawane w związku ze składanymi wnioskami dowodowymi przez obrońców oskarżonego, a więc należało liczyć się z koniecznością pokrycia kosztów tych opinii w przypadku wyroku skazującego. Gdyby tak ustalona sytuacja osobista i majątkowa uległa zmianie na niekorzyść oskarżonego to rolą obrońców powinno być podniesienie i wykazanie tych okoliczności.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Wnioski obu apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Obrońcy wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego, zaś adw. <span class="anon-block">K. D. (2)</span> ponadto - ewentualnie - z daleko posuniętej ostrożności, mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1)">art. 433 § 1 k.p.k.</a> - o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 1 roku, uchylenie kary grzywny oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, zmianę postanowienia o kosztach postępowania poprzez zwolnienie oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia i przejęcie ich na rachunek Skarbu Państwa.</p> </td> <td> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadne</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="666"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>4.  <strong> <!-- -->OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> </td> <td> <p>------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>5.  <strong> <!-- -->ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <strong> <!-- -->5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Przedmiot utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025r. sygn. akt II K 303/23</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach utrzymania wyroku w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>bezzasadność wniesionych apelacji i podniesionych zarzutów oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu</p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> <p> <em> <!-- -->------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <strong> <!-- -->5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"/> <td> <p> <em> <!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="52"/> <col width="78"/> <col width="369"/> <col width="220"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <p> <strong> <!-- -->5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <strong> <!-- -->5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>1.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p>----------------------------------------------------------------------------------</p> </td> <td> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>2.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości</p> </td> <td> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>3.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Konieczność umorzenia postępowania</p> </td> <td> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>4.1.</p> </td> <td colspan="2"> </td> <td> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <strong> <!-- -->5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <strong> <!-- -->5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> <p>------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>6.  <strong> <!-- -->Koszty Procesu </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="128"/> <col width="590"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->II., III.</em> </p> </td> <td> <p>Zasądzono od oskarżonego koszty sądowe, w tym 20 zł wydatków postępowania odwoławczego, tj. ryczałt za doręczenia pism w sprawie, orzeczone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 3;art. 3 ust. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> <em> <!-- -->(Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.). </em>Oskarżony osiąga stały dochód, nie ma nikogo na utrzymaniu, posiadał oszczędności, co zadecydowało o obciążeniu go kosztami sądowymi. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego 2000 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 i § 15 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie <em> <!-- -->( Dz. U. z 2015 r., poz. 1800ze zm.). </em> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="719"/> </colgroup> <tr> <td> <p>7.  <strong> <!-- -->PODPIS </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="340"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.3. Granice zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>1</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>obrońca oskarżonego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025r. sygn. akt II K 303/23</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="5"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="340"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.3. Granice zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>2</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>obrońca oskarżonego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025r. sygn. akt II K 303/23</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="5"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="2"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="6"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p> <strong> <!-- -->1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> </div>