III SA/Po 710/22

SENTENCJA Dnia 13 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 roku sprawy ze skargi L Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 21 czerwca 2022 r. (nr jak w rubrum wyroku) Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD), po rozpatrzeniu odwołania L. sp. z o.o. w P. od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WWITD) z 25 października 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wys. 2.000 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92 ust. 1, ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej: u.t.d.), lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm., dalej: P.r.d.) i § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. poz. 2141). Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej 16 sierpnia 2021 r. ok. godz. 11:40 na drodze krajowej nr [...] w P. ul. [...], podczas której skontrolowano zespół pojazdów składających się z pojazdu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] nr rej. [...] Kierował nim R. S. (obyw. K. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy (po rozładunku), przejazd po załadunek do m. S. k. P., na rzecz przedsiębiorcy L. sp. z o.o., na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] Ustalono, że ww. naczepa 17 lipca 2021 r. utraciła ważność badania technicznego pojazdu, co utrwalono w protokole kontroli. Pismem z 23 sierpnia 2021 r. WWITD zawiadomił L. sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec ww. przedsiębiorcy w zakresie wymienionego w ww. protokole kontroli naruszenia. W odpowiedzi z 10 września 2021 r. strona nie zakwestionowała, że w trakcie ww. kontroli naczepa nie posiadała aktualnych badań technicznych. Zaznaczyła jedynie, że pojazd był całkowicie sprawny i można nim było wykonywać bezpieczny przejazd po drogach publicznych, czego potwierdzeniem jest badanie techniczne wykonane 16 sierpnia 2021 r. (w zał.). Brak badania technicznego był wynikiem przeoczenia. Strona wniosła o umorzenie postępowania. Wspomnianą decyzją z 25 października 2021 r. WWITD nałożył na stronę karę pieniężną w wys. 2.000 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wskazała na treść art. 92c u.t.d. podkreślając, że stacja diagnostyczna, na której dokonane zostało poprzednie badanie techniczne kontrolowanej naczepy, zawsze przed końcem terminu kolejnego badania technicznego przesyłała zawiadomienie o zbliżającym się upływie terminu ważności badań z zaproszeniem na kolejne badania. W związku z tym spółka oczekiwała na tego rodzaju powiadomienie, lecz się nie doczekała, ponieważ stacja ta została zlikwidowana. Okoliczności tej nie można było przewidzieć. W związku z powyższym zdaniem strony nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia i spełnia przesłanki określone w art. 92c u.t.d. Nadto pojazd był całkowicie sprawny. GITD utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie) przywołał treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. Następnie wskazał, że ze względu na treść art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. oraz okoliczność, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna jest nakładana na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., zaś przepis art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów zał. nr 3 do u.t.d., brak jest możliwości miarkowania kar pieniężnych na podstawie art. 189d K.p.a. Zastosowania nie znajduje również art. 189e oraz art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia, bowiem w u.t.d. zostały one odrębnie uregulowane w art. 92c ust. 1 pkt 1, a w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku – w art. 92b ust. 1 u.t.d. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd (lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d.) GITD zwrócił uwagę na przepisy art. 71 ust. 1, art. 81 i art. 82 P.r.d., z których wynika obowiązek posiadania przez właściciela pojazdu samochodowego ważnego m.in. okresowego badania technicznego, co zostaje udokumentowane zaświadczeniem diagnosty i wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 9.1. zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Stwierdzono, że w trakcie kontroli przeprowadzonej 16 sierpnia 2021 r. naczepa marki [...] nr rej. [...] nie posiadała ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego, bowiem ważność badań technicznych upłynęła 17 lipca 2021 r. GITD wyjaśnił, że zgodnie z informacją przekazaną przez Komisję dotyczącą niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2021/267 przez Polskę (Dz. Urz. UE 2021/C 76 I/22) Polska podjęła decyzję, że nie stosuje przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/267, który przedłużał termin na wykonanie badania o 10 miesięcy. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy GITD stwierdził, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wys. 2.000 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. Odnosząc się zarzutów strony wskazano, że okresowe badania techniczne, które potwierdzają zdatność pojazdu do ruchu drogowego właściciel/posiadacz pojazdu jest zobowiązany wykonać raz do roku. Strona podała, że badania techniczne wykonano tego samego dnia, w którym miała miejsce kontrola, dodatkowo naczepa przeszła badania techniczne, co potwierdziło jej zdatność do użytku i możliwość bezpiecznego poruszania się po drogach publicznych. Zdaniem GITD późniejsze przeprowadzenie badania technicznego nie konwaliduje naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej, nie uwalnia od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Odpowiadając na próbę wykazania przez stronę, że do powstania naruszenia doszło bez jej winy, gdyż zlikwidowana została stacja kontroli pojazdów, w której wykonywane były poprzednie badania techniczne, a która uprzednio zwyczajowo informowała przedsiębiorcę o zbliżającym się upływie terminu ważności badań technicznych, organ wskazał, że to po stronie właściciela pojazdu ciąży obowiązek dopilnowania, by należący