I SA/Łd 390/20

SENTENCJA Dnia 27 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2020 roku nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 roku oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy wydaną wobec A. Spółki z o.o. w B. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny. W wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie prawidłowości, a następnie postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do listopada 2016 r. stwierdzono, że przeważającą działalnością gospodarczą spółki była sprzedaż hurtowa metali i rud metali. Strona rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej w dniu 15 marca 2016 r. W okresie objętym postępowaniem podatkowym m.in. dokonywała dostaw drutu stalowego (o różnych średnicach), które objęte były opodatkowaniem na zasadach tzw. odwrotnego obciążenia. W celu weryfikacji dokonanych transakcji pomiędzy Stroną, a jej kontrahentami organ pierwszej instancji wystąpił do właściwych dla jej kontrahentów organów podatkowych, m.in.: do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w zakresie rzetelności transakcji z Spółką z o.o. B. Sp. z o. o. w B.. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. w odpowiedzi poinformował, że z uwagi na brak organu uprawnionego do reprezentowania tego podmiotu ustanowiony w nim został kurator (osoba ta, jak ustalono, nie dysponowała żadnymi dokumentami związanymi z działalnością podmiotu, tj. zarówno w zakresie władz spółki, jak i jej dokumentacji), podmiot ten nie wykazał w deklaracjach podatkowych żadnych zakupów związanych z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia, w szczególności Spółka z o.o. B. nie złożyła żadnych informacji VAT-27 za 2016 r. Organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania, na okoliczność transakcji ze Spółką z o.o. B. dwukrotnie przesłuchał w charakterze strony prezesa Spółki z o.o. A. P. M. oraz vice prezesa K. W.. Ponadto przesłuchano w charakterze świadków Z. W. (męża K. W.) oraz M. P. i P. K. (osoby te miały świadczyć usługi wózkiem widłowym dla Podatnika). W efekcie dokonanych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. stwierdził, że transakcje sprzedaży towarów przez Podatnika na rzecz Spółki z o.o. B. w rzeczywistości nie miały miejsca, przy czym organ pierwszej instancji nie kwestionował faktu dokonania sprzedaży przez Stronę towaru (drutu stalowego o różnych średnicach), lecz uznał, iż nabywcą tego towaru nie była Spółka z o.o. B.. Podmiot ten bowiem nie wykazał i nie rozliczył badanych w sprawie transakcji jako odwrotne obciążenie, a obowiązek taki wynikał z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), dalej: ustawa o VAT. Organ pierwszej instancji wskazał następnie, ze Strona nie wykazała wystarczającej staranności w kontekście dokonywanych transakcji handlowych ze Spółką z o.o. B.. W szczególności podmiot ten nie został zweryfikowany (Strona ograniczyła się jedynie do odebrania dokumentów przedłożonych przez osobę podającą się za Prezesa tej spółki). Ponadto organ pierwszej instancji w kontekście powyższego wskazał na gotówkowy sposób płatności oraz brak weryfikacji osób występujących w imieniu Spółki z o.o. B. w trakcie odbioru towaru, faktur oraz dokumentów KP i WZ. W efekcie powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. określi Spółce z o.o. A. zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do listopada 2016 r. