VI SA/Wa 1579/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej T. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], którym organ naczelny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) oraz w związku z art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292, z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia T. sp. z o.o. z siedzibą w G. – utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie ustalenia beneficjenta rzeczywistego. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 24 kwietnia 2020 r. wnioskodawca (T. sp. z o.o.) na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292, z późn. zm.) zwrócił się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie wskazania beneficjenta rzeczywistego dla spółki z o.o., której kontrolującym udziałowcem jest spółka akcyjna. Zdaniem wnioskodawcy fakt, że sp. z o.o. posiada w swojej strukturze właścicielskiej spółkę akcyjną jako podmiot kontrolujący, uzasadnia zastosowanie art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret (-) piąte ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu wskazujące, że beneficjentem rzeczywistym spółki jest osoba fizyczna zajmująca wyższe stanowisko kierownicze w przypadku udokumentowanego braku możliwości ustalenia lub wątpliwości co do tożsamości osób fizycznych określonych w tiret pierwszym, drugim, trzecim i czwartym oraz w przypadku niestwierdzenia podejrzeń prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. W dniu [...] maja 2020 r. postanowieniem nr [...] Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie wskazania beneficjenta rzeczywistego stwierdzając brak materialnoprawnych podstaw do wydania interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców. Ponadto, Minister Finansów wskazał, że wyjaśnienia prawne opublikowane na jego stronach internetowych https://www.gov.pl/web/fmanse/pvtania-i-odpowiedzi odpowiadają na wątpliwości prawne jakie zawarto we wniosku Skarżącego. Organ zaznaczył, że ustawowa definicja beneficjenta rzeczywistego, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy AML, stanowi katalog otwarty, a wyliczenie potencjalnych beneficjentów rzeczywistych zawarte w lit. a-c tego przepisu ma charakter przykładowy. W związku z powyższym spółka analizuje wszystkie przesłanki zawarte w definicji beneficjenta rzeczywistego i ustala każdą osobę fizyczną sprawującą bezpośrednio lub pośrednio kontrolę nad spółką poprzez posiadane uprawnienia, które wynikają z okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiające wywieranie decydującego wpływu na czynności lub działania podejmowane przez spółkę. Art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret (-) piąte ustawy AML znajduje zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku udokumentowanego braku możliwości ustalenia lub wątpliwości co do tożsamości osób fizycznych określonych w tiret pierwsze, drugie, trzecie i czwarte. W przypadku zastosowania art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret (-) piąte ustawy AML należy wskazać osobę (osoby) zajmujące wyższe stanowisko kierownicze w spółce, która dokonuje zgłoszenia informacji o beneficjentach rzeczywistych do CRBR. Zastosowanie art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret (-) od pierwsze do czwarte oraz w wyjątkowym przypadku tiret (-) piąte ustawy AML nie wyłącza obowiązku wskazania jako beneficjentów rzeczywistych także innych osób mogących wywierać decydujący wpływ na czynności lub działania podejmowane przez spółkę zgodnie z wprowadzeniem do definicji, o której mowa art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy AML. Co do zasady zgłoszeniu podlegają również osoby działające w imieniu każdego podmiotu, który może istotnie ingerować w funkcjonowanie spółki zgłaszającej informacje do CRBR (np. działające w imieniu spółki dominującej lub innych podmiotów należących do grupy kapitałowej). Dlatego tylko w szczególnym przypadku, przy braku możliwości ustalenia beneficjentów rzeczywistych na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret (-) pierwsze - czwarte, znajduje zastosowanie tiret (-) piąte ustawy AML, co skutkuje obowiązkiem wskazania w zgłoszeniu do CRBR osób zajmujących wyższe stanowisko kierownicze w spółce". Ponadto Minister Finansów stwierdził, że jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego daniny publiczne rzeczywiście nie muszą mieć charakteru pieniężnego jednakże aby stanowić podstawę do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powinny ograniczać swobodę działalności przedsiębiorcy co w tym przypadku nie mam miejsca. Obowiązek zgłoszenia informacji o beneficjencie rzeczywistym do Centralnego Rejestru