II FSK 1374/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Andrzej Grzelak, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 183/04 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 135 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE II FSK 1374/06 UZASADNIENIE W dniu 4 lipca 2003r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. wpłynął wniosek płatnika M. M. - A. R. P .i I. G.-P., o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od lipca do października 1998 r. wraz z korektami deklaracji na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy PIT-4 odpowiednio za każdy miesiąc. Płatnik stwierdził, że w sporządzonych deklaracjach wykazał i pobrał zaliczki na podatek dochodowy od dokonanych w poszczególnych miesiącach wypłat z tytułu wynagrodzeń, to faktycznie sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem pracownicy należnych wynagrodzeń nie otrzymali oraz nie zostały one postawione do ich dyspozycji. Pierwszy Urząd Skarbowy w G. decyzją z dnia 11 grudnia 2003r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od lipca do października 1998 roku, uznając że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż po stronie płatnika powstała nadpłata. Płatnik nie zgadzając się z treścią decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi podatkowemu dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i brak uzasadnienia dla odrzucenia twierdzeń odwołującego. Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 26 lutego 2004r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołał art. 75 § 2 pkt 2 i § 3 oraz art. 72 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz.926 z późn. zm. zwana dalej Ord.pod.) i wskazał, że w deklaracjach PIT-4 płatnik zadeklarował zaliczki przekazane do urzędu skarbowego odpowiednio: za miesiąc lipiec 1998 r. 54,50 zł., za miesiąc sierpień 1998 r. 409,35 zł., za miesiąc wrzesień 1998 r. 629,11 zł., za miesiąc październik 1998 r. 2.049,59 zł. W złożonych w dniu 20 października 2002r. korektach deklaracji PIT-4 płatnik wykazał natomiast zaliczki przekazane do urzędu skarbowego odpowiednio w wysokości: * za miesiąc lipiec 1998 r. 0 zł., * za miesiąc sierpień 1998 r. 209,00 zł., * za miesiąc wrzesień 1998 r 209,00 zł., * za miesiąc październik 1998 r. 1.254,00 zł. Zgromadzony w sprawie materiał nie potwierdził zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych złożonego przez płatnika a cała dokumentacja źródłowa pochodząca od płatnika wskazała, że płatnik obliczył, pobrał i odprowadził do urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości należnej. Powyższe ustalenia potwierdzone zostały również przez pracowników zatrudnionych w okresie od lipca do października 1998r. w firmie podatnika. Płatnik nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i zaskarżył je do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuty skargi oparł na kwestii odmienności ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu toczącym się wobec skarżącego jako podatnika w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 marca 2006 r., sygn.akt. I SA/Gd 183/04, oddalił skargę. Sąd uznał, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadziła się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe zasadnie odmówiły podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od lipca do października 1998 r. Sąd zgodził się z twierdzeniem organów podatkowych, że nadpłata podatku przez płatnika dotyczy jedynie tych przypadków, w których dochodzi do uszczerbku majątku płatnika, na skutek zapłacenia należnego świadczenia w większej wysokości od tej, w której zostało pobrane i winno być uiszczone zgodnie z przepisami na rzecz wierzyciela. Sąd stwierdził, że z zebranych w sprawie dowodów, przede wszystkim z list płac, dowodów wewnętrznych, raportów kasowych oraz wyciągu z podatkowej księgi przychodów i rozchodów sporządzonych w okresie od lipca do października 1998r. wynika, że płatnik w rozpatrywanych miesiącach wypłacił wynagrodzenia i potrącił zaliczki na podatek w wysokości wykazanej w deklaracjach. Powyższe znajduje potwierdzenie także w zeznaniach świadków. Ponieważ w toku postępowania skarżący nie przedstawił jakichkolwiek kontrargumentów na okoliczność wysokości dokonanych wypłat wynagrodzeń w poszczególnych miesiącach oraz wysokości pobranego podatku Sąd przyjął, że organy podatkowe zasadnie stwierdziły brak przesłanek wynikających z cyt. powyżej art. 75 § 2 pkt 2 lit. a) Ord. pod. i odmówiły stwierdzenia nadpłaty podatku opierając się na zgromadzonym przez siebie materiale dowodowym. W sprawie naruszenia właściwości miejscowej Sąd uznał za pozbawione jakichkolwiek podstaw zarzuty skargi i zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. zwana dalej u.p.d.o.f..). Sąd przychylił się do stanowiska organu odwoławczego, że ustalenia dokonane w tracie postępowania prowadzonego równolegle wobec płatnika przez Pierwszy Urząd Skarbowy w G. ( właściwego miejscowo dla miejsca zamieszkania podatnika jako osoby fizycznej) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, nie mają wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności : - art. 145 §1 ust. 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn zm. zwana dalej p.p.s.a.) poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 lutego 2004 roku oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 11 grudnia 2003 roku, mimo naruszenia przez te organy przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 17 Ord. pod., poprzez uznanie I Urzędu Skarbowego w G. za właściwy miejscowo w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń Na podstawie art. 185 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Według niego, w myśl art. 17 § 1 Ord.pod. właściwym w sprawie powinien być I Urząd Skarbowy w G.. Brak wyłączenia się organu podatkowego w G. i przekazania sprawy do odpowiedniego organu w G. stanowi zdaniem skarżącego naruszenie ww. przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ podniósł, że Skarżący jako zarzut pod adresem zaskarżonego wyroku wskazał wyłącznie naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 17 Ord.pod. W opinii organu zarzut ten nie znajduje podstaw prawnych ani faktycznych. Organ w pełni podzielił stanowisko, że właściwość miejscowa organu podatkowego I instancji w niniejszej sprawie została ustalona prawidłowo w oparciu o art. 38 u.p.d.o.f. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny przesądziła błędna konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej. Autor tej skargi sformułował zarzut "naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...}, mimo naruszenia przez te organy przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie I Urzędu Skarbowego za właściwy miejscowo w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych" (s. 1 skargi kasacyjnej). Tak przedstawione naruszenie prawa można by łączyć jedynie z uchybieniem przepisowi art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem chodzi tu o wadę kwalifikującą do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji (art. 247 § 1 pkt 1 Ord. pod.), a nie o takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznanie tego zarzutu pozostaje więc poza zakresem oceny Sądu, podobnie jak pozostałe - nie poparte przytoczeniem jakichkolwiek przepisów prawa, które mogły zostać bądź zostały naruszone - zarzuty ujęte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, a to oznacza, że jest on związany podstawami tej skargi. Należy jednocześnie zauważyć, że jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia, skarga kasacyjna wymaga uwzględnienia przez jej autora ustanowionych rygorów prawnych, w szczególności zaś postawienia zarzutów odpowiadających w swej treści wskazanej podstawie kasacyjnej. Realizacji tego celu ma służyć ustanowiony przymus adwokacko-radcowski. Wszelkie niedociągnięcia lub błędy osoby sporządzającej skargę kasacyjną uniemożliwiają osiągnięcie celów kontroli instancyjnej. W świetle obowiązującej regulacji prawnej, obciążają one jednak - co jest oczywiste - stronę skarżącą. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w myśl art. 204 pkt 1 tej ustawy.