I SA/Go 208/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacka Niedzielski Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 i 2017 rok oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Zarządu Związku E. z dnia [...] stycznia 2020r. w przedmiocie określenia R.B. wysokości rocznej ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 i 2017 rok. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy: Dnia 30 lipca 2013 r. skarżący złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w [...], a stanowiącej własność skarżącego i uczestniczki postępowania. Zadeklarowano 1 osobę, odpady zbierane w sposób selektywny, składając deklarację jak dla nieruchomości zamieszkałej. Zarząd Związku powziąwszy wątpliwość co do rzeczywistego sposobu wykorzystywania nieruchomości, przeprowadził postępowanie administracyjne, a następnie wydał - jako organ uprawniony zgodnie z art. 6q ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm. - dalej: u.c.p.g.) - w dniu 27 lipca 2018 r. decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami, odmienną niż wynikająca z deklaracji skarżącego. Organ stwierdził, że nieruchomość nie jest zamieszkana, a Skarżący wykorzystuje ją jedynie przez część roku i to na cele rekreacyjno – wypoczynkowe. Organ ocenił, że w przypadku tej nieruchomości deklaracja powinna być złożona jak dla nieruchomości o charakterze letniskowym i powinna być uiszczana roczna opłata ryczałtowa. Taki charakter nieruchomości potwierdzić miały - zdaniem ZZM - oględziny nieruchomości oraz fakt, iż Skarżący odbierał kierowaną dla siebie korespondencję pod adresem zamieszkania w [...]. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, SKO decyzją z [...] października 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący nie zgodził się z tą decyzją i wniósł skargę od niej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Tenże wyrokiem z 31 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Go 54/19 uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Sąd po pierwsze stwierdził, że brak w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jakiegokolwiek potwierdzenia wyłącznie sezonowego wykorzystywania nieruchomości. Podkreślił, że stwierdzenie w protokole z oględzin z [...] maja 2018 r, że dom jest wykorzystywany w celach rekreacyjno - wypoczynkowych, nie poparte żadną konkretną obserwacją, nie mogło zostać uznane za dopuszczalne ani za miarodajne i nie mogło stanowić podstawy oparcia o nie ustaleń faktycznych. Ponadto w toku postępowania nie uzyskano żadnego innego dowodu służącego zbadaniu sposobu oraz celu wykorzystywania nieruchomości. W szczególności nie przesłuchano Skarżących, a ograniczono się wyłącznie do wezwania ich do złożenia wyjaśnień dotyczących: tytułu prawnego do nieruchomości i przyczyn niezłożenia deklaracji o oczekiwanej przez organ treści. Zdaniem Sądu ani to, że skarżący nie przedłożył dowodów potwierdzających wywóz nieczystości płynnych oraz, że odbiera kierowaną do niego korespondencję w [...], nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla stanowiska, że dom służy jedynie do celów rekreacyjno - wypoczynkowych, a już tym bardziej do przyjęcia, że jest wykorzystywany sezonowo, a to te okoliczności, stanowią prawne przesłanki zastosowania opłaty takiej jak określona zaskarżoną decyzją. Spełnione one muszą być przy tym łącznie. Sąd zwrócił te uwagę, że nie poczyniono ustaleń w celu ustalenia okresu, w jakim nieruchomość jest wykorzystywana. W konsekwencji ustalenia w tych kwestiach uznał za dowolne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA zalecił organom uzupełnienie materiału dowodowego dla ustalenia celu i sposobu wykorzystywania spornej nieruchomości. Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. SKO uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku postępowania - w odpowiedzi na wezwanie - uzyskano w dniu 7.10.2019r. odpowiedź z ZwiK z której wynika, że Państwo B. nie byli w ogóle klientami zakładu. W dniu [...].10.2019r. przesłuchano małżonków B. E.B. zeznała, że w 2016-2017 z nieruchomości w [...] korzystała sporadycznie, nie pamięta, czy mąż w tych latach pracował, czy nie, lecz jak jeździł do pracy, to albo z [...], albo z [...]; mąż w latach 2016-2017 na stałe zamieszkiwał w [...]; w latach 2016-2017 w [...] mieszkała wspólnie z mężem, na 2 osoby było złożone oświadczenie do wspólnoty mieszkaniowej. R.B. zeznał m.in. z kolei, że budynek używał w sposób mieszkalny, nieruchomość użytkuje głównie sam od 1999 roku (średnio 20-25 dni w miesiącu, czasami cały miesiąc); w latach 2016-2017 dojeżdżał i z [...] i z [...]; większość czasu przebywał w [...], w [...] mieszka z żoną; oświadczenie do wspólnoty jest złożone na dwie osoby - jest ujęty tam z żoną; lekarza rodzinnego ma w [...]; korespondencja była kierowana do [...], gdyż takie było życzenie; cały czas jest zameldowany w [...]; nie pamięta, jak często wywozi nieczystości. Strona nie wyjaśniła, kto wywozi nieczystości z posesji. W dniu [...].10.2019r. dokonano ponownych oględzin nieruchomości w [...] (strona była zawiadomiona o powyższym). W ich wyniku stwierdzono, że na zadbanej działce znajduje się murowany budynek, pomieszczenia wyposażone w meble i sprzęt użytku codziennego, zbiornik na nieczystości płynne o pojemności 12000L, woda z własnego ujęcia, ogrzewanie olejowe oraz kominek. R.B. nie wyraził zgody na dokonanie dokumentacji fotograficznej. Następnie wezwano sąsiadów z [...] do złożenia wyjaśnień, kto zamieszkiwał od 2016 roku lokal przy [...]. Podczas rozmowy telefonicznej w dniu [...].10.2019 r. M.Z. poinformował, że Państwo B. są jego sąsiadami w [...], lecz po chwili wycofał to co powiedział. Podczas rozmowy w dniu [...] listopada 2019 r. podał jednak, że Państwo B. są jego sąsiadami od ćwierć wieku. J.C. w dniu [...] listopada 2019 r. podała natomiast, że ww. są jej sąsiadami od 2016 r. i mieszkają w [...]. Z kolei L.R. oświadczył w piśmie z [...].12.2019 r. (data nadania), że nie utrzymuje żadnych kontaktów z sąsiadami, a R.B. widuje raz na 2-3 miesiące, zaś E.B. raz na tydzień. D.S. poinformowała z kolei podczas rozmowy telefonicznej, że nie zna sąsiadów, bo przebywa poza granicami kraju. W związku z powyższym, ZZM decyzją z [...] stycznia 2020 r. określił skarżącemu wysokość rocznej opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 170 zł za 2016 rok i 210,00 zł za rok 2017. Organ I instancji stwierdził, że bez znaczenia w niniejszej sprawie jest okoliczność, że strona w miesiącach letnich, a nawet dłużej przebywa w przedmiotowej nieruchomości na stałe. Organ nie kwestionował też, że w dokumentach jest to budynek mieszkalny, lecz zebrany materiał dowodowy – jego zdaniem dowodzi - że nieruchomość jest wykorzystywana w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. Organ jednoznacznie bowiem ustalił, że na nieruchomości znajduje się budynek murowany, wykorzystywany jedynie przez część roku, na co jednoznacznie wskazują przeprowadzone oględziny, złożona w roku 2013 deklaracja jak dla nieruchomości o charakterze letniskowym, fakt zamieszkiwania przez stronę w [...] (oświadczenia sąsiadów, jak również samej strony podczas przesłuchania) oraz fakt odbierania korespondencji przez stronę w [...]. W odwołaniu strona podniosła, że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym. SKO decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zauważono, że już sposób złożenia deklaracji mógł wzbudzić uzasadnione wątpliwości organu I instancji co do poprawności jej złożenia. W złożonej deklaracji na gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości w [...] z dnia [...].07.2013r. R.B. w części "D" deklaracji (składający deklarację - adres lub siedziba składającego deklarację -"wpisać, gdy jest inny niż w części "C" deklaracji) wskazał bowiem adres: [...]