Rzeczywistych ma charakter ewidencyjny i w żaden sposób nie ogranicza swobody działalności przedsiębiorcy. Również fakt ewentualnego nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia informacji o beneficjencie rzeczywistym do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych nie stanowi podstawy do złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (z uwagi na jedynie sankcyjny charakter) - wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2017 r. (II GSK 914/17). W dniu 28 maja 2020 r. strona dożyła zażalenie na ww. postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 maja 2020 r. zarzucając brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Strona zanegowała również uznanie, że obowiązek zgłoszenia informacji o beneficjencie rzeczywistym ma charakter ewidencyjny i nie ogranicza swobody działalności przedsiębiorcy. Minister Finansów po rozpatrzeniu zażalenia i ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego w sprawie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2020 r. odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie ustalenia beneficjenta rzeczywistego. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2020 r. Minister Finansów wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż w sprawie przedmiotowego wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej zostały opublikowane wyjaśnienia prawne na stronie internetowej Ministerstwa Finansów zawierające informacje, które odpowiadają na wątpliwości jakie mógł mieć Skarżący podczas analizy swojej sytuacji prawnej celem zgłoszenia informacji o beneficjencie rzeczywistym. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (dalej zwana ustawą) spółki wymienione w art. 58 ustawy, które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 ustawy, w terminie wskazanym w ustawie, podlegają karze pieniężnej. Jak więc wynika z brzmienia przepisu tylko nieterminowe wykonanie obowiązku zgłoszenia informacji podlega karze pieniężnej. Tak więc nieprawidłowe (jak sugeruje Skarżący) wykonanie obowiązku ww. zgłoszenia nie skutkuje nałożeniem sankcji pieniężnych. Dlatego zasadne jest twierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zastosowaniu przepisu o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ naczelny stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 61 ustawy, zgłoszenia beneficjenta rzeczywistego dokonuje osoba uprawniona do reprezentacji spółki. Zgłoszenie to zawiera oświadczenie składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Jak więc wynika z istoty przepisu zgłoszenie informacji o beneficjencie rzeczywistym polega na oświadczeniu woli i wiedzy osoby/osób uprawnionych do reprezentacji w spółce, i wskazanie kto kontroluje spółkę w myśl definicji beneficjenta rzeczywistego. Wskazywanie więc przez Ministra Finansów kto w danej spółce jest beneficjentem rzeczywistym jest niemożliwe (wiedza w zakresie kto kontroluje spółkę należy do osób uprawnionych do reprezentacji spółki) i to celem przepisu jest właśnie przekazanie tej wiedzy do publicznej wiadomości - gdyż rejestr beneficjentów rzeczywistych jest jawny. Minister Finansów może wyjaśnić ewentualne wątpliwości jakie mogą powstać przy rozumieniu przepisów, co też uczynił publikując na swoich stronach informacje w zakresie definiowania beneficjenta rzeczywistego. Wobec tego Minister Finansów uznał, że należało utrzymać w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2020 r. kwestionowane przez stronę postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu Ministra Finansów : I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców z dnia 6 marca 2018 roku (dalej jako "pr.p.") w zw. z art. 58 i 59 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (dalej jako "p.p.p.f.t"), poprzez utrzymanie w mocy Postanowienia I oraz uznanie, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, z uwagi na fakt, że Skarżący może znaleźć odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku Skarżącego na stronach internetowych Organu, a ewentualne błędne wskazanie beneficjenta rzeczywistego nie może rodzić negatywnych skutków dla Skarżącego, pomimo, że w przypadku odmowy wszczęcia postępowania Organ nie jest uprawniony do dokonywania merytorycznej analizy wniosku, a zamieszczenie ogólnych wyjaśnień na stronie internetowej Organu nie jest przesłanką odmowy wydania interpretacji indywidualnej, a podanie nieprawidłowego beneficjenta rzeczywistego może skutkować nałożeniem kary pieniężnej na Skarżącego oraz członków Zarządu Skarżącego; b. art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 107 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy Postanowienia I oraz uznanie, że zachodzą przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie i w konsekwencji brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym brak rozpatrzenia czy opisywana przez Skarżącego sytuacja w zakresie proponowanego rozwiązania, dotyczącego wskazania członków Zarządu Skarżącego jako beneficjentów rzeczywistych, jest prawidłowym wypełnieniem obowiązku wskazania beneficjenta rzeczywistego w świetle obowiązujących przepisów i w konsekwencji czy opisywane zgłoszenie beneficjenta rzeczywistego nie będzie skutkować nałożeniem kar pieniężnych na Skarżącego. c. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 126 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów-Skarżącego zawartych w zażaleniu na Postanowienie I oraz sporządzenie uzasadnienia Zaskarżonej Decyzji w sposób lakoniczny, pozbawiony szerszego uzasadnienia prawnego podnoszonej argumentacji. II. przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności: a. art. 34 pr.p. w zw. z art. 58 i 59 p.p.p.f.t., poprzez utrzymanie w mocy Postanowienia I instancji oraz uznanie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej za zasadne, z uwagi na fakt, że wyjaśnienie prawne w zakresie podnoszonym przez Skarżącego można rzekomo znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Finansów, pomimo że ogólne wyjaśnienia nie mogą zastępować indywidualnych interpretacji uzyskiwanych w oparciu o przepis art 34 pr.p. b. art. 34 pr.p. w zw. z art. 58, 59 i 61 w zw. z art. 147 i art. 153 ust. 1 p.p.p.f.t., poprzez uznanie, że sankcja pieniężna z tytułu braku podania lub podania nieprawidłowych danych do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, może zostać nałożona tylko i wyłącznie w przypadku nieterminowego wykonania obowiązku zgłoszenia beneficjenta rzeczywistego oraz uznanie, że kara pieniężna nie może być nałożona w przypadku nieprawidłowego wykonania ww. obowiązku. Stawiając powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji w całości, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona obszernie rozwinęła postawione zarzuty. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż wskazane przez stronę skarżącą. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, ze doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albo przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a.) , a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nie dostrzegła strona wnosząca skargę. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (postanowienia) uwzględnia skargę także wtedy, gdy strona nie podniesie zarzutów, które uzasadniają wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji, gdy przesłanki te istnieją. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2020 r., którym organ naczelny utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2020 r. odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie ustalenia beneficjenta rzeczywistego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniowa określona w przepisie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 , 25 i 27 k.p.a. W tej sytuacji Sąd jest zobligowany do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Sąd zauważył bowiem, że w wydaniu postanowienia z dnia [...] maja 2020 r. jak i postanowienia z dnia [...] czerwca 2020 r., wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia brała udział ta sama osoba upoważniona przez Ministra Finansów to jest Dyrektor Departamentu Informacji Finansowej – M. S.. Osoba ta podpisała oba postanowienia. Przepisy prawa procesowego zawierają cały system gwarancji procesowych bezstronnego, sprawiedliwego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zaliczyć do nich należy ustanowioną w art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej oraz przewidzianą w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. Urzeczywistnianiu tych zasad służy między innymi instytucja wyłączenia pracownika. Instytucja wyłączenia jest jedną z gwarancji zgodnego z prawem działania organów administracji publicznej przy wykonywaniu kompetencji realizacji zadań publicznych. Konstrukcja prawna instytucji procesowej wyłączenia nie może prowadzić do pozbawienia organów administracji publicznej zdolności do wykonywania zadań publicznych, a zatem do pozbawienia kompetencji przyznanych przepisami prawa. Jednocześnie jednak przepisy o wyłączeniu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ, oraz do eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC str. 12) oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/06). Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., od udziału w sprawie obligatoryjnie powinien być wyłączony pracownik, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. o sygn. akt I OPS 13/09 (publ. LEX nr 579940). Należy zatem a contrario przyjąć - na podstawie rozważań zawartych w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję, objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie można uznać, iż Dyrektor Departamentu w Ministerstwie Finansów pełni rolę piastuna organu. Taką rolę pełni wyłącznie osoba powołana na stanowisko Ministra Finansów. Podkreślić należy iż, przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie również do postanowień, wydawanych po ponownym rozpoznaniu sprawy lub wydanych po rozpoznaniu zażalenia. Przeciwne stanowisko (tzn. że art. 24 k.p.a. nie ma zastosowania do postanowień) byłoby zaprzeczeniem idei zapewnienia bezstronności podczas ponownego rozpoznania sprawy lub w postępowaniu zażaleniowym. Ta właśnie idea - w postępowaniu przekładająca się na zasadę bezstronności i będącą wyrazem tej zasady instytucją wyłączenia pracownika od ponownego rozpoznania sprawy, w której wydawał już decyzję (tu: postanowienie) - legła u podstaw założeń ustawodawcy podczas konstruowania przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jak i następnie - przyjętych przez NSA podczas wydawania cytowanej uchwały. Trudno uznać za bezstronnego pracownika, który ponownie rozpoznaje sprawę, zakończoną wydanym przez siebie postanowieniem. Nawet jeżeli we własnym odczuciu pracownik ten obiektywnie ocenia zarzuty wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy lub zażalenia, w odczuciu wnioskodawcy bez wątpienia posiada już określony stosunek do stron i przekonanie co do sposobu załatwienia sprawy. Dlatego wyłączenie od orzekania podczas ponownego rozpoznawania sprawy lub rozpoznania zażalenia wyraża najistotniejszy aspekt bezstronności - przekonanie strony postępowania, że jej sprawa została ponownie rozpatrzona obiektywnie. Jakkolwiek więc na mocy art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się wymienione w tym przepisie przepisy k.p.a., nie może ulegać wątpliwości, że podczas wydawania postanowień organ ma obowiązek stosować również inne przepisy k.p.a. poza wymienionymi w treści art. 126, w szczególności przepisy ogólne k.p.a. (art.1 do 60 k.p.a.). W literaturze przedmiotu od dawna wskazuje się na wadliwą redakcję cytowanego przepisu (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego (LEX 2011). W ocenie Sądu literalna wykładnia art. 126 k.p.a. prowadziłaby do nieprawdziwego i nielogicznego wręcz wniosku o braku obowiązku załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art.35 k.p.a.); braku stosowania do postanowień przepisów o doręczeniach, zawartych w art. 39-49 (art. 125 k.p.a. nie zawiera powtórzenia tych przepisów), braku stosowania przepisów o terminach (art.57 - 60). Przyjmując (za J. Borkowskim w: Prawo procesowe administracyjne, Tom 9, pod red R. Hausera, Z. Niewiadomskiego i A. Wróbla, Warszawa 2010, s.152), że pod względem podmiotowym i przedmiotowym najszerszy zakres zastosowania mają postanowienia, literalna wykładnia art. 126 k.p.a. musiałaby prowadzić do braku stosowania w większości spraw (gdyż w większości postępowań wydawane są postanowienia) tych przepisów ogólnych k.p.a., które w istocie swej decydują o kształcie postępowania administracyjnego oraz o postrzeganiu tego postępowania przez strony. Konkludując zatem, Sąd uznał, że do postanowień ma zastosowanie również przepis art. 24 k.p.a. W tej sytuacji, skoro postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r. zostało wydane z upoważnienia Ministra Finansów przez tego samego pracownika, który orzekał podejmując postanowienie z dnia [...] maja 2020 r., to zdaniem Sądu, należało uznać, że wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. uzasadniająca uchylenie zaskarżonego postanowienia jako zawierającego wadę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów, usunie wskazane wyżej uchybienie, i dopiero merytorycznie oceni zażalenie strony skarżącej. Istotą ponownego rozpoznania sprawy jak też postępowania w trybie zażaleniowym jest bowiem powtórne zbadanie sprawy, w szczególności rozpatrzenie ewentualnych zarzutów strony, składającej zażalenie. Jeżeli po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowienie wydaje ta sama osoba, która wydawała postanowienie pierwotnie, trudno mówić o dokonaniu należytej i pełnej kontroli postanowienia. Stąd istotne znaczenie ma, aby podlegające ponownemu rozpoznaniu rozstrzygnięcie zostało wydane przez inną osobę, która będzie mogła dokonać samodzielnej (choć niekoniecznie odmiennej) oceny sprawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ weźmie pod uwagę, powyższe wskazania Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.