III Nsm 1443/24

Common courts2025-10-28

Case number

III Nsm 1443/24

Judgment date

2025-10-28

Type

DECISION

Judges

Natalia Bonowicz (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

art. 111 kro

Judgment text

Sygn. akt III Nsm 1443/24 <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> Dnia 28 października 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu III Wydział Rodzinny i Nieletnich, w składzie: PrzewodniczącySędzia Natalia Bonowicz Protokolantsekr. sąd. Ewa Redzik po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. w B. na rozprawie sprawy z wniosku D. M. przy uczestnictwie C. L. i Prokuratora Prokuratury Rejonowej B. Centrum-Zachód w B. o pozbawienie C. L. władzy rodzicielskiej nad małoletnimi: Ś. L. (1) –. K. i R. L. (1) –. K. postanawia 1. pozbawić C. L., ur. (...), PESEL (...), władzy rodzicielskiej nad jego małoletnimi dziećmi: - Ś. L. (1) . K., ur. (...) w Ł., synem D., - R. L. (1) –. K., ur. (...) w W., synem D., zamieszkałymi w T. przy ul. (...); 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. Ł. kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) plus stawka VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestnikowi postępowania C. L. z urzędu; 3. ustalić, że wnioskodawczyni i uczestnik ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Sędzia Natalia Bonowicz Sygn. akt III Nsm 1443/24 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> W dniu 19 lipca 2024 r. D. M. złożyła do tut. Sądu wniosek o pozbawienie uczestnika postępowania C. L. władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stron - Ś. L. (1) K. i R. L. (1) . K. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że dzieci pochodzą z nieformalnego związku (...) i C. L., który zakończył się w kwietniu 2023 r., kiedy wnioskodawczyni była w ciąży z małoletnim R.. Aktualnie kontakty uczestnika z dziećmi uregulowane są na mocy ugody sądowej z dnia 17 maja 2024 r., wydanej w sprawie Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. (...) W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż D. (...) ocenia zachowanie uczestnika jako sprzeczne z dobrem małoletnich dzieci oraz, że C. L. nie wykazuje realnego zainteresowania sprawami związanymi z ich wychowaniem. W ocenie D. M., uczestnik wykorzystuje kontakt z małoletnimi synami do dalszego znęcania się psychicznie nad wnioskodawczynią. W uzasadnieniu wniosku opisano, że wyrokiem karnym Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie o sygn. (...) C. L. został uznany winnym popełnienia przestępstwa znęcania się psychicznego i fizycznego nad D. M. w okresie od 2020 r. do 6 kwietnia 2023 r. W wyroku został orzeczony w środek karny w postaci zakazu zbliżania się C. L. do D. M. na odległość mniejszą niż 50 metrów, a także zakaz kontaktowania się z wnioskodawczynią w jakikolwiek sposób, bez jej wyraźnej zgody, za wyjątkiem kontaktów z małoletnimi dziećmi stron ustalonymi na okres 5 lat. Jak podkreśliła wnioskodawczyni - orzeczony zakaz jest nagminnie łamany przez uczestnika, który wykorzystując sprawy związane z dziećmi, podejmuje próby kontaktowania się z wnioskodawczynią, dążąc do dalszego kontrolowania życia wnioskodawczyni. Jak podkreśliła wnioskodawczyni, C. L. w zasadzie przy każdej realizacji kontaktów z dziećmi nie chce opuścić jej domu, wywołuje kłótnie, jest agresywny, pobudzony i krzyczy. Zachowanie uczestnika ma miejsce przy obecności małoletnich dzieci stron, co sprawia, że małoletni Ś. boi się ojca. Nadto w uzasadnieniu wniosku wskazano, że małoletni Ś. był wielokrotnie świadkiem stosowania przez C. L. przemocy wobec wnioskodawczyni, widział agresywne zachowania ojca, jego wybuchy złości, czy też niszczenie sprzętów przez uczestnika. Wnioskodawczyni podkreśliła również, że uczestnik w obecności małoletniego Ś. zażywał w domu amfetaminę i palił marihuanę, czego skutkiem jest obecnie konieczność zapewnienia dziecku opieki psychologicznej. W ocenie wnioskodawczyni, agresywne zachowania uczestnika źle wpływały również na ciążę wnioskodawczyni z drugim synem - R. i spowodowały potrzebę objęcia wnioskodawczyni opieką psychologiczną. Wnioskodawczyni dodała, że C. L. jest osobą uzależnioną od alkoholu i narkotyków, która nie panuje nad swoimi emocjami, nieobliczalną, z rozpoznanymi zaburzeniami osobowości oraz, że uczestnik kilkakrotnie odgrażał się popełnieniem samobójstwa, obwiniając o to wnioskodawczynię. W uzasadnieniu wniosku opisano ponadto, że C. L. nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci, przez co świadczenia alimentacyjne na rzecz małoletnich synów są wypłacane z