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w decyzji z [...] czerwca 2020 r. wskazał, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ustalenie w jakim charakterze w ramach badanych czynności działała Spółka z o.o. B., tj. czy podmiot ten rzeczywiście nabywał towary w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, czy też podmiot ten był elementem oszustwa na gruncie podatku od towarów i usług. Oszustwo to miałoby polegać na nabyciu towarów w ramach procedur odwrotnego obciążenia, tj. bez uiszczenia bezpośrednio na rzecz sprzedawcy przy zakupie kwoty podatku od towarów i usług (innymi słowy wejście w posiadanie towaru w cenie netto), a następnie - wbrew przepisom ustawy o podatku od towarów i usług - nie wykazanie przez ten podmiot tych transakcji w odpowiednich deklaracjach i w konsekwencji brak rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu tychże transakcji. Odnośnie powyższej kwestii, tj. charakteru w jakim działać miała Spółka z o.o. B. ustalono, że podmiot ten nie dokonał w deklaracjach podatkowych składanych do właściwego dla niego organu - tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. - rozliczenia zakupionego towaru z odwrotnym obciążeniem i nie można było stwierdzić, że Spółka ta dokonała nabycia drutu stalowego w ramach odwrotnego obciążenia od Spółki z o.o. A.. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajdują się ostateczne decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2020 r. wydane dla Spółki z o.o. B. z których wynika, że podmiot ten nie prowadził w badanym okresie rzeczywistej działalności gospodarczej. Oceniając charakter w jakim działać miała Spółka z o.o. B. organ wskazał ponadto na informacje przekazane przez L. O., która w okresie od 21 marca 2017 r. do dnia 12 sierpnia 2019 r. pełniła obowiązki kuratora tego podmiotu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. mając zatem na uwadze powyższe stwierdził, że Spółka z o.o. B. nie tylko naruszyła ustawę o podatku od towarów i usług nie dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług z tytuły badanych w sprawie czynności, ale też w czasie w którym dojść miało do tych czynności nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Podmiot ten bowiem nie posiadał siedziby, majątku oraz organu uprawnionego do jego reprezentacji; zaś osoba (M. S.) wymieniona jako prezes zarządu Spółki z o.o. B. na dokumentach przekazanych przez Stronę, a które opisywać miały badane w sprawie czynności, nigdy nie został ujawniony w takim charakterze w Krajowym Rejestrze Sądowym. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. bezspornym jest zatem, że Spółka z o.o. B. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, a badane w sprawie czynności stanowiły element oszustwa na gruncie podatku od towarów i usług. Z tego powodu w sprawie w zakresie badanych transakcji, nie został spełniony kluczowy warunek uznania ich, w świetle art. 17 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o VAT, za sprzedaż dokonaną w ramach procedur odwrotnego obciążenia. Przepis ten stanowi bowiem wyraźnie, że nabywcą towarów winien być podatnik, o którym mowa w art. 15 tej ustawy zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, a Spółka z o.o. B. w takim charakterze w żadnym razie nie działała, tj. nie prowadziła działalności gospodarczej i stanowiła jedynie element oszukańczego procederu na gruncie podatku od towarów i usług. W takiej sytuacji wobec tych czynności zastosowanie winna znaleźć stawka podstawowa podatku od towarów i usług: 23%. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał jednak, że podatnik, który biorąc udział w czynnościach, które miały być objęte procedurą odwrotnego obciążenia, ale de facto nimi nie są i stanowią oszustwo na gruncie podatku od towarów, w sytuacji gdy ustalone zostanie że w ramach tych transakcji dochował tzw. "należytej staranności", nie będzie ponosił żadnych negatywnych dla niego konsekwencji i nadal będą traktowane przez organy podatkowe, z punktu widzenia tego podmiotu, jako czynności objęte procedurą odwrotnego obciążenia. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w zakresie badanych w sprawie czynności Strona nie dochowała tzw. "należytej staranności zarówno co do sposobu zachowania na etapie nawiązania kontaktów ze Spółką z o.o. B., jak i tych okoliczności, które pojawiały się już w toku samej trwającej współpracy. W pierwszej kolejności organ zauważył, że kontrahentem Podatnika miał być podmiot będący osobą prawną (spółka z o.o.), który to podmiot bezwzględnie powinien posiadać organy, a co za tym stoi określone osoby, które uprawnione były do jego reprezentacji. W czasie w którym dojść miało do badanych w sprawie czynności podmiot ten takich organów (osób) nie posiadał. Wiedza w tym zakresie była stosunkowo łatwo dostępna, gdyż informacje w tym zakresie znajdują się w Krajowym Rejestrze Sądowym. W aktach sprawy znajduje się wypis z tego rejestru z którego wynika, że ostatni prezes zarządu Spółki z o.o. B. został wykreślony w dniu 17 listopada 2015 r., a więc prawie pół roku przed czasem (maj 2016 r.), kiedy to Strona miała nawiązać współpracę z tym podmiotem. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zauważył, że w przedmiotowej sprawie podatnik nie tylko nie zweryfikował na wstępie swojego kontrahenta w KRS odnośnie wykazanych powyżej podstawowych informacji, w tym w szczególności czy podmiot ten posiadał organ zarządu, ale również nie weryfikował, czy osoba podająca się za prezesa zarządu tj. M. S., faktycznie taką funkcję pełnił. Podatnik nie zweryfikował w KRS ani samej Spółki z o.o. B., ani czy osoba podająca się za prezesa zarządu w rzeczywistości pełni taką funkcję i taka sytuacja w opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w oczywisty sposób stanowi o tym, że Strona w kontaktach z ww. podmiotem nie dochowała tzw. "należytej staranności." W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. o braku dochowania przez Podatnika tzw. "należytej staranności" stanowią także takie okoliczności jak: gotówkowa forma płatności oraz brak wizyty Podatnika w siedzibie kontrahenta. Organ zauważył, że jakkolwiek żadna z płatności, którą otrzymał Podatnik nie przekraczała ówczesnego limitu, który dopuszczał płatności w formie gotówkowej to jednak sytuacja w której Strona otrzymała w przeciągu około pół roku w formie gotówki prawie 1.500.000,00 zł mogła stanowić nie tyle o tym, że Spółka z o.o. B. prowadzi działalność oszukańczą, ale chociażby przyczynę do podjęcia dalszych czynności ją weryfikujących. Organ ocenił, że istotnie - tak jak wskazywali przesłuchane w sprawie osoby związane bezpośrednio z firmą Strony - gotówkowa forma płatności mogła mieć swój walor jeśli chodzi o bezpieczeństwo i gwarancję zapłaty za dostarczony towar, to niemniej jednak z biegiem czasu trwania tej współpracy poziom zaufania pomiędzy kontrahentami powinien wzrastać i umożliwić w efekcie płatności za pomocą przelewów bankowych. Tak jednak się nie stało, w przedmiotowej sprawie przez cały czas trwania współpracy płatności za towar przekazywane były w formie gotówki. Również brak próby wizyty w siedziby Spółki z o.o. B. stanowi – zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. o tym, że w kontaktach z tym podmiotem Podatnik nie dochował tzw. "należytej staranności". Badana w sprawie współpraca nie miała charakteru incydentalnego (obejmowała szereg następujących po sobie transakcji przez około pół roku), wielkość obrotu Podatnika z tym podmiotem stanowiła istotną pozycję (a w niektórych okresach rozliczeniowych zasadniczą) w całości Jego obrotu w ramach procedury odwrotnego obciążenia. Taki sposób funkcjonowania Podatnika, a właściwe opisane powyżej Jego zaniechania, w opinii organu stanowią o tym, że Strona nie dochowała w kontaktach ze Spółką z o.o. B. tzw. "należytej staranności". Końcowo organ odwoławczy odniósł się do okoliczności/dowodów mających w ocenie spółki świadczyć o dochowaniu przez nią należytej staranności stwierdzając, że nie miały one wpływu na sposób zakończenia sprawy. A. Spółka z o.o. z siedzibą w B., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucając naruszenie: I. prawa procesowego - a mianowicie: 1) art. 187 § 1 w zw. z art. 120, 121 § 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) dalej: O.p., poprzez nie dokonanie przez organ podatkowy wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, 2) art. 191 w zw. z art. 120, 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez przekroczenie przez organ podatkowy granic swobodnej oceny dowodów - a w konsekwencji poczynienie nieprawdziwych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, iż Skarżąca Spółka nie dokonała sprzedaży towarów na rzecz B. Sp. z o.o.; II. prawa materialnego - a mianowicie: - art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT poprzez błędne uznanie, że Skarżąca Spółka nie dokonała na rzecz B. Sp. z o.o. sprzedaży towarów objętych procedurą odwrotnego obciążenia. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wszystkie swoje ustalenia i wnioski zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. § 3 tego rozporządzenia). Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym też zakresie Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji i nie stwierdził by organ podatkowy dopuścił się takiego naruszenia przepisów prawa, który nakazywałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie czy Skarżąca dokonała dostaw towarów na rzecz kontrahenta B. Spółki z o.o. w ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Punktem wyjścia do dalszych rozważań musi być ustalenie, że B. Spółka z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, co wynika m.in. z ostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2020 r. Wskazano w nich w szczególności, że B. Spółka z o.o. w latach 2015-2017 pomimo braku organów uprawnionych do reprezentacji spółki składała deklaracje VAT-7 wykazując wielomilionowe obroty, nie składała natomiast zeznań rocznych dla podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8), czy też deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R). Powyższe ustalenia zostały również oparte na informacjach przekazanych przez L. O., która w okresie od 21 marca 2017 r. do dnia 12 sierpnia 2019 r. pełniła obowiązki kuratora tego podmiotu. Wobec powyższego istotne w sprawie staje się ustalenie, czy Skarżąca wiedziała lub przy dochowaniu należytej staranności powinna wiedzieć, że kontrahent – B. Spółka z o.o. nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej oraz ustalenie zakresu "testu staranności" w przypadku krajowego mechanizmu odwrotnego obciążenia. Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary wymienione w załączniku nr 11 do ustawy, z zastrzeżeniem ust. 1c, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: a) dokonującym ich dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, b) nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, c) dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 122. Wyjaśnić więc należy, że krajowy mechanizm odwrotnego obciążenia podlega na przeniesieniu obowiązku rozliczenia podatku VAT ze sprzedawcy na nabywcę. Dodatkowo załącznik 11 ustawy o VAT, określał, jakie towary mogą być objęte procedurą odwrotnego obciążenia. Sprzedawca musiał więc posiadać pewności, iż nabywcą jest płatnik VAT, ponieważ tylko takiemu kontrahentowi mógł wystawić fakturę z odwrotnym obciążeniem. W innym wypadku powinien wystawić standardową fakturę z naliczonym podatkiem VAT. W niniejszej sprawie w ocenie organów B. Spółka z o.o. nie spełnił warunku zakreślonego w art. 17 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o VAT. Podmiot ten bowiem nie posiadał siedziby, majątku oraz organu uprawnionego do jego reprezentacji, zaś osoba (M. S.) wymieniona jako prezes zarządu Spółki z o.o. B. na dokumentach przekazanych przez Stronę, a które opisywać miały badane w sprawie czynności, nigdy nie został ujawniony w takim charakterze w Krajowym Rejestrze Sądowym. W ocenie strony powyższe ustalenia zostały dokonane z naruszeniem art. 191 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p., zaś materiał dowodowy nie był wyczerpująco rozpatrzony w wyniku naruszenia art. 187 § 1 tej ustawy. Zdaniem skarżącej dochowanie należytej staranności wywodzi z następujących okoliczności (dowodów): 1. umowa sprzedaży drutu podpisana pomiędzy Podatnikiem a