I SA/Wr 1057/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. w Z. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] sierpnia 2017, nr [...], którą działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. z art. 1 a ust. 1 pkt 3, art. 2 - 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.), przepisów Uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek oraz zwolnień od podatku od nieruchomości, utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] określająca Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., które zakończył ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Podatek został wymierzony za grunty o powierzchni całkowitej [...] m², zakwalifikowane do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowane najwyższą stawką podatkową wynoszącą [...] zł za 1 m² ich powierzchni. W uzasadnieniu po przytoczeniu treści przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l. wskazał, że Spółka jest właścicielem działki nr [...] położonej w P. przy ul. [...], o powierzchni [...] ha, która w ewidencji gruntów posiada oznaczenie Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Spółka nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Organ przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 1a ust.1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 i ust.2a, art. 6 ust 9 u.p.o.l. oraz art. 21 § 3, art. 21 § 3 O.p. Wskazał, że z dokumentów zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie wynika, że opodatkowanie dotyczy nieruchomości gruntowej, położonej w miejscowości P., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha i sklasyfikowanej w tej ewidencji jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe o symboli "Bz". Aktem notarialnym sporządzonym w dniu [...] lutego 2003 r. Reper. A nr [...] Strona nabyła na własność opisaną wyżej nieruchomość, na zasadzie art. 453 k.c. Spółka w KRS jest zapisana pod nr [...]. W aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miasta w P. skierowane do Strony informujące o podjętej uchwale w sprawie stawek podatku od nieruchomości, obowiązującej w roku 2017 oraz o' wzorach składanych deklaracji i możliwości ich uzyskania. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że opodatkowaniu w 2017 r. podlegają grunty posiadane przez Spółkę o powierzchni [...] m² (zgodnie z ewidencją gruntów), według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (będące w posiadaniu przedsiębiorcy). Podkreślił organ odwoławczy, że decydujące znacznie przy opodatkowaniu gruntów oraz budynków mają zapisy figurujące w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art 194 O.p., a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W tej mierze wskazał na wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1399/11, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, z dnia 14 września 2010r., sygn. akt II FSK 1014/10 oraz II FSK 690/09, z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1628/10, z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1399/11. Podkreślił organ, że jeśli podatnik kwestionuje dane ujawnione w ewidencji, powinien doprowadzić do zmiany widniejących tam zapisów w urzędowym trybie administracyjnym. Nie może on natomiast skutecznie domagać się od organu podatkowego weryfikacji, czy też pominięcia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie odwołał się do wyroków: WSA w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2006 r., sygn.. V SA/Gd 234/05 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. I SA Kr/1369/12). Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] sierpnia 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Strona. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) rażącego naruszenia prawa przy jej wydawaniu; 2) nie rozpoznania istoty sprawy, w tym nie rozpoznania zarzutów Skarżącej. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem Spółki organ podatkowy nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy i tym samym nie rozpoznał zarzutów podniesionych przez Spółkę. Ponadto Kolegium oparło swoje ustalenia na wypisie z ewidencji gruntów lekceważąc argumenty skarżącej Spółki co do konieczności dołączenia przez organ podatkowy pierwszej instancji dokumentacji w postaci wypisu z rejestru ksiąg wieczystych, który wskazywałby, że to Spółka jest zobowiązana do uiszczenia kwoty podatku wynikającej z zaskarżonej decyzji. Według Spółki okoliczność ta skutkuje tym, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W dalszej części skargi Spółka posiłkując się orzecznictwem sądowo administracyjnym i poglądami doktryny obszernie wyjaśniła pojęcie "rażącego naruszenia prawa". Następnie odnosząc te wyjaśnienia to rozpoznawanej sprawy Spółka stwierdziła, że działania Kolegium prowadzą wprost do naruszenia jej praw procesowych a Spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji związanych z nienależycie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Zdaniem Spółki Kolegium nie pochyliło się nad stanem faktycznym niniejszej sprawy. Jednocześnie Spółka, wskazując na przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności art. 7, art. 77 art. 76 i art. 78, szeroko wyjaśniła w jaki sposób należy prowadzić postępowanie dowodowe w sprawie administracyjnej oraz w oparciu o jakie reguły organ administracyjny powinien dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji Skarżąca Spółka stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji bezspornie wskazuje, iż Kolegium w całości przyjęło stanowisko Burmistrza Miasta P. uznając je za wiarygodne, lekceważąc przy tym zarzuty podniesione przez Spółkę. Takie działania organów administracyjnych rozpoznających niniejsza sprawę według Spółki są niedopuszczalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wynika, że decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo też, gdy zachodzą przyczyny nieważności aktu prawnego wynikające z właściwych przepisów. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Wskazać trzeba, że w sprawie niniejszej nie miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd za niezasadne należało uznać podnoszone przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów tego Kodeksu. Niezależnie od powyższego, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów Ordynacji podatkowej. Zebrany materiał dowodowy okazał się wystarczający dla rozstrzygnięcia, zaś jego ocena dokonana przez organ nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena dokonana przez organ jest racjonalna i spełnia zasady logiki oraz doświadczenia życiowego. Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 122 O.p., zasadzie zaufania (art. 121 O.p.). oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 187 O.p., nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Okoliczności zaś mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy powinny być ustalone przez organy w taki sposób, aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 191 O.p., wyłącznie w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena sprawy oraz prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. W ocenie składu orzekającego w sprawie, organy w rozpoznawanej sprawie sprostały wskazanym wymogom, nie naruszając żadnego z przywołanych przepisów postępowania. Organy zgromadziły bowiem materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na zrekonstruowanie stanu faktycznego niezbędnego dla przeprowadzenia prawidłowego procesu subsumcji (zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego), i oceniły ten materiał, zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów. Organ w zaskarżonej decyzji ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wskazaną w art. 127 O.p. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń, a także odniósł się do zarzutów odwołania, co wypełniło dyspozycję art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Wyprowadzona przez organy podatkowe ocena prawna sprawy wynikała również z niepodważonych ustaleń faktycznych, znajdujących oparcie w zebranym materiale dowodowym, włączonym do akt sprawy stosownym postanowieniem, w szczególności w treści umowy zawartej w dniu [...] lutego 2003 r. w formie aktu notarialnego Reper. A nr [...], zapisach KRS oraz wypisie z ewidencji gruntów i budynków). Strona była też powiadamiana o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Sumując, w wyniku kontroli przeprowadzonej w rozpoznawanych sprawach postępowań Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocenić należy, czy organ podatkowy zasadnie ustalił Skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...] zł przy zastosowaniu najwyższej stawki tego podatku, przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przechodząc do reguł opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy wskazać, że Strona, która nabyła własność nieruchomości gruntowej o numerze geodezyjnym działki nr [...] położonej w P. w dniu [...] marca 2013 r. stała się właścicielem tego składnika majątkowego. Jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty. W okolicznościach analizowanej sprawy niewątpliwie działka nr [...] o powierzchni o powierzchni [...] ha w ewidencji gruntów jest oznaczona symbolem Bz, który w myśl § 68 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2016.1034 ze zm.) opisuje tereny rekreacyjno - wypoczynkowe. Jednocześnie z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wynika, że klasyfikacja gruntu ujawniona w ewidencji gruntów jest wiążąca dla organu podatkowego na potrzeby wymiaru między innymi podatku od nieruchomości. Organ nie był bowiem uprawniony do przyjęcia innej klasyfikacji gruntu niż wykazana w ewidencji gruntów. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 u.p.o.l. jeśli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości spoczywa na posiadaczu samoistnym. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy Spółka nie wykazała organom podatkowym aby posiadanie samoistne miał sprawować kto inny. Trzeba pamiętać, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. Kto rzeczą faktycznie włada za kogo innego, jest dzierżycielem. Domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym (por. art. 336 do art. 339 ustawy Kodeks cywilny, aktualnie Dz.U.2017.459 ze zm. - k.c.). W tym stanie prawnym, przy braku dowodów na samoistne posiadanie działki nr [...] sprawowane nie przez właściciela, a więc Spółkę, trafnie organ podatkowy przyjął, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel, jednocześnie posiadacz samoistny, a więc Spółka. Prawidłowe jest również stanowisko organu dotyczące stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W 2017 r. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowił, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Natomiast według wspomnianego wyżej ust. 2a – na okoliczności w nim wskazane Spółka nie wskazywała w toku postępowania, a więc nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie - do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Spółka z o.o. jest kapitałową spółką prawa handlowego. Zgodnie z przepisami (art. 151 § 1 ks.h.) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ściśle z celem wiąże się pojęcie przedmiotu działalności spółki. Przedmiot określony w umowie spółki, podlega sklasyfikowaniu według PKD i ujawnieniu w rejestrze. Dane ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym wskazują, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą (art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672), zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły). Wobec tego nie ulega wątpliwości, że grunt będący własnością Spółki, jednocześnie pozostający w jej samoistnym posiadaniu, co do zasady, jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast kwestia czy Spółka faktycznie taką działalność prowadzi, czy też nie i z jakich względów, nie ma znaczenia z punktu widzenia właściwej stawki opodatkowania. Okoliczność, że Spółka o statusie przedsiębiorcy posiada składniki majątkowe należące do jej przedsiębiorstwa, które w każdej chwili obiektywnie mogą być wykorzystywane do realizowania działalności gospodarczej, przesądza o istnieniu związku tych składników majątkowych z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu przyjętym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W tym też kierunku zmierza, jak już to sygnalizowano, sądowa wykładnia tego przepisu, w której powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości. Zatem prawidłowo organ zastosował stawki podatku od nieruchomości przewidziane dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, określone w uchwale nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek oraz zwolnień od podatku od nieruchomości, a więc [...] zł od 1 m² gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. O tym jak należy wyznaczać podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w przypadku gruntów stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Sposób zastosowania tego ustawowego rozwiązania przez organ był prawidłowy. Podsumowując, rozstrzygnięcie organu jest rezultatem przeprowadzenia zupełnego postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, a w dalszej kolejności prawidłowego zastosowania przepisów materialnego prawa podatkowego, określających stronę podmiotową i przedmiotową opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zarzuty spółki nie uzasadniały uchylenia kontrolowanej decyzji. Z tych względów nie stwierdzając ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.