Funduszu Alimentacyjnego. Nadto, w ocenie wnioskodawczyni, uczestnik nigdy nie interesował się sprawami rzeczywiście związanymi z wychowaniem dzieci, a cały ciężar opieki nad małoletnimi przez cały czas życia chłopców spoczywa na matce, która jest dla małoletnich rodzicem pierwszoplanowym. W odpowiedzi na wniosek, C. L. wniósł o oddalenie wniosku oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika profesjonalnego ustanowionego dla niego z urzędu wynagrodzenia w kwocie odpowiadającej trzykrotności stawki podstawowej. W uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek C. L. zaznaczył, że dotychczas w stosunku do niego nie zostało w jakimkolwiek postępowaniu orzeczone ograniczenie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi, jak również, że nie zostały wydane żadne zarządzenia opiekuńcze na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 109)">art. 109 kro</a>. Uczestnik podkreślił nadto, że pozbawienie władzy rodzicielskiej jest możliwe ze względu na rażące zaniedbywanie obowiązków rodzica wobec dzieci, co w jego ocenie nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Uczestnik dodał, że kocha dzieci i chce brać w ich życiu aktywny udział, a wniosek D. K. ma na celu ukaranie uczestnika za zachowania wobec matki małoletnich, które miały miejsce w przeszłości. Prokurator przychylił się do wniosku o pozbawienie władzy rodzicielskiej. Sąd ustalił, co następuje: Małoletni Ś. M. urodzony (...) i R. M. (1) urodzony (...) w W. są dziećmi pochodzącymi z nieformalnego związku (...) C. L.. Związek rodziców małoletnich zakończył się w kwietniu 2023 r. /fakty bezsporne oraz dowód: - akty urodzenia – k. 15-16 - przesłuchanie wnioskodawczyni D. M. – k.334v-336/ Na mocy ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w Toruniu III Wydziałem Rodzinnym i Nieletnich w sprawie o sygn.(...), strony ustaliły, że C. L. będzie realizował osobiste kontakty z małoletnimi synami: R. L. (1) – K. i Ś. L. (1) K. w każdą drugą i czwartą niedzielę miesiąca w godzinach 11.00 do 12.00, w drugi dzień X. Wielkanocy i drugi dzień X. Bożego Narodzenia w godzinach od 16.00 do 18.00, w Dzień Dziecka w godzinach od 16.00 do 18.00, a kontakty będą odbywać się w miejscu zamieszkania małoletnich w obecności ich matki D. M.. Ustalono także, że C. L. będzie realizował kontakty telefoniczne z małoletnimi w każdą sobotę w godzinach o 17.00 do 18.00. /fakty bezsporne oraz dowód: - ugoda – k. 19 - postanowienie z 17 maja 2024 r. – k. 20 - przesłuchanie wnioskodawczyni D. M. – k. 334v-336/ Od czasu rozstania z D. M., C. L., poza pojedynczymi wyjątkami, nie realizował obowiązku alimentacyjnego wobec swoich małoletnich dzieci. Po rozstaniu z matką dzieci, uczestnik sporadycznie przekazywał dzieciom drobne upominki lub kupował bułki czy jogurty. Decyzją z dnia 4 października 2023 r. Wójt Gminy K. przyznał prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz Ś. M. w kwocie 500 zł od 1 października 2023 r. do 30 września 2024 r. Decyzją z 12 czerwca 2024 r. ten sam organ przyznał na rzecz R. M. (1) świadczenie z funduszu alimentacyjnego kwocie 500 zł na okres od 1 maja 2024 r. do 30 września 2024 r. Świadczenia te zostały utrzymane kolejnymi decyzjami. W czasie pozostawania w związku z D. M., C. L. przez długie okresy nie pracował zarobkowo, a gdy pracował, to pracował „na czarno”. Gdy wnioskodawczyni prosiła uczestnika o pieniądze na utrzymanie domu, ten zalecał jej zwrócenie się do opieki społecznej o pomoc. Wnioskodawczyni pożyczała pieniądze „na życie” od swoich rodziców. /fakty bezsporne oraz dowód: - decyzje organu – k. 17-18v , - zeznania świadka Z. V. – k. 258v-259 - zeznania świadka T. L. – k. 257v-258 - przesłuchanie wnioskodawczyni D. M. – k. 334v-336, - przesłuchanie C. L. – k. 336-337/ C. L. jest osobą wielokrotnie karaną. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie (...)z dnia 21 maja 2024 r. C. L. uznano za winnego tego: - w okresie od nieustalonego dnia 2020 r. do 6 kwietnia 2023 r. w miejscowości K. znęcał się psychicznie i fizycznie nad D. M. w ten sposób, że pod wpływem alkoholu i narkotyków wszczynał awantury w trakcie których wyzywał ją, niszczył rzeczy użytku domowego, popychał ją, szarpał ją, zarzucał zdradę, łapał za ramiona, wykrzywiał twarz, przesuwał tj. popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> i za to skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, - w okresie od 7 kwietnia 2023 r. do 1 października 2023 r. w miejscowości K. i innych nieustalonych miejscach uporczywie nękał D. M. w ten sposób, że wykonywał do niej wbrew jej woli połączenia telefoniczne, wypisywał wbrew jej woli wiadomości na portalu V., nachodził ją w domu, kontrolował jej miejsce pobytu, straszył popełnieniem samobójstwa, co wzbudziło u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszyło jej prywatność tj. popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190 a)">art. 190a kk</a> i za to skazał do na karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 3)">art. 86 § 1 i 3 kk</a> Sąd połączył w/w kary ograniczenia wolnośi i orzekł wobec C. L. karę łączną(...) ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Nadto Sąd orzekł wobec uczestnika łączny środek karny w postaci zbliżania się do D. M. na odległość mniejszą niż 50 metrów, a także kontaktowania się z nią w jakikolwiek sposób, bez jej wyraźnej zgody, za wyjątkiem realizowania kontaktów z małoletnimi dziećmi w kształcie ustalonym przez sąd rodzinny, na okres(...). Uczestnik nie złożył apelacji od w/w wyroku, jak również nie przystąpił do wykonania kary ograniczenia wolności, co w konsekwencji skutkowało zamianą tej kary na zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze (...). Od 24 grudnia 2024 r. do chwili obecnej C. L. odbywa karę(...) pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 10 września 2025 r. w sprawie (...) uznano C. L. za winnego tego, że : - w okresie od 25 października 2023 roku do 1 maja 2024 r. oraz od 1 lipca 2024 r. do 23 grudnia 2024 r. w miejscowości T. uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz Ś. L. (1) –. K. w Kwocie 500 zł miesięcznie, określonego co do wysokości ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Toruniu z dnia 27 marca 2023 r. , sygn. akt (...), a łączna wartość powstałych wskutek tego zaległości przekroczyła równowartość trzech świadczeń okresowych, co naraziło Ś. L. (1) (...) na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb, - w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 1 maja 2024 r. oraz od 1 lipca 2024 r. do 23 grudnia 2024 r. w miejscowości T. uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego na rzecz R. M. (1) w kwocie 500 zł miesięcznie, określonego co do wysokości ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Toruniu z dnia 27 marca 2023 r. , sygn. akt (...), a łączna wartość powstałych wskutek tego zaległości przekroczyła równowartość trzech świadczeń okresowych, co naraziło R. L. (1) Konwent na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb tj. popełnienia jednego przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209§1a kk</a> i za to wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. /fakty bezsporne oraz dowód: - akta sprawy (...) wraz z wyrokiem z dnia 21 marca 2024 r. - akta sprawy (...) wraz z wyrokiem z 10 września 2025 r. - wydruk z noe-sad – k. 103 - zeznania świadka M. M. – k. 126v-127v - zeznania świadka Z. V. – k. 258v-259 - przesłuchanie wnioskodawczyni D. M. – k. 334v-336, - przesłuchanie C. L. – k. 336-336v/ C. L., pomimo orzeczonego zakazu kontaktów z D. M., za pośrednictwem różnych komunikatorów wielokrotnie pisał do wnioskodawczyni wiadomości, pytając o rozmiary ubrań dzieci, obiecując zakup określonych dla nich przedmiotów, których ostatecznie nie kupował, wyrzucając wnioskodawczyni ograniczenia w kontaktach z dziećmi, zarzucając wnioskodawczyni winę za jego z nią rozstanie, grożąc wnioskodawczyni zabraniem jej dzieci i samobójstwem. Pomimo orzeczonego zakazu kontaktów z D. M., C. L. podejmował również wielokrotnie próby kontaktu telefonicznego z D. M.. Z uwagi na powyższe, zostało przeciwko niemu wszczęte postępowanie karne, w toku którego przedstawiono mu zarzut niezastosowania się do orzeczonego środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób oraz zbliżania się na odległość mniejszą niż 50 metrów do D. M., tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a>. W trakcie postępowania przygotowawczego, C. L. przyznał się w całości do zarzucanego w/w czynu. /dowody: - dokumentacja z akt postępowania przygotowawczego (...).dz.D-(...) – k. 270 – 323 - zeznania świadka M. M.