. Adres w [...] jest wskazany w części "C" deklaracji (adres nieruchomości, z której będą odbierane odpady komunalne). Już taki sposób wypełnienia deklaracji oznacza, że nieruchomość w [...] nie była w dniu składania tej deklaracji miejscem zamieszkania strony. W toku postępowania strona podaje też , że dane zawarte w ww. deklaracji nie uległy zmianie od daty jej złożenia. Jednocześnie w tej samej deklaracji w części "E" wskazała, iż na nieruchomości, z której będą odbierane odpady komunalne zamieszkuje 1 osoba. Zdaniem organu odwoławczego te wątpliwości okazały się uzasadnione, gdyż strona w zeznaniach podatkowych składanych w Urzędzie Skarbowym wskazuje jako adres zamieszkania adres w [...] (przesłuchanie strony - R.B. -odp. na pytanie nr 15, K-46 akt). Także całkowicie jednoznaczne przesłuchanie E.B. potwierdza, że oboje małżonkowie zamieszkiwali w latach 2016-2017 na stałe w [...], w [...] nikt nie mieszkał na stałe. Na pytanie o cel przyjazdów męża do [...] - czy po to by pracować, odpoczywać, czy w innym celu - Pani B. odpowiedziała, że we wszystkich wymienionych celach. Z kolei przeprowadzone przez organ I instancji oględziny przedmiotowej nieruchomości w [...] (dokonane w dniu [...].10.2019r. ) potwierdzają tylko, że nieruchomość, wbrew twierdzeniom strony nie jest nieruchomością zamieszkałą. Podkreślono, że w toku postępowania dowodowego nie była możliwa analiza rachunków za zużycie prądu (były to prognozy), jak również za ilość wywozów nieczystości płynnych w ciągu roku 2016 i 2017, albowiem strona pomimo wezwań - nie przedłożyła rachunków i pokwitowań. W ocenie organu odwoławczego treść deklaracji złożonej przez stronę, jak i oświadczenia złożone w zeznaniach podatkowych (zeznanie strony), a także przesłuchanie E.B. świadczą o tym, że strona zamieszkiwała w roku 2016 i 2017 w [...], a nie w [...]. Korzystanie z nieruchomości w [...] w przeciągu całego roku, co podnosiła strona - również w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, nie jest tożsame z zamieszkiwaniem w niej na stałe i traktowaniem tej nieruchomości jako swego centrum życiowego. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego R.B. zarzucił naruszenie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i określenie wartości rocznej ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu podniósł, że jego dom od ponad 20 lat jest budynkiem mieszkalnym i służy do mieszkania a nie do celów rekreacyjno- wypoczynkowych. Podał, że na terenie posesji przebywa cały rok przez 12 miesięcy. Mieszka od 15 do 23 dni. Zużywa prąd, wodę i wywozi nieczystości. Zarzucił, że oględziny dokonane w dniu [...] maja 2018 r. polegały na tym, że pracownicy E. – nawet nie weszli na teren posesji, lecz stali na drodze przed nią. Na tej podstawie nie można stwierdzić, że dom jest letniskowy. Korespondencja jest z kolei przesyłana na adres [...], także z firmy E., bo tak sobie życzy. Z deklaracji złożonej w lipcu 2013 nie wynika, że jest to domek letniskowy, a świadczy że wywóz śmieci ma się odbywać całorocznie, co jednoznacznie wskazuje na to, że budynek wykorzystywany jest jako budynek mieszkalny a nie dom letniskowy. Podkreślił zarazem, że w [...] jest zameldowany od ponad 30 lat, dlatego też tam składał deklarację podatkową. Rachunki za prąd i nieczystości wyrzuca jako niepotrzebne. Jako centrum życiowe podał miejscowość [...], skąd codziennie rano wyjeżdża do [...], gdzie jestem zameldowany i gdzie pracuje, po czym wyjeżdża do [...]. Stwierdził też, że jego żona ma bardzo krótką pamięć i dlatego mówiła, że mieszka w [...], ponieważ codziennie się widują. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Oś sporu koncentruje się wokół ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w [...] za 2016 i 2017 rok. Zdaniem skarżącego, budynek położony na ww. nieruchomości stanowi jego centrum życiowe, dlatego też w dniu 30 lipca 2013 r. złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na tej nieruchomości jak dla nieruchomości zamieszkałej. Z kolei organy twierdzą, że ww. nieruchomość była w ww. okresie wykorzystywana na cele rekreacyjno – wypoczynkowe. Przed przystąpieniem do rozważań przypomnieć należy, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., który prawomocnym wyrokiem z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Go 54/19, uchylił decyzję SKO z [...] października 2018 r. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: P.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 P.p.s.a. przewiduje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 28 maja 2008r., sygn. akt I FSK 613/08). Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 P.p.s.a. i art. 170 P.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie, w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 1328/10). Tym samym, rozpatrując niniejszą skargę, Sąd związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyżej wymienionym prawomocnym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 31 maja 2019 r. W powyższym wyroku Sąd stwierdzając naruszenie przez organ art. 122, art. 124, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6q u.c.p.g., i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchylił decyzję SKO z [...].10.2018 r. Sąd stwierdził wówczas, że choć organy zasadnie przyjęły, że o tym, czy dany budynek można zakwalifikować jako dom letniskowy nie przesądzają jego cechy techniczne, lecz sposób wykorzystywania, to już samo ustalenie, że nieruchomość służyła skarżącemu do celów rekreacyjno – wypoczynkowych, podobnie jak ustalenie o wyłącznie sezonowym wykorzystywaniu nieruchomości, było – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – nieuzasadnione. Sąd wytknął organowi, że ustalenie o wykorzystywaniu domu w celach rekreacyjno – wypoczynkowych oparł o niemiarodajny dowód z jego oględzin z [...] maja 2018 r. w toku których – wykraczając poza zakres czynności podejmowanych w toku oględzin – sformułowano ustalenia faktyczne. Zaakcentował, że w toku postępowania nie uzyskano żadnego innego dowodu służącemu zbadaniu sposobu oraz celu wykorzystywania nieruchomości, w szczególności nie przesłuchano strony skarżącej. Nie poczyniono też jakichkolwiek działań w celu ustalenia okresu, w jakim nieruchomość jest wykorzystywana. Sąd orzekający w niniejszym składzie stwierdza, że po ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wydały rozstrzygnięcia w zgodzie ze wskazaniami zawartymi w ww. wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Go 54/19. Zakreślając ramy prawne sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 6c ust.1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z ust. 2 tego przepisy wynika zaś, że Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W myśl art. 3 ust. 2a tej ustawy w razie wykonywania przez związek międzygminny zadań, o których mowa w ust. 2 (m. in. objęcie wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi), określone w ustawie prawa i obowiązki organów gminy, w tym uchwalanie aktów prawa miejscowego, wykonują właściwe organy tego związku. Zgodnie z art. 6 i ust. 1 i 2 ustawy obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec; 2) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Z kolei art. 6j ust 3b ustawy stanowi, że w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Aktem prawa miejscowego mającym znaczenie w sprawie jest uchwała Zgromadzenia Związku E. Nr [...] z dnia [...].03.2015r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowej lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, wykorzystywane jedynie przez część roku, która w § 1 pkt 1 stanowi, że ustala się dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe wykorzystywane jedynie przez część roku ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W powyższej uchwale w § 1 ustalono dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od jednego domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września w wysokości: a) jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny -170,00 zł, b) jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 290,00 zł. W § 2 uchwały ustalono, że ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się jednorazowo rocznie, z góry do 15 dnia maja każdego roku, którego obowiązek ponoszenia opłaty dotyczy, bądź w terminach i kwotach określonych w § 2 ust. 2 i 3 uchwały (w terminach do 15 dnia miesiąca maja, czerwca, lipca, sierpnia, września w wysokości po 34,00zł miesięcznie w przypadku segregowania odpadów komunalnych i w wysokości po 58,00 zł miesięcznie w przypadku niesegregowania odpadów komunalnych). Także w uchwale Nr [...]