VII SA/Wa 1006/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska WSA Andrzej Siwek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołań B. N., Ł. N., R. N., O. S., D. T., M. T., D. K., od decyzji Starosty O. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor", "skarżąca", "strona skarżąca"), obejmujące: budowę stacji bazowej nr [...] telefonii komórkowej sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ew. [...] w O. (obręb ew. [...]: jednostka ew. [...]) powiat o., województwo [...], uchylił w całości decyzję Starosty O. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Starosty O. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., obejmującego: budowę stacji bazowej nr [...]telefonii komórkowej sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ew. [...] w O. (obręb ewid.[...]: jednostka ewid. [...]), powiat o., województwo [...]. Jednobrzmiące odwołania od ww. decyzji, w ustawowym terminie, złożyli: B. N., Ł. N., R. N., O. S., D. T., M. T., D. K. Odwołujący się, obszernie cytując orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazali, że w niniejszej sprawie organ winien ustalić • faktyczną moc EIRP anten na każdym sektorze, • maksymalne tilty anten na podstawie danych katalogowych, • możliwą potencjalnie wysokość do zabudowy od środka elektrycznego anteny. Zdaniem odwołujących się dopiero ustalenie tych kwestii pozwala na dokonanie prawidłowej kwalifikacji i tym samym ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. W związku z powyższym inwestor winien zostać wezwany o uzupełnienie dokumentacji o: 1. Określenie w dokumentacji pochyleń anten maksymalnych (tiltów) zarówno elektrycznych jak i mechanicznych według danych katalogowych anten. 2. Przedłożenie dokumentacji określającej maksymalną moc EIRP na każdym kierunku emisji (sektorze) - z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych określonych na podstawie danych technicznych anten oraz uchwytów je mocujących z uwzględnieniem możliwej potencjalnej dopuszczalnej zabudowy w odległościach wskazanych w przepisach rozporządzenia. 3. Uzupełnienie dokumentacji o mapę obrazującą faktyczny obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych tiltów elektrycznych oraz mechanicznych, odbić od naturalnych przeszkód, oraz podaniem, jaki błąd metody obliczeniowej przyjęto w wyliczeniach Podkreślili, że inwestycja jest planowana na terenie zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Obszar oddziaływania będzie obejmował działki sąsiednie. Zasięg emisji i natężenie fal elektromagnetycznych w poszczególnych miejscach w otoczeniu stacji bazowej, są parametrami technicznymi, których nie można ocenić "gołym okiem". Emisja fa! elektromagnetycznych jest zjawiskiem fizycznym niewidzialnym i nieodczuwalnym dla otoczenia, nie respektującym granic nieruchomości i wychodzącym swym oddziaływaniem poza granice nieruchomości z planowaną inwestycją. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego, która ma także zastosowanie w przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej tylko w takim zakresie, w jakim wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które to prawo należy rozumieć zgodnie z postanowieniami art. 143 k.c. W ocenie odwołujących się omawiane zamierzenie budowlane w sposób nadmierny i uciążliwy utrudni użytkowanie ich nieruchomości. Inwestor w dokumentacji zamieścił rysunek z zasięgiem odziaływania. Na rysunku brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności. Są to dane być może poprawne dla założeń i danych technicznych optymalnych w obecnym stanie, bo zakładają, że oś główna wiązki pola elektromagnetycznego nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności. Brak jest danych przy możliwości zmiany nachylenia anten i jaki będzie zasięg oddziaływania. Nieruchomościami, które w obecnym stanie nie posiadają zabudowy mieszkaniowej po wybudowaniu stacji bazowej zostaną pozbawione realnej możliwości zabudowania, co mają zagwarantowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przy określaniu miejsc dostępnych dla ludności, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w kontekście oddziaływania na nie pola elektromagnetycznego należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. A takimi terenami są nieruchomości w otoczeniu stacji bazowej, które należą zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego do zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występujące w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic cudzej nieruchomości, zwłaszcza pod kątem szeroko rozumianego bezpieczeństwa ludzi i środowiska. W trakcie postępowania odwoławczego Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], powołując się na art. 136 i art. 123 k.p.a., zlecił Staroście O. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez: 1) oznaczenie granic obszaru, który był przedmiotem aktualizacji mapy wykonanego projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 81 pkt 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2011 Nr 263, poz. 1572), 2 uzupełnienie na projekcie zagospodarowania terenu elementów określonych przepisem § 8 ust. 3 pkt 2, 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018, poz. 1935), tj.: braku wymiarów i wzajemnych odległości istniejących obiektów budowlanych (pkt 5, str. 13 projektu) oraz ich przeznaczenia (istniejące ujęcie wody-studnia) w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich; określenie proponowanego układu komunikacji wewnętrznej przedstawionej, w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej z ewentualnym wymiarowaniem; oznaczenie istniejącego ujęcia wody (studnia); 3) korekta bilansu powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej (str. 16, 20 projektu), jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - § 8 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia. Starosta O. w wykonaniu powyższego postanowienia Wojewody, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...], na postawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: "p.b..") oraz art. 123 k.p.a., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, w zakresie wskazanym przez Wojewodę. Inwestor przy piśmie z 17 stycznia 2020 przesłał strony dokumentacji projektowej, które zostały wymienione. Starosta O., przy piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...], przesłał cztery egzemplarze projektu budowlanego, uzupełnionego we wskazanym zakresie oraz akta administracyjne sprawy. Inwestor naniósł: Ad. 1) oznaczenie granic obszaru, który był przedmiotem aktualizacji mapy wykonanego projektu zagospodarowania terenu; Ad. 2) na projekcie zagospodarowania terenu: - wymiary i wzajemne odległości istniejących obiektów budowlanych (pkt 5, str. 13 projektu) oraz ich przeznaczenie (istniejące ujęcie wody-studnia) w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich; - oznaczył istniejące ujęcie wody (studnia); Ad. 3) korektę bilansu powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej (str. 16, 20 projektu), jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] uchylono w całości decyzję Starosty O. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że w jego ocenie poza sporem jest, iż inwestor nie określił proponowanego układu komunikacji wewnętrznej przedstawionej, w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej z ewentualnym wymiarowaniem - zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Powyższe stanowi uszczegółowienie treści art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., tj.: "Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich". Zdaniem organu nie istnieje w oznaczeniach graficznych projektu zagospodarowania terenu - oznaczenie strzałkami jako dojazd do wieży (na czas budowy). Poza sporem jest, że w wyniku awarii obiektu budowlanego musi być zaprojektowany dojazd do obiektu budowlanego w postaci układu komunikacji wewnętrznej przedstawionej, w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej. Inwestor nie może twierdzić, że dojazd do wieży jest potrzebny tylko na czas budowy. Zaprojektowanie układu komunikacyjnego jest wymogiem stanowiącym element części graficznej projektu zagospodarowania terenu. Wojewoda podkreślił, że inwestor nie wykonał obowiązku określenia proponowanego układu komunikacji wewnętrznej przedstawionej, w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, który to wymóg jest w sposób czytelny wskazany w przepisach prawa kolejno: art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. i § 8 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Powyższy brak znajduje odzwierciedlenie i wręcz potwierdzają dane bilansu powierzchni działki nr [...] z rozbiciem na stan istniejący i stan projektowany (str. 16, 20 projektu). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Skarżąca podniosła zarzuty: 1) naruszenia prawa procesowego, a to: a) art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie przez Wojewodę stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz brak rozpatrzenia w całości zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego; b) art. 6 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na jakiej podstawie organ administracji II instancji uznał, że projekt planowanego przedsięwzięcia powinien zawierać układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, w sytuacji, gdy przepisy prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.), nie przewidują takich wymogów dla planowanej inwestycji; c) art. 8 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że zaprojektowanie układu komunikacji wewnętrznej w odniesieniu do komunikacji zewnętrznej jest wymogiem dla projektu planowanej inwestycji, o czym stanowi § 14 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z równoczesnym pominięciem przepisów właściwych w niniejszej sprawie, które nie stawiają tego