- k. 126v-127v - przesłuchanie wnioskodawczyni D. M. – k. 334v-336/ Podczas wspólnego czasu spędzanego z dziećmi, C. L. nie budował relacji z małoletnimi i nie dbał o zainteresowanie dzieci zabawą, czy o uatrakcyjnienie czasu małoletnich.. C. L. nagminnie nie przestrzegał zasad kontaktów zawartych w ugodzie poprzez przedłużanie czasu spotkań, nie pojawianie się na spotkaniach, czy też nagłe pojawienie się na spotkaniach z synami w innych dniach niż te, które zostały ustalone w ugodzie na terminy kontaktów. Uczestnik naruszał również zasady kontaktów za pomocą widekonferencji –zaprzestając okresowo kontaktów z dziećmi w ramach videokonferencji. W czasie odbywania przez C. L. kontaktów z małoletnimi synami, w mieszkaniu zajmowanym przez D. M., w pokoju obok, przebywała matka wnioskodawczyni, jej ciotka lub brat, celem zapewnienia jej poczucia bezpieczeństwa, ze względu na okoliczność, iż obecność uczestnika wywoływała u wnioskodawczyni silny stres i strach. D. M. nigdy nie ograniczała kontaktu ojca z dziećmi, które zostały uregulowane ugodą, a wręcz zachęcała do wspólnej zabawy ojca z dziećmi i budowania relacji pomiędzy nimi. Mimo wysiłków wnioskodawczyni, C. L. widział młodszego syna R. M. (1) około 10 razy. Małoletni Ś. M. był świadkiem wielu awantur, które wszczynał C. L., w trakcie których uczestnik był wulgarny i agresywny wobec D. M., ubliżał i ją szarpał. Małoletni Ś. pamięta sytuacje, w których uczestnik dobijał się do drzwi mieszkania wnioskodawczyni, co spowodowało, że małoletni nadal w sytuacji gwałtowniejszych odgłosów w domu, obawia się, że są one spowodowane obecnością uczestnika. Małoletni Ś. jest bardzo przywiązany do matki, boi się odstępować od niej na krok w trakcie spacerów i zabawy. C. L. nigdy - nawet w czasie wspólnego związku i mieszkania z matką małoletnich - nie interesował się wychowaniem małoletnich: Ś. i R., ich rozwojem, edukacją, zdrowiem, przygotowywaniem posiłków. Uczestnik dotychczas nie podejmował żadnych obowiązków rodzicielskich wobec dzieci. C. L. dotychczas nie uczył małoletnich synów prawidłowych postaw społecznych, nie dbał o zapewnienie ich najpilniejszych potrzeb, nie interesował się edukacją, leczeniem, fizjoterapią, rehabilitacją jak również nie organizował atrakcji. Między małoletnimi a C. L. nie istnieje jakakolwiek więź emocjonalna. Małoletni Ś. zwraca się do uczestnika po imieniu, nie używa wobec niego słowa „tato”. Małoletni Ś. posiada złe wspomnienia o ojcu, pamięta wszczynane przez niego awantury, boi się go. Z uwagi na częste spożywanie alkoholu przez uczestnika, małoletni Ś. nigdy nie pije z innego niż własnego kubka, tak aby nie natrafić przypadkowo na alkohol. Natomiast małoletni R. ojca w ogóle nie pamięta. Uczestnik w przeszłości powtarzał wnioskodawczyni, że małoletni R. nie jest jego synem. Po rozstaniu D. M. z C. L., C. L. wielokrotnie zachowywał się agresywnie wobec wnioskodawczyni, groził jej, że zabierze jej dzieci oraz, że włamie się do niej przez piwnicę. W przeszłości zdarzało się, że D. M. prosiła C. L. o podpisanie dokumentów związanych z dziećmi, wyrażających zgodę na określone działania wobec nich, wobec których uczestnik odmawiał złożenia podpisu. Dokumenty dotyczyły m.in. zapisania Ś. do placówki przedszkolnej. C. L. unikał także w niniejszym postępowaniu odbioru dokumentów sądowych i skierowanej do niego korespondencji sądowej. C. L. nie ocenia negatywnie swojego zachowania w stosunku do D. M. oraz małoletnich dzieci. Uczestnik deklaruje chęć współpracy z matką małoletnich. /dowody:  - wydruki wiadomości – k. 24-30, 61-64,  - sprawozdanie z wywiadu środowiskowego – k. 117-118  - zeznania świadka M. M. – k. 126v-127v  - zeznania świadka T. L. – k 257v-258  - zeznania świadka Z. V. – k. 258v-259 -przesłuchanie wnioskodawczyni D. M.- k. 334v-336/ C. L. podczas pobytu w zakładzie karnym nie kontaktuje się z małoletnimi, nie wysyła do nich kartek czy listów, nie zabiega o możliwość wpływu na życie dzieci, co tłumaczy brakiem środków pieniężnych. / dowody: - zeznania świadka T. L. – k. 257v-258 -przesłuchanie wnioskodawczyni D. M.- k. 334v-336/ D. M. od 19 lipca 2023 r. jest objęta leczeniem w poradni psychologicznej i bierze udział w zajęciach dotyczących wsparcia psychologicznego oraz radzenia sobie w kryzysie. Stan zdrowia wnioskodawczyni jest bezpośrednio powiązany z toksyczną relacją z C. L.. /fakty bezsporne oraz dowód: - dokumentacja medyczna D. M. – k. 23,31, 65, 136-139/ Sytuacja zdrowotna małoletniego Ś. M. jest obecnie niewyjaśniona, jego stan zdrowia jest poddawany badaniom. Ś. L. (1) Konwent był dotychczas objęty opieką wielu specjalistycznych poradni, m.in. poradni logopedycznej, poradni psychologicznej,(...)oraz (...). Z uwagi na zespół (...) i (...), u małoletniego Ś. stwierdzono potrzebę wczesnego wspomagania rozwoju dziecka i potrzebę kształcenia specjalnego. Małoletni Ś. choruje również na (...). W dniu 5 września 2025 r. małoletni uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności. Małoletni R. M. (1) cierpi na (...) i wymaga stałej opieki specjalistów. /fakty bezsporne oraz dowód: - dokumentacja medyczna dziecka – k. 23, 140-147, 176-179, 190-227, k. ….. - orzeczenie o niepełnoprawności – k. 327, - przesłuchanie wnioskodawczyni D. M. – k. 334v-336, C. L. posiada jeszcze jedno dziecko - córkę, z poprzedniego związku, wobec której również nie realizuje obowiązku alimentacyjnego. U uczestnika stwierdzono problemy natury psychicznej, z tego powodu przebywał kilkukrotnie na oddziale psychiatrycznym. /fakty bezsporne oraz dowody: - zeznania świadka T. L. – k. – k. 257v-258 - dokumentacja medyczna C. L. – k. 57-60 - karta karna (akta sprawy (...))