. Zgromadzenia Związku E. z dnia [...] sierpnia 2016r. która obowiązywała w roku 2017 - w § 1 ustalono dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od jednego domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września w wysokości: a) jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny -210,00zł, b) jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 390,00zł. Ustalono w § 2 uchwały, że ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się jednorazowo rocznie, z góry do 15 dnia maja każdego roku, którego obowiązek ponoszenia opłaty dotyczy, bądź w terminach i kwotach określonych w § 2 ust. 2 i 3 uchwały (w terminach do 15 dnia miesiąca maja, czerwca, lipca, sierpnia, września w wysokości po 42,00zł miesięcznie w przypadku segregowania odpadów komunalnych i w wysokości po 78,00zł miesięcznie w przypadku niesegregowania odpadów komunalnych). Podzielić należy w tym miejscu pogląd przedstawiony w stanowisku Ministerstwa Środowiska z dnia 30 kwietnia 2015 roku, że brak ustawowej definicji pojęcia domku letniskowego oraz nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W związku z powyższym pojęciom tym należy nadać znaczenie przyjęte w języku potocznym. Domki letniskowe nie służą do zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych tylko do celów związanych z wypoczynkiem. Zasadniczo nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, nie są wykorzystywane do zamieszkania, tylko w celu czasowego przebywania w związku z wypoczynkiem. Dlatego też są zaliczane do kategorii nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy ale powstają na nich odpady komunalne. Istotne jest tu nie przeznaczenie nieruchomości (np. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego), tylko faktyczne funkcje, jakie pełnią, faktyczny sposób ich wykorzystania. Jeżeli nieruchomości te są wykorzystywane w celu zamieszkiwania - wówczas podpadają pod kategorię nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w stosunku do których gmina jest obowiązana zorganizować odbieranie odpadów komunalnych. W takim też przypadku właściciel nieruchomości jest obowiązany ponosić opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi wg stawek określonych dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy a nie stawkę ryczałtową. Istotny dla powstania tego obowiązku jest bowiem stan faktyczny zamieszkiwania. Co do zaś pojęcia "zamieszkiwania" Sąd podziela pogląd przytoczony w wyroku WSA w Bydgoszczy z 20 marca 2018 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 54/18 (patrz też wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 15.07.2020 r., sygn. akt I SA/Go 221/20) zgodnie z którym, pojęcie to w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ma wyłącznie faktyczny charakter i nie należy go utożsamiać z miejscem zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Założenie takie wynika z celu regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, którym jest zapewnienie odbioru odpadów komunalnych z tych nieruchomości, na których faktycznie przebywają (bytują) ludzie, a w związku z tym przebywaniem powstają odpady komunalne. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach celowo nie posłużono się więc kategorią "miejsce zamieszkania", lecz posłużono się wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania". Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, ani zameldowanie a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, na koncentrację życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów. Oznacza to też, że inne miejsca nie mogą być uznane za miejsca, w których koncentrują się interesy życiowe tej osoby w danym okresie. Zdaniem składu orzekającego, organy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu – mając uwadze wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Go 54/19 - dowiodły, że przedmiotowa nieruchomość położona w [...] była w roku 2016 i 2017 wykorzystywana przez skarżącego na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, nie będąc w rozumieniu wskazanej ustawy miejscem jego zamieszkiwania. Trzeba bowiem zauważyć, że o tym, że centrum życiowym skarżącego w 2016 i 2017 r. nie była nieruchomość położona w [...] świadczy szereg dowodów. Wpierw nie sposób nie zauważyć, że to sam skarżący w dniu 6 czerwca 2013 r. pierwotnie zadeklarował opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości jako niezamieszkałej - letniskowej (obowiązująca od lipca 2013 r.). W dniu 30 lipca 2013 r, złożył jednak kolejną, deklarując opłatę jak dla nieruchomości zamieszkałej. Pytany podczas przesłuchania w dniu [...].10.2019 r. dlaczego zmienił deklarację, nie był w stanie przypomnieć sobie powodu takiego działania. W tej ostatniej jednak, w części "D" (adres lub siedziba składającego deklarację, wpisać gdy jest inny niż w części C deklaracji) wskazał adres: [...]. Z kolei adres: [...] wskazano w części "C" deklaracji (adres nieruchomości, z której będą odbierane odpady komunalne). Strona w toku postępowania nie podała, by te dane uległy zmianie. Celem wyjaśnienia powstałych wątpliwości – a także wypełniając zalecenia zawarte w ww. wyroku Sądu - przyprowadzono w dniu [...].10.2019 r. dowód z przesłuchania strony. R.B. zeznał, że budynek użytkował w sposób mieszkalny w 2016 i 2017 r.; większość czasu przebywał w [...], w [...] mieszka wraz z żoną; oświadczenie do wspólnoty jest zostało złożone na dwie osoby; lekarza rodzinnego ma w [...]; w zeznaniach podatkowych wskazuje jako adres zamieszkania w [...]; korespondencja była kierowana do [...], gdzie też jest zameldowany. Z kolei E.B. stwierdziła, że w latach 2016 – 2017 mąż na stałe zamieszkiwał w [...]; w tych też latach mieszkała wspólnie z mężem; w oświadczeniu do wspólnoty ujęte były dwie osoby – oboje małżonkowie. Co więcej, organ skontaktował się z sąsiadami skarżącego w [...]. Z informacji udzielonych przez M.Z. oraz J.C. wynika, że Państwo B. są ich sąsiadami w [...], gdzie też – zdaniem J.C. mieszkają. Poddając ocenie ww. zebrany materiał dowodowy, uprawniony był zatem wniosek organów, że to w [...] znajdowało się centrum życiowe skarżącego i jego żony w 2016 r i 2017 roku, a korzystanie z nieruchomości w [...] nie było zamieszkiwaniem. Bo choć Sąd nie kwestionuje, że nieruchomość w [...] ze względu na stan techniczny i wyposażenie mogła być użytkowana w sposób mieszkalny – zresztą oględziny z [...].10.2019 r. tę zdatność potwierdzają - to nie sposób przyjąć, że była w spornym okresie miejscem zamieszkiwania skarżącego w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Oświadczenia skarżącego zamieszczone w zeznaniach podatkowych, w deklaracji na gospodarowanie odpadami komunalnymi z [...].07.2013 r. , w oświadczeniu złożonym do wspólnoty, informacje udzielone przez sąsiadów w [...], a przede wszystkim zeznania jego żony, dowodzą, że centrum życiowym skarżącego – miejscem jego zamieszkiwania w 2016 i 2017 r. była [...]