do niego pojazd posiadał aktualne badania techniczne. Strona nie może przerzucać odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie na stację kontroli pojazdów, która informowała o upływie ważności badań technicznych poszczególnych pojazdów. Takie obowiązki należą do strony. Brak jest więc podstaw do zastosowania art. 92 ust. 1 pkt 1 u.t.d., bowiem do naruszeń doszło w okolicznościach, które strona powinna przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ odwoławczy dodał, że strona nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dowodów na powstanie okoliczności mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie zaś okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 9.1. zał. nr 3 do u.t.d. wskazują, że spółka miała na nie wpływ i mogła je przewidzieć. Brak badań stanowi zaniedbanie. L. sp. z o.o. wnosząc do tutejszego Sądu skargę na powyższą decyzję nie zgodziła się z jej rozstrzygnięciem. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne przeanalizowanie całości zebranego materiału dowodowego. Spółka podtrzymała wszelkie wyjaśnienia i wnioski złożone w toku postępowania. W odpowiedzi GITD wniósł o oddalenie skargi, powołując się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł równocześnie o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W piśmie procesowym z 26 września 2022 r. skarżąca podniosła, że nie jest dopuszczalne dwukrotne karanie podmiotu kontrolowanego za to samo naruszenie przepisów prawa, nawet jeśli sankcje te określają różne przepisy. Poinformowała, że kara za ww. naruszenie została już nałożona i zapłacona. W załączeniu przedłożyła pełnomocnictwo J. B. – Prezesa Zarządu L. sp. z o.o. do samodzielnej reprezentacji spółki udzielone M. C., a także decyzję WWITD z 25.10.2021 r. nr [...] o nałożeniu na T. C. pełniącego funkcję zarządzającego transportem w firmie L. sp. z o.o. karę pieniężną w wys. 200 zł za to samo naruszenie. W związku z powyższym wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że z uwagi na wniosek organu oraz brak żądania skarżącej przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. W myśl bowiem art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wówczas, zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd we wskazanym trybie i według wskazanych powyżej zasad kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa i nie narusza przepisów prawa. Bezsporny jest ustalony przez organy orzekające stan faktyczny sprawy. Przeprowadzona przez pracowników WWITD w dniu 16 sierpnia 2021 r. ok. godz. 11:40 na drodze krajowej nr [...] w P. ul. [...] kontrola ujawniła, że zespół pojazdów należący do skarżącej spółki, składający się z pojazdu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] nr rej. [...], którym kierował R. S. (obyw. K. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy (po rozładunku), przejazd po załadunek do m. S. k. P., na rzecz przedsiębiorcy L. sp. z o.o., na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...], nie posiada aktualnego badania technicznego ww. naczepy. Dotychczasowe okresowe badania techniczne utraciły bowiem ważność 17 lipca 2021 r., a więc na 30 dni przed datą kontroli. Powyższe utrwalono w protokole kontroli sporządzonym w dniu kontroli, do którego skarżąca nie wniosła zastrzeżeń. Co więcej, pismem z 10 września 2021 r., w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji do ewentualnego wskazania okoliczności i dowodów świadczących, że: 1) podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, spółka potwierdziła opisane wyżej ustalenia WWITD. Podniosła jedynie, celem wykazania spełnienia przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d., że przedmiotowa naczepa była całkowicie sprawna i bezpieczna w użytkowaniu po drogach publicznych, co potwierdza wykonany natychmiast po kontroli w dniu 16 sierpnia 2021 r. przegląd techniczny. Wyjaśnić należy, iż materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły obowiązujące w dacie stwierdzonego deliktu administracyjnego przepisy art. 4 pkt 22, art. 92 ust. 1, ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej: u.t.d.), lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm., dalej: P.r.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Legalna definicja pojęcia "obowiązków lub warunków przewozu drogowego" ujęta w art. 4 pkt 22 u.t.d., wskazuje, że przez pojęcie te należy rozumieć obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. (lit. l) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 81 ust. 1 P.r.d. nakazuje, by właściciel pojazdu samochodowego (...) lub przyczepy przedstawił go do badania technicznego. Jednym z rodzajów badań, o czym stanowi art. 81 ust. 2 P.r.d., są okresowe badania techniczne. Te zaś, zgodnie z art. 81 ust. 5 P.r.d. przeprowadzania się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Zastrzec należy, że art. 81 ust. 6-10 P.r.d. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczą okresowych badań okresowych nowych pojazdów (do 3 lat od daty pierwszej rejestracji). W sprawie mamy zaś do czynienia z naczepą po raz pierwszy zarejestrowaną w kraju 9 sierpnia 2013 r. Na gruncie powołanych wyżej przepisów P.r.d. jawi się jako oczywiste, że przedmiotowa naczepa, poddana kontroli 16 sierpnia 2021 r., winna posiadać ważne okresowe badania techniczne. Protokół kontroli ujawnił zaś, że badania te utraciły ważność 17 lipca 2021 r. W związku z powyższym zastosowanie znalazły przepisy art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W wykazie naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. zamieszczonym w załączniku nr 3 do u.t.d. w punkcie lp. 9.1 przyjęto, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd obciążone jest karą w wysokości 2.000 zł. Zważywszy, że organy orzekające prawidłowo ustaliły, iż skarżąca spółka będąc podmiotem wykonującym przewóz drogowy w dniu 16 sierpnia 2021 r. nie posiadała aktualnego okresowego badania technicznego naczepy marki [...] nr rej. [...] potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego, prawidłowo wymierzono skarżącej karę pieniężna w wys. 2.000 zł. Sąd nie znajduje również usprawiedliwionych podstaw, by zakwestionować stanowisko organu odwoławczego w zakresie stwierdzenia braku przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za stwierdzone wyżej naruszenie. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Na gruncie powyższego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, a Sąd orzekający w niniejszym składzie stanowisko to podziela, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 361/19, dostępny w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi o takie sytuacje, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 46/22, dostępny jak wyżej). W niniejszej sprawie nie sposób uznać, by skarżąca spółka jako profesjonalny podmiot wykonujący przewozy drogowe mógł zostać zwolniony z odpowiedzialności za naruszenie obowiązku legitymowania się ważnym badaniem okresowym pojazdu (naczepy) powołując się na dotychczasową własną praktykę oczekiwania informacji z danej stacji kontroli pojazdów o zbliżającym się upływie terminu ważności badań technicznych. Jak słusznie stwierdził GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji to właściciel pojazdu zobowiązany jest dopilnować, by należący do niego pojazd posiadał aktualne badania techniczne. Nie sposób uznać, by okoliczność likwidacji danej stacji kontroli pojazdów, w której uprzednio skarżąca wykonywała okresowe badania posiadanej floty pojazdów, po wcześniejszej informacji ze strony tejże stacji o zbliżającym się upływie terminu ważności badania technicznego, świadczyła o tym, że skarżąca nie miała wpływu na powstałe naruszenie. To do niej bowiem jako profesjonalisty należy obowiązek dbałości nie tylko o stan techniczny posiadanych pojazdów, ale i potwierdzenie tego stanu stosownymi corocznymi okresowymi badaniami technicznymi, zgodnie z przepisami P.r.d. Nie zwalnia również skarżącej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie okoliczność, że w dniu stwierdzonego naruszenia przedmiotowa naczepa, po przeprowadzonej kontroli, uzyskała okresowe badania techniczne potwierdzające jej zdatność do ruchu drogowego. Przepisy art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. w sposób ścisły określają nie tylko jakiego rodzaju naruszenie stanowi delikt administracyjny podlegający karze pieniężnej, ale i sztywno normują wysokość kary za to naruszenie. W tym wypadku karę wymierza się nie za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niezdatnym do ruchu drogowego, lecz za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Oznacza to, że w toku kontroli pracownicy Inspekcji Transportu Drogowego nie dokonują oceny, czy dany pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, lecz czy posiada aktualne badania techniczne. Jedynie na gruncie lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. badaniu w toku kontroli podlega ocena, czy przewóz drogowy jest wykonywany pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowanych jako niebezpieczne - za każdy pojazd. W niniejszej zaś sprawie organy I i II instancji prawidłowo stwierdziły, że doszło do naruszenia, o którym mowa w lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. Sąd uznaje również za prawidłową ocenę GITD w zakresie braku podstaw do zastosowania art. 189f § 1 K.p.a., na gruncie którego oraz na warunkach nim określonych została ustanowiona instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zważyć należy, iż zakres stosowania przepisów Działu IVa Kpa (Administracyjne kary pieniężne) wyznacza art. 189a, stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z przywołanej regulacji jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a kpa, t. 7, w: Komentarz aktualizowany do Kpa, LEX/el. 2021). Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że zastosowanie art. 189f § 1 kpa w rozpatrywanej sprawie nie może być uznane za usprawiedliwione, albowiem nie zaktualizowały się określone art. 189a § 2 K.p.a. przesłanki zastosowania omawianej instytucji. Z przepisów odrębnych w rozumieniu art. 189a § 2 K.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c u.t.d. wynika bowiem, że w warunkach w nim określonych (powołano wyżej) nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa kpa reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c utd w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f Kpa, albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVa Kpa nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a K.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. II GSK 717/21, dostępny j.w.). Odnosząc się zaś do wskazanej przez stronę skarżącą w piśmie procesowym z 26 września 2022 r. okoliczności wydania przez organ I instancji 25 października 2021 r. drugiej decyzji o nałożeniu na pełniącego funkcję zarządzającego transportem w firmie L. sp. z o.o. kary pieniężnej w wys. 200 zł za to samo naruszenie (kwalifikowanych zgodnie z zał. nr 4 do u.t.d.), co – zdaniem skarżącej - winno skutkować umorzeniem postępowania w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że nie wpływa ona na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. stanowi bowiem, że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. W niniejszej sprawie skarżącą ukarano właśnie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Ewentualny zarzut podwójnego ukarania za to samo naruszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy i zarządzającego transportem M. C. mógł formułować w sprawie ukarania go jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie L. sp. z o.o. W niniejszej sprawie karę pieniężną nałożono zaś na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. na podmiot wykonujący przewóz drogowy. Tym samym organy nie dopuściły się naruszenia art. 92a ust. 10 u.t.d. W świetle powyższego, uznając skargę za niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.