Spółką z o.o. B. z dnia 19 maja 2016 r. i z dnia 4 lipca 2016 r.; 2. prawidłowe, podpisane przez strony transakcji odpowiednie dokumenty WZ, KP potwierdzające wydanie drutu Spółce z o.o. B. oraz otrzymanie zapłaty za towar od tego podmiotu; 3. otrzymane przez Podatnika w trakcie współpracy handlowej zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach Spółki z o.o. B. z 24 czerwca 2016 r. nr oraz wykonany w dniu 4 czerwca 2016 r. wydruk z systemu VIES zawierający potwierdzenie, iż ww. podmiot jest czynnym podatnikiem VAT (unijnym), (oba dokumenty załączone do protokołu przesłuchania świadka Z. W. z 17 maja 2019 r.); 4. spójne i wiarygodne zeznania przedstawicieli Strony (P. M. i K.W.) oraz świadków (Z. W., M. P. i P. K.) potwierdzające przebieg dokonywanych transakcji wraz ze wszystkim istotnymi szczegółami (vide - protokoły z przesłuchań z 22 marca 2019 r., 26 marca 2019 r., 17 maja 2019 r. i z 11 czerwca 2019 r.). W ocenie Sądu organ nie naruszył przepisów postępowania stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że przedstawione umowy i dokumenty nie świadczą o tym, że M. S. działał w imieniu Spółki B.. Wskazane przez stronę dokumenty nie mogą prowadzić do zakwestionowania ustalenia, że nie tylko nie zweryfikowała ona na wstępie swojego kontrahenta w KRS odnośnie wykazanych powyżej podstawowych informacji, w tym w szczególności czy podmiot ten posiadał organ zarządu, ale również nie weryfikowała, czy osoba podająca się za prezesa zarządu tj. M. S., faktycznie taką funkcję pełnił. Istotnym jest także w kontekście powyższego, że z punktu widzenia podmiotu dbającego o swoje interesy, w tym również zmierzającego do dochowania tzw. "należytej staranności" w sytuacji gdy dany podmiot nie ma organu zarządu - a sytuacja wskazywana powyżej przez Pełnomocnika Strony hipotetycznie mogła przecież mieć miejsce, tj. dana osoba została mocą odpowiedniej uchwały powołana została do pełnienia funkcji członka zarządu, a informacja w tym zakresie nie została jeszcze ujawniona w KRS - to nie tyle nawet zasadnym, ale wręcz koniecznym, wydaje się pozyskanie od osoby mieniącej się prezesem zarządu chociażby wglądu do tego dokumentu (tj. stosownej uchwały), a najlepiej o pozyskanie jego kopii oraz dalej monitorowanie sytuacji w KRS celem ostatecznego potwierdzenia, że dana osoba pełni rzeczywiście taką funkcję. W przedmiotowej sprawie Podatnik żadnych z tych czynności nie powziął. Zaznaczyć w kontekście powyższego należy, iż współpraca pomiędzy Podatnikiem a Spółką z o.o. B. nie miała mieć charakteru incydentalnego, i trwała przez około pół roku. Sąd zgadza się z oceną organu, że jeżeliby w tym okresie Podatnik podjął jakąkolwiek próbę weryfikacji swojego kontrahenta w KRS to bez trudu ustaliłby po pierwsze, że Spółka z o.o. B. nie posiada zarządu, oraz że M. S. nie jest, i nigdy nie był, ujawniony w KRS jako prezes zarządu tego podmiotu. Tego rodzaju działań, przez cały okres maj - listopad 2016 r., Podatnik nie podjął co oznacza, że przez ten cały ten czas współpracował z podmiotem, którego w ogóle nie weryfikował. O dochowaniu przez stronę należytej staranności nie mogą również świadczyć wcześniejsze czynności podejmowane przez inne niż skarżąca podmioty, albowiem to na stronie ciążył obowiązek dokładnego sprawdzenia kontrahenta. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p. Stanowisko organów nie narusza również zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p., gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie może być utożsamiane z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Skoro zaś w sposób prawidłowy ustalono, że Spółka z o.o. B. nie działała jako czynny podatnik VAT, bowiem w tym samym okresie nie mogła w takim charakterze funkcjonować, gdyż nie posiadała zarządu, majątku ani siedziby, Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy podatkowe art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zadzie art. 151 p.p.s.a. AKE.