/ Sąd zważył, co następuje: Przedstawiony stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonej w niniejszej sprawie, jak też sprawach Sądu Rejonowego w Toruniu(...), (...), dokumentacji, której wiarygodność nie budziła wątpliwości. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 11)">art. 11 kpc</a>, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym (...). Mając na uwadze powyższe, Sąd związany był faktem stwierdzenia w postępowaniach karnych popełnienia przez uczestnika C. L. przestępstw, których pokrzywdzoną była wnioskodawczyni, czy też w przypadku przestępstwa niealimentacji – małoletnie dzieci wnioskodawczyni i uczestnika. W toku sprawy Sąd postanowił o pominięciu wniosku uczestnika o przeprowadzenie dowodu z opinii zespołu specjalistów sądowych, uznając, że wniosek ten zmierza jedynie do przedłużenia postępowania i jest nieprzydatny do dokonania ustaleń w niniejszej sprawie. Podejmując taką decyzję, Sąd miał na uwadze przede wszystkim wiek małoletnich – R. obecnie ma (...)a Ś. ma obecnie (...) i (...), oraz fakt, że od momentu kiedy starszy Ś. miał kontakt z uczestnikiem minął prawie rok, zaś małoletni R. widział ojca około 10 razy w życiu a teraz w ogóle go nie pamięta. W toku postępowania przeprowadzono dowód z zeznań świadków M. M., T. L. oraz Z. V.. Za wiarygodne i licujące z zebranym materiałem dowodowym z dokumentów uznano zeznania świadka M. M.. Sąd miał przy tym na względzie, iż świadek była – jako matka wnioskodawczyni – blisko z nią związana. M. M. w toku postępowania została jednakże oceniona przez Sąd jako osoba prawdomówna, bez tendencji do koloryzowania i uwypuklania negatywnych cech uczestnika. Sąd ocenił, że świadek podała konkretne informacje dotyczące tego, jak wyglądały i wyglądają relacje stron oraz przede wszystkim - relacje uczestnika z dziećmi. Odmienne spostrzeżenia powziął Sąd w stosunku do zeznań T. L. i Z. V.. Świadkowie wypowiadali się pozytywnie o C. L. pomijając niejako okoliczność, że uczestnik został prawomocnie skazany za znęcanie się i nękanie D. M.. T. L. i Z. V. przedstawiały uczestnika jako przykładnego ojca, za którym dzieci wręcz przepadają. Powyższe pozostaje jednak w sprzeczności z materiałem zgromadzonym w sprawie, w szczególności dokumentacją postępowań karnych, które zakończyły się skazaniem uczestnika za przestępstwa na szkodę wnioskodawczyni i małoletnich synów. Sąd miał jednak na względzie, iż z zeznań tych świadków wynika, że nie mogły one być naocznymi świadkami codziennego funkcjonowania wnioskodawczyni, uczestnika i ich dzieci, ponieważ nie utrzymywały z nimi bliskich relacji – świadek Z. V. odwiedziła wnioskodawczynię i uczestnika jedynie dwa razy, świadek T. L. zaś kilka razy, co wynika z zeznań tych świadków. Poza tym w ocenie Sądu możliwe jest, że C. L. w czasie tych wizyt pozytywnie zachowywał się względem swojego syna Ś.. Jednakże, pojedyncze przejawy zainteresowania małoletnimi, nie są w stanie zatrzeć realiów jakie panowały wtedy w mieszkaniu stron, a także tego, w jaki sposób C. L. wykonywał władzę rodzicielską wobec dzieci. Odnosząc się w dalszej kolejności do przesłuchania wnioskodawczyni i uczestnika, ocena złożonych przez nich oświadczeń winna być dokonana z dużą dawką ostrożności, gdyż to właśnie wnioskodawczyni i uczestnik są zdecydowanie najbardziej zainteresowane pozytywnym dla nich rozstrzygnięciem sprawy. Z powyższych względów, ich relacja o przebiegu faktów jest wysoce zsubiektywizowana. Niemniej jednak, Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że D. M. w sposób prawdomówny i logiczny, przedstawiła sposób w jaki uczestnik wykonywał władzę rodzicielską wobec synów oraz jak realizował się w roli ojca i partnera. Zeznania D. M. w całej rozciągłości pokrywały się z materiałami spraw karnych oraz z przedłożoną przez nią dokumentacją, dlatego też Sąd oparł się na nich dokonując ustaleń stanu faktycznego. Sąd natomiast nie dał wiary zeznaniom C. L. w części, w której twierdził on, że zawsze prawidłowo realizował swoje obowiązki wynikające z władzy rodzicielskiej, jak również w części twierdzeń o silnej więzi emocjonalnej dzieci z nim oraz o jego prawidłowych relacjach z matką dzieci i dziećmi albowiem nie znalazły potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Stanowisko uczestnika w całości odbiega od tego co ustalono z zeznań świadka M. M., przesłuchania D. M., dowodów z dokumentów i materiałów z postępowania karnego. Przechodząc do rozważań prawnych, należy stwierdzić, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 92)">art. 92 kro</a> dziecko, aż do osiągnięcia pełnoletniości, pozostaje pod władzą rodzicielską. Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 95;art. 95 § 1)">art. 95 § 1 kro</a>, władzę rodzicielską rozumieć należy jako obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka, a także – o czym stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 96)">art. 96 kro</a> – do wychowywania dziecka, obejmującego zarówno duchowy, jak i fizyczny rozwój dziecka. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 95;art. 95 § 3)">art. 95 § 3 kro</a> władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak wymaga tego dobro dziecka i interes społeczny. Oznacza to, iż rodzice zobowiązani są zmierzać w swoich działaniach wychowawczych do takiego ukształtowania osobowości dziecka, aby wyrosło ono na prawego człowieka i dobrego obywatela, przy czym szczególnie ważny jest osobisty przykład rodziców i wpływ ich osobowości na rozwój dziecka – rodzice powinni okazywać dziecku zainteresowanie, oddanie i poświęcenie, udzielać rad i wskazówek, wykonywać w sposób odpowiedni nadzór nad zachowaniem dziecka w domu i środowisku rówieśniczym, oraz zapewnić dziecku należytą egzystencję poprzez dostarczanie odpowiedniego wyżywienia, odzieży, pomocy lekarskiej i zapewnienie właściwych warunków mieszkaniowych. Ponadto rodzice powinni sprawować swoje obowiązki rodzicielskie w taki sposób, aby wszystkie ich poczynania były zgodne z interesem dziecka. Władza rodzicielska stanowi zatem ogół praw i obowiązków względem dziecka, mających na celu zapewnienie mu należytej pieczy i strzeżenia jego interesów. Przy czym główny nacisk należy położyć na kwestię obowiązków, gdyż ich wypełnianie jest niezwykle ważne dla prawidłowego rozwoju dziecka. Owe obowiązki rodziców będące treścią władzy rodzicielskiej dotyczą pieczy nad osobą dziecka, zarządu jego majątkiem oraz wychowania dziecka. Do zespołu obowiązków zalicza się także obowiązek kierowania dzieckiem oraz obowiązek reprezentowania go. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 111;art. 111 § 1)">art. 111 § 1 kro</a> sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka. Nadto w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 111;art. 111 § 1 a)">art. 111 § 1a kro</a> sąd może pozbawić rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli mimo udzielonej pomocy nie ustały przyczyny zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 109;art. 109 § 2;art. 109 § 2 pkt. 5)">art. 109 § 2 pkt 5 kro</a> (tj. umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie z całą pewnością zaistniały przesłanki do pozbawienia C. L. władzy rodzicielskiej nad małoletnimi Ś. M. i R. M. (1) z powodu rażącego zaniedbywania przez niego obowiązków względem dzieci. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że C. L. nie ma kontaktu z małoletnimi synami: Ś. L. (2) i R. L. (2) od roku. Uczestnik postępowania nie ma kontaktu z placówką edukacyjną, do której uczęszcza małoletni Ś., nie partycypuje w kosztach utrzymania synów. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego C. L. nigdy nie sprawował roli rodzica w sposób taki, jak wymaga tego dobro dzieci i zasady współżycia społecznego. Od narodzin starszego syna Ś., nie realizował zadań opiekuna małego dziecka w postaci karmienia, przewijania, zabawiania, usypiania, nauki podstawowych czynności. W tamtym czasie był osobą nadużywającą alkoholu, a nawet narkotyków, osobą znęcającą się fizycznie i psychicznie nad swoją partnerką, osobą wybuchową, niekontrolującą złości, niszczącą przedmioty codziennego użytku, czego świadkiem był syn Ś.. Nawet bez specjalistycznej opinii biegłych specjalistów, Sąd nie ma wątpliwości, że takie zachowania uczestnika, wywoływały u małego dziecka poczucie zagrożenia, niepewności, strachu i zaburzały jego harmonijny rozwój. Również druga ciąża D. (...) nie powstrzymała C. L. przed agresywnymi zachowaniami wobec wnioskodawczyni. Zdaniem Sądu, stres i poczucie lęku, które przeżywała w trakcie ciąży z R. M. (2), mogło negatywnie wpłynąć na samą ciążę jak i zdrowie nienarodzonego wtedy jeszcze