III SA/Kr 993/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant Bernadeta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi D. S. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 18 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby skargę oddala UZASADNIENIE Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 18.07.2006 r [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...].2006 roku, w sprawie zwolnienia skarżącego D. S. ze służby w Policji, z dniem 2.06. 2006 roku. W uzasadnieniu rozkazu organ Policji stwierdził, że bezspornym jest, że skarżącemu, orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...]. 1997 r., została wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby, a orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].2006 roku. Zatem zgodnie z art. 134f ustawy z dnia [...].1990 r o Policji (Dz.U. z 2002, Nr 7, poz.58 ze zm.) oznacza to zwolnienie ze służby w Policji. W ocenie organu odwoławczego zaszła więc konieczność obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, ponieważ Komendant Miejski Policji w [...] był związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie mógł go nie wykonać. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, organ wyjaśnił, że kwestie związane ze zwolnieniem ze służby policjantów zostały uregulowane wyłącznie w ww. ustawie o Policji, a obowiązujące przepisy tej ustawy nie przewidują innego rozwiązania w takim przypadku, jak tylko zwolnienie ze służby. Zarzut w tym zakresie, w ocenie organu, jest nieuzasadniony. Skarżący samowolnie opuścił teren Wyższej Szkoły Policji w [...] i spożywał alkohol w czasie, gdy miał uczestniczyć w zajęciach dydaktycznych, czym naruszył dyscyplinę służbową. Niezaprzeczalnym jest fakt, iż w interesie społecznym jest niedopuszczenie do służby policjanta, któremu w postępowaniu dyscyplinarnym wymierzono karę wydalenia ze służby . W odwołaniu skarżący opisał swoją wersję okoliczności zdarzenia, w którym brał bezpośredni udział, ale w niniejszym postępowaniu kwestie te nie mogły być wyjaśnione, gdyż były one przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem. Na powyższy rozkaz wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez przyjęcie, że orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 18 lipca 2006 roku wymierzające karę wydalenia ze służby jest prawomocne i może stanowić przesłankę rozwiązania stosunku służbowego w trybie art.41 ust. 1 pkt 3 Ustawy o Policji; 2. przepisów proceduralnych poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu dyscyplinarnym tj. naruszenia art.10 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie rozkazów personalnych obu instancji. W ocenie skarżącego naruszenie przepisów materialnych polega na błędnym przyjęciu, że wydane wobec niego orzeczenia dyscyplinarne tj. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia 18 lipca 2006 roku o uznaniu go winnym i wydaleniu ze służby, oraz utrzymanym nim w mocy orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] 2006 roku - jest prawomocne i w związku z tym stanowi przesłankę do rozwiązania stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o Policji. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy policjanta zwalnia się w przypadku wymierzenia kary wydalenia ze służby, co oznacza obligatoryjność zwolnienia w przypadku ostatecznego zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z pragmatyką służbową tj. ustawą o Policji, orzeczenie jest prawomocne z chwilą nie wniesienia odwołania od pierwszej instancji lub utrzymania w mocy przez przełożonego drugiej instancji rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i podlega ono wykonaniu. Ustawa o Policji nie używa sformułowania ostateczne, lecz prawomocne, co stanowi zasadniczą różnicę, gdyż zgodnie z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w [...] w wyroku z dnia 16 stycznia 2003 roku ,sygn. akt SA/S2 2231/02, wniesienie skargi na orzeczenie dyscyplinarne do Sadu Administracyjnego powoduje, że nie staje się ono prawomocne do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez ten Sąd . Zdaniem skarżącego oznacza to, że w dniu wydania zaskarżonych rozkazów personalnych ,orzeczenia dyscyplinarne były nie prawomocne, gdyż zostały zaskarżone w dniu [...] 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie skarżącego . jego zwolnienie ze służby nastąpiło w oparciu o nieprawomocne orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i tym samym nie zaistniała przesłanka określona w art.41 ust. 1 pkt3 Ustawy o Policji umożliwiająca rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Naruszenie przepisów postępowania polegało, zdaniem skarżącego, na nie zapewnieniu mu czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności nie poinformowano skarżącego o postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, uniemożliwiono mu składanie jakichkolwiek wniosków dowodowych i nie zapoznano go z materiałami postępowania Takie zachowanie organu Policji, w ocenie skarżącego, stanowi rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt.4 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez względu na to, czy nie zapewnienie stronie udziału w postępowaniu miało wpływ na wynik sprawy, czy też nie . W toku postępowania skarżący mógłbym podjąć polemikę z organem administracji dotyczącą podniesionej już wcześniej prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podniósł, że orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] 2006r. skarżącego uznano winnym zarzucanych mu czynów i wymierzono w związku z tym karę wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2006r. i tym samym zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji z dniem wydania orzeczenia II instancji stało się prawomocne. Zgodnie z dyspozycją art. 41 ust. 1 pkt. 3 ww. ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w razie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Jednocześnie art. 135o ust. 4 tej samej ustawy nakłada na przełożonego obowiązek niezwłocznego wykonania prawomocnego orzeczenia wymierzającego m.in. karę wydalenia ze służby. W związku z uprawomocnieniem się orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, Komendant Miejski Policji w [...], jako przełożony skarżącego, był zobligowany do niezwłocznego zwolnienia ukaranego policjanta ze służby - co uczynił w dniu [...].2006r., w drodze wydania rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu. Uznanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było wyłączone poprzez sformułowanie "Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach: (...) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.", zawarte w art. 41 ust. 1 pkt. 3 ustawy o Policji, które w przedmiotowej sprawie wykluczało jakiekolwiek inne działanie niż to, które zostało podjęte. Z tego też powodu wydany przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkaz o zwolnieniu został utrzymany w mocy przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji rozkazem nr [...] z dnia 18.07.2006r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ Policji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Kwestię prawomocności orzeczeń reguluje art. 135o ust. 1 ustawy o Policji, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wykładnia wskazanego przepisu, zarówno literalna jak i funkcjonalna, bez wątpliwości pozwala stwierdzić, że orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby uprawomocniło się z dniem utrzymania go w mocy przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, jako organu II instancji. Powoływane przez skarżącego postanowienie NSA SA/Sz 2231/02 z dnia 16 stycznia 2003r. wydawane było pod rządami uregulowań zawartych w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu MSWiA z dnia 19.12.1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998 nr 4, póz. 14). Obowiązujące wówczas uregulowania rzeczywiście pozostawały w pewnej logicznej sprzeczności i zawierały jednocześnie określenia "orzeczenie ostateczne" i "orzeczenie prawomocne", bez określenia co należy pod tymi pojęciami rozumieć. Rozporządzenie to zostało jednak zastąpione przepisami włączonymi do ustawy o Policji, które zaczęły obowiązywać z dniem 29 listopada 2003r. Wynika z nich jednoznacznie, kiedy orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym staje się prawomocne (art.135o ust.1, pkt.2). Stąd zarzuty skarżącego odnośnie braku prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego, stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, należy uznać za chybione. Z kolei odnosząc się do zarzutu nie zapewnienia skarżącemu uczestnictwa w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby, należy stwierdzić, że orzeczenia dyscyplinarne l i II instancji, które były podstawą zwolnienia go służby, zostały skarżącemu doręczone w dniu [...] 2006r. oraz [...] 2006r., tym samym był świadomy, że wymierzona kara, wobec brzmienia przepisów ustawy o Policji, zostanie niezwłocznie wykonana poprzez zwolnienie go ze służby. Ponadto organ Policji podniósł, że w odwołaniu skarżącego od rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] 2006r. nie podnosił żadnych argumentów odnoszących się do samego zwolnienia ze służby, ograniczając się wyłącznie do argumentów odnoszących się do zakończonego już postępowania dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, póz. 1270). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.41 ust.1 pkt.3 ww. ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zwolnienie ze służby w tym trybie ma charakter obligatoryjny, gdyż ustawodawca użył w tym przepisie zwrotu " zwalnia się", a więc kwestia zwolnienia ze służby nie została pozostawiona swobodnemu uznaniu organowi Policji. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżącemu orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] .2006 r została wymierzona kara wydalenia ze służby i orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].2006 r . Orzeczenie dyscyplinarne organu odwoławczego stało się prawomocne w dniu jego wydania, zgodnie z art.135o ww. ustawy o Policji. W tym zakresie Sąd w całości podzielił stanowisko organu Policji. Orzeczenia dyscyplinarne organów Policji obu instancji zostały skarżącemu doręczone, a zatem należy uznać, że zarzut, iż skarżący nie brał czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby jest nieuzasadniony. W tym postępowaniu nie przeprowadzono żadnych innych dowodów, z którymi skarżący nie był zapoznany. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art.151 ww. ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.