II OZ 970/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 421 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 421 w zakresie odrzucenia skargi B. K. i innych w sprawie ze skargi B. K. i innych na uchwałę Rady (...) W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (...) W. postanawia zażalenie oddalić. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2007 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że reprezentujący skarżących B. K. i L. D., adwokat A. K. wniósł w dniu 21 czerwca 2007 r. skargę kasacyjną uiszczając jednocześnie kwotę 150 złotych tytułem wpisu sądowego. Wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez wyjaśnienie w czyim imieniu uiścił wpis, wskazał (pismem z dnia 14 lipca 2007 r.) iż dokonał opłaty od skargi kasacyjnej L. D.. W dalszej części pisma pełnomocnik stwierdził, że w zarządzeniu rejestrującym z dnia 5 marca 2007 r., dotyczącym skargi 9 osób, określony został tylko jeden wpis w wysokości 300 złotych, stąd też niezasadne jest według niego uiszczanie wpisu osobno za każdego ze skarżących. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna B. K. jako nieopłacona podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3, 221, 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł działający w imieniu B. K. pełnomocnik adwokat, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 220 § 3, 221 oraz 230 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem przez błędne jego zastosowanie i ustalenie nieprawidłowej wysokości wpisu od skargi kasacyjnej wniesionej w imieniu B. K. i L. D. Uzasadniając zażalenie pełnomocnik skarżących wskazał, że jego mocodawcy mają w niniejszej sprawie wspólny interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady (...) W. z dnia [...] albowiem jej skutki będą odnosić się do ich obojga. Z tego też względu żądanie dwóch opłat od skargi kasacyjnej nie jest zasadne. Pełnomocnik podkreślił ponadto, że zarządzenie w przedmiocie rejestracji niniejszej sprawy wydane w dniu 5 marca 2007 r. określało wysokość wpisu od skargi wszystkich z 9 skarżących na kwotę 300 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie prawidłowo został określony wpis od skargi kasacyjnej, który zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 3 rozporządzenia, wynosił 150 złotych. Autor zażalenia błędnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi między skarżącymi wspólność interesu prawnego uprawniający do pobierania od nich jednej opłaty za wspólnie wniesione pisma sądowe, o czym mowa w art. 214 § 2 p.p.s.a. Należy tymczasem stwierdzić wbrew zajętemu w zażaleniu stanowisku, iż zastosowanie w sprawie znajduje art. 111 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Taka bowiem sytuacja zachodzi wówczas gdy, tak jak na gruncie przedmiotowej sprawy, skarżący mają wspólny cel w zaskarżeniu aktu administracyjnego lecz nie łączy ich współuczestnictwo materialne, tzn. że przymiot strony w niniejszym postępowaniu nie wywodzą z faktu, że są właścicielami wspólnej nieruchomości. Przeciwnie do opisanej sytuacji, w niniejszej sprawie skarżący wywodzą swe prawo jako strony z tytułu posiadania prawa do odrębnych, a nie jednej wspólnej nieruchomości, co wiąże się z ponoszeniem w sposób oddzielny kosztów postępowania. Niezasadny jest także argument, iż w niniejszej (połączonej) sprawie ze skarg B. K. i innych, wymagany do uiszczenia wpis od tychże skarg wynosi 300 złotych. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu I instancji z dnia 5 marca 2007 r. określało jedynie jaki wpis jednostkowy (za skargę) jest w połączonych sprawach należny, jednak z uwagi na odrzucenie przedmiotowych skarg postanowieniem z dnia 15 maja 2007 r. Sąd zgodnie z dyspozycją 222 p.p.s.a. zaniechał wzywania skarżących do uiszczenia wpisów od złożonych przez siebie skarg. W tej sytuacji uznać należy, że podstawa prawna skarżonego postanowienia jest prawidłowa. Zważywszy na wskazane wyżej okoliczności nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem zażalenia w jakimkolwiek zakresie uchybia prawu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., miał obowiązek orzec jak w sentencji.