dziecka. Ojciec nienarodzonego dziecka powinien dokładać wszelkich starań dla zapewnienia przyszłej matce swojego dziecka jak najbardziej komfortowych warunków przez cały okres ciąży. Zamiast tego, ze strony C. L. następowała eskalacja negatywnych zachowań wobec wnioskodawczyni, która doprowadziła po pierwsze do rozstania stron, a po drugie do zainicjowania przez matkę dzieci postępowań karnych, które wykazały m. in. faktyczne znęcanie się psychiczne i fizyczne nad nią, a także nękanie. Nawet jednak prawomocny skazujący wyrok karny nie wpłynął w żaden pozytywny sposób na postępowanie uczestnika zarówno w stosunku do matki synów jak i samych synów. Po rozstaniu wnioskodawczyni i uczestnika, po uregulowaniu kontaktów z synami, o co wnosiła do Sądu matka dzieci, a nie uczestnik, kontakty uczestnika z synami były iluzoryczne, niespełniające celów, dla których zostały uregulowane. Jak wynika z zeznań świadka M. M., przesłuchania D. M., zgromadzonej dokumentacji w postaci wydruków wiadomości kierowanych przez uczestnika do D. M., materiałów kolejnych spraw karnych toczących się przeciwko uczestnikowi, nawet jeśli stawiał się on na spotkania z dziećmi czy wykonywał do nich połącznia wideo, to jednak jego celem nie było budowanie więzi z synami, nauka wartości, wspólna zabawa, opieka. Celem odwiedzin było to aby uzyskać od małego Ś. czy samej D. M. informacji o jej życiu prywatnym, zastraszanie wnioskodawczyni czy wywoływanie u niej poczucia winy z powodu rozpadu rodziny. Przechodząc dalej, należy podkreślić, że za zachowanie godzące w dobro dzieci i przeciw byciu aktywnym rodzicem, należy potraktować doprowadzenie przez C. L. do jego osadzenia w zakładzie karnym, co było konsekwencją niewykonania przez niego kary ograniczenia wolności w wymiarze łącznym lat dwóch. Choć uczestnik nie pracował na stałe, to zaniechał realizacji prac społecznych w wymiarze tylko 20 godzin tygodniowo, czym doprowadził do zamiany kary na zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze roku, co w rezultacie doprowadziło do zupełnego ustania relacji z dziećmi. Jak wynika z zeznań wnioskodawczyni, a C. L. nie wykazał by było inaczej, kontakt z dziećmi w okresie przebywania w zakładzie karnym zupełnie został zaniechany, ojciec nie wysyła do nich nawet listów, drobnych upominków, nie dzwoni. Ocena dotychczasowego sposobu wykonania przez uczestnika władzy rodzicielskiej jest dla uczestnika druzgocąco negatywna, gdyż zasadniczo od urodzenia się dzieci zaniedbał on wszelkie możliwe obowiązki rodzica. Sąd zwrócił uwagę, przesłuchując uczestnika, że jest on osobą pozbawioną samokrytycyzmu, negującą swoje nieprawidłowe zachowanie wobec zarówno matki dzieci jak i dzieci. Uczestnik w żadnym momencie postępowania, ani wcześniej, nie miał na uwadze dobra małoletnich dzieci, które jest nadrzędnym kryterium wszelkich rozstrzygnięć w zakresie władzy rodzicielskiej. Przez dobro dziecka rozumie się sytuacje, w której dziecko przebywa i wychowywane jest w warunkach maksymalnie gwarantujących mu właściwy rozwój fizyczny i duchowy, w rodzinie – najlepiej naturalnej – w atmosferze miłości, w warunkach pozwalających zaspokoić rozsądnie rozumiane jego potrzeby i najpełniej rozwijać jego talenty i zdolności samodzielnego, twórczego działania oraz ukształtować charakter w duchu określonych ideałów (Z. R.: Pojęcie i funkcja „dobra dziecka” w polskim prawie rodzinnym i opiekuńczym, Studia (...), t. XXXI, s. 19). Pojęcie dobra dziecka obejmuje zatem nie tylko zaspokojenie jego potrzeb życiowych - wyżywienia, mieszkania, pomocy w nauce itp. ale także jego stan i potrzeby emocjonalne, psychiczne (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 października 2010 r.,(...). O dobro dzieci tak rozumiane, uczestnik nigdy nie zadbał. Zwrócić należy uwagę, że wyrażone przez uczestnika w trakcie rozprawy w dniu 28 października 2025 r. stanowisko, o tym, że wykonywanie władzy rodzicielskiej polega na udzielaniu zgód na leczenie dziecka, wyjazdy za granicę, jest absolutnie nieprawidłowe. Jak już wcześniej wskazano władza rodzicielska jest źródłem szeregu obowiązków rodziców, o to by dziecko wychowywało się w dobrych wartościach i wyrosło na prawego obywatela, zapewnianie mu poczucia bezpieczeństwa, rozwoju, dbanie o jego zdrowie fizyczne i psychiczne. W toku niniejszego postępowania uczestnik nie wykazał ani jednego zachowania, które byłoby przejawem prawidłowego wykonywania władzy rodzicielskiej wobec synów. Uczestnik został prawomocnie skazany za przestępstwa z użyciem przemocy fizycznej i psychicznej wobec uczestniczki, której niejako