. Natomiast nieruchomość w [...] była wykorzystywana na cele rekreacyjno – wypoczynkowe. W świetle wskazań zawartych w wyroku o sygn. akt I SA/Go 54/19 koniecznym było również odnieść się do okresu wykorzystywania spornej nieruchomości do ww. celów. W tym miejscu należy przypomnieć istotną dla rozpoznawanej sprawy regulację art. 6j ust.3b u.c.p.g. Zgodnie z którą, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z powyższej regulacji wynika, że oprócz rozróżnienia według kryterium przedmiotowego nieruchomości na, których znajdują się domki letniskowe oraz inne nieruchomości, relewantnymi cechami stanowiącymi przesłankę zastosowania opłaty jest nie tylko ich wykorzystywanie na cele rekreacyjno-wypoczynkowe ale ma również wystąpić przesłanka "wykorzystywanych jedynie przez część roku". Pojęcie to nie jest definiowane w u.c.p.g., dlatego też z uwagi na brak definicji ustawowej, powinno być rozumiane zgodnie z jego znaczeniem językowym (słownikowym). "Wykorzystać - wykorzystywać" znaczy - użyć (używać), czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, pożytku ( Wielki słownik języka polskiego PWN, tom V, str.456, Warszawa 2018r.). Skoro w analizowanym przepisie mowa jest o wykorzystywaniu nieruchomości jedynie przez część roku, ale ustawodawca nie sprecyzował dokładnie tego okresu, to oznacza, że nawet krótki pobyt na nieruchomości w okresie którego dotyczy opłata przesłankę tę realizuje. Uchwały dotyczące zarówno 2016r., jak i 2017r., ustalały opłatę za rok od nieruchomości na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno – wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września. W świetle powyższego, błędne jest stanowisko organu pierwszej instancji, który twierdzi w decyzji, że ryczałtowy charakter opłaty powoduje, że nie ma konieczności ustalania okresu przebywania na danej nieruchomości. Uchybienie to jednak nie miał wpływu na wynik sprawy, gdyż z twierdzeń samego skarżącego wynika - że na terenie posesji przebywa w każdym miesiącu od 15 do 23 dni - a więc wykorzystywał nieruchomość przez część roku, czego zresztą organ na żadnym etapie nie kwestionował, określając to jako czasowy pobyt. Aczkolwiek korzystanie z nieruchomości w przeciągu całego roku nie jest tożsame z zamieszkiwaniem na tej nieruchomości, co słusznie organ odwoławczy zaakcentował. W rezultacie zasadnie ustalono skarżącemu opłatę za 2016 i 2017 r. Skarżący twierdzi konsekwentnie, powołując się na wyposażenie budynku, stan techniczny, dokumenty urzędowe, że jest to budynek mieszkalny. Trzeba jednak zauważyć, że w sprawie nie jest istotny stan techniczny budynku, jak i to, czy spełnia wszystkie kryteria domu mieszkalnego – na co powołuje się skarżący - lecz istotą jest to, do czego faktycznie był wykorzystywany w 2016 r. i 2017 r. tzn. czy był on centrum życiowym skarżącego, czy też służył do celów rekreacyjno – wypoczynkowych. W niniejszej sprawie dowiedziono, że sporna nieruchomość była wykorzystywana drugiego do z tych celów. Tych ustaleń w żadnej mierze nie podważają zarzuty skargi oparte na niczym nie popartym kwestionowaniu zeznań żony skarżącego. Chybione jest również kwestionowanie dowodu z oględzin z [...].05.2018 r., jako, że Sąd w prawomocnym wyroku z 31 maja 2019 r. wypowiedział się już co do jego wartości dowodowej. Skarżący odnosząc się do faktu składania deklaracji podatkowych w [...], twierdzi, że miał na uwadze miejsce zameldowania. Także to stanowisko pozbawione jest racji, gdyż choćby w podatku dochodowym od osób fizycznych, roczne zeznanie podatkowe należy złożyć do urzędu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania podatnika (art. 45 ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Fakt wnoszenia zeznań do urzędu w [...] potwierdza zatem – wbrew twierdzeniu strony - miejsce zamieszkania a nie zameldowania. W związku z powyższym, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego o naruszeniu przepisów u.c.p.g. poprzez określenie rocznej ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 i 2017 r. Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego odzwierciedlenie stanowi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, kompletne zarówno w części faktycznej jak i prawnej. W szczególności należy zwrócić uwagę na podjęte działania dowodowe na etapie ponownego rozpoznawania sprawy. Zebrany w całości materiał dowodowy dawał organom podatkowym podstawę do stwierdzenia, że nieruchomość w [...], była wykorzystywana w celach rekreacyjno – wypoczynkowych. W tym też stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.