rykoszetem doświadczyli także jego synowie. Nadto uczestnik został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa niealimentacji wobec swoich synów, a więc pozbawił ich środków utrzymania, a nawet jak wynika z wyroku sądu karnego doprowadził do ich niedostatku. Uczestnik miał za nic filar rodzicielstwa w postaci zapewnienia komfortu finansowego dzieciom, pozostając bez stałej pracy i pozostawiając na barkach D. M. dbałość o wszelkie aspekty wychowania i utrzymania dzieci - co wnioskodawczyni uczyniła bardzo dobrze. C. L. nie odwoływał się od orzeczeń sądów karnych, przyznawał się nawet do zarzuconych mu czynów, co świadczy o akceptacji swojej winy za niedozwolone prawem zachowania. Choć Sąd nie neguje, że uczestnik kocha dzieci, to jednak nie posiada on kompetencji do tego by pozostawić mu władzę rodzicielską nad nimi. Uczestnik nie wykorzystał w żadnej mierze atrybutów rodzicielstwa, a jego wizja spełniania się w roli ojca była zaburzona przez spożywanie alkoholu i narkotyków. Co więcej, uczestnik nie zabiegał również o to by zwiększyć możliwość komunikacji z dziećmi, ustalić kontakty z nimi na takim poziomie, by faktycznie móc uczestniczyć w ich życiu. To matka dzieci wykazała się dojrzałością o tyle, że zainicjowała postępowania o ustalenie kontaktów i kontakt ten umożliwiała, chcąc by został on między ojcem a ich dziećmi zachowany. Podkreślić należy, że prawo do utrzymywania kontaktów z dzieckiem jest niezależne od posiadania władzy rodzicielskiej. Nawet zatem rodzic pozbawiony tej władzy ma prawo do spotkań z dzieckiem. Podobnie, jeśli uczestnik zaniecha destrukcyjnych zachowań, a po opuszczeniu zakładu karnego postanowi zmienić swoje życie na lepsze i wykaże, że jest osobą wartościową na tyle by pełnić rolę opiekuna swoich dzieci i mieć realny wpływ na ich wychowanie, również poprzez alimentację, to nic nie stoi na przeszkodzie, by władza rodzicielska została mu przywrócona w całości lub ograniczonym zakresie. Marginalnie wskazać należy, że brak uprzedniego objęcia władzy rodzicielskiej uczestnika kontrolom tj. niewydanie żadnych zarządzeń opiekuńczych, na kanwie niniejszej sprawy nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki dla odmowy uwzględnienia wniosku wnioskodawczyni i prokuratury. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 czerwca 1997 roku wydanym w sprawie III CKN 122/97, pozbawienie władzy rodzicielskiej jest najsurowszym środkiem ingerencji sądu, który można zastosować dopiero wówczas, gdy stosowane dotychczas łagodniejsze środki okazały się nieskuteczne lub gdy w okolicznościach danego wypadku jest oczywiste, że stosowanie łagodniejszych środków jest niecelowe. Sąd w pełni ten pogląd podziela. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, w szczególności wobec bezkrytycznego stosunku uczestnika do swojego dotychczasowego postępowania względem wnioskodawczyni i synów, bezcelowym jest stosowanie wobec C. L. łagodniejszego środka ingerencji we władze rodzicielską. W ocenie Sądu całokształt wskazanych powyżej okoliczności pozwala na przyjęcie, że C. L. w sposób rażący zaniedbuje swoje obowiązki wobec małoletnich synów: Ś. M. i R. L. (1) . K., co przemawia za pozbawieniem go władzy rodzicielskiej w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 111;art. 111 § 1)">art. 111 § 1 k.r.o.</a> Sąd uznał, że pozostawienie władzy rodzicielskiej wyłącznie matce małoletnich da im poczucie bezpieczeństwa, nie zaburzy procesu diagnozy i leczenia dzieci, umożliwi podejmowanie przez matkę samodzielnie działań związanych z ich wychowaniem. Mając na uwadze powyższe rozważania, w punkcie I postanowienia orzeczono o pozbawieniu C. L. władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi Ś. i R. L. (1) –. K. na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 111;art. 111 § 1)">art. 111§1 kro</a>. W punkcie II postanowienia Sąd przyznał adwokatowi R. Ł. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu wynagrodzenie w kwocie 240 zł, powiększonej o podatek od towarów usług za pomoc udzieloną uczestnikowi postępowania urzędu. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości trzykrotności stawki za pomoc prawną. Nakład pracy pełnomocnika nie był nadmiernie duży, a przebieg postępowania standardowy, uczestnikowi ustanowiono pełnomocnika z urzędu dopiero na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520 pkt. 3)">punkcie III</a> postępowania zgodnie z zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520)">art. 520 kpc</a>, każda ze stron poniosła wydatki związane ze swoim udziałem w sprawie. Sędzia Natalia Bonowicz </div>