rodzaju wymogów dla planowanej inwestycji, co w ocenie skarżącej sprawia, iż obywatele nie mogą mieć zaufania do tak działającego organu administracji publicznej; d) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji Starosty [...]z dnia [...]lipca 2019 r. nr [...] i odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, choć decyzja organu administracji I instancji była prawidłowa i zgodna z przepisami prawa; 2) naruszenia prawa materialnego, a to: a) art. 3 ust. 2 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi budynek w rozumieniu ww. ustawy, a projekt przedstawiony przez skarżącą jest projektem budowlanym, który powinien spełniać wymogi określone w art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., a co za tym idzie, również w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065); b) § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że projekt planowanego przedsięwzięcia winien zawierać w szczególności układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, podczas gdy w ww. przepisie mowa wyłącznie o układzie komunikacyjnym, w tym określającym parametry techniczne dróg pożarowych, które projekt planowanej inwestycji uwzględnia. Wymóg przedstawienia układu komunikacyjnego wewnętrznego w nawiązaniu do komunikacji zewnętrznej, z uwzględnieniem dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, wynika z § 3 pkt la i § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), który nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie; c) § 4, § 5, § 6, § 7, § 8 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy planowane przedsięwzięcie stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany, o którym mowa w ww. przepisach. Rozporządzenie określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, nie wymagając dla planowanej inwestycji przedstawienia układu komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że planowana inwestycja stanowi stację bazową telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest bezobsługowym obiektem infrastruktury technicznej, nie wymagającym stałego dojazdu ani obecności personelu. Projektowany obiekt jest bezobsługowy, nie przewiduje się stałego dostępu osób ani pojazdów. Z racji charakteru projektowanego obiektu nie projektuje się układu komunikacji wewnętrznej. Na projekcie wskazano, że strzałkami oznaczono jedynie dojazd na czas budowy (po trawie, bez specjalnych wytyczeń czy utwardzeń), np. na rysunku Z1 dopisano w uwadze treść UWAGA: Dojazd do wieży na czas budowy oznaczono strzałkami. Realizowany jest po terenie działki [...]. Nie jest on utwardzony i wydzielony. Po zakończeniu budowy teren dojazdu przywrócony jest do stanu pierwotnego. Wieża jest bezobsługowa. Wskazano również, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych na podstawie § 12 do planowanej inwestycji nie ma potrzeby realizacji utwardzonej nawierzchni drogi pożarowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję naruszył w istotny sposób przepisy postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] uchylająca w całości decyzję Starosty O. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., obejmującego budowę stacji bazowej nr [...] telefonii komórkowej sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ew. [...] w O. (obręb ew. [...]: jednostka ew. [...]) powiat o., województwo [...], i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, iż kwestionowana decyzja Wojewody [...] i decyzja Starosty N. dotyczą pozwolenia na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanych decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 p.b. w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. ] Wojewoda w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], powołując się na art. 136 i art. 123 k.p.a., zlecił Staroście O. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, polegającego m.in. na uzupełnienie na projekcie zagospodarowania terenu elementów określonych przepisem § 8 ust. 3 pkt 2, 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu, w tym określenie proponowanego układu komunikacji wewnętrznej przedstawionej, w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej z ewentualnym wymiarowaniem. Wykonując powyższe postanowienie, Starosta O., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...], na postawie art. 35 ust. 3 p.b. , nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, w zakresie wskazanym przez Wojewodę. Inwestor przy piśmie z dnia 17 stycznia 2020 przesłał strony dokumentacji projektowej, które zostały wymienione. Nie naniesiono zmian w zakresie proponowanego układu komunikacji wewnętrznej. Na stronie 10 projektu, w dziale III "Opis techniczny", w punkcie 10 zatytułowanym "Komunikacja" wskazano "Działka posiada dostęp do wieży z drogi publicznej (ul. [...], dz. Nr [...]) poprez istniejący zjazd. Dojazd do wieży po terenie działki [...] zgodnie z rysunkiem Z-1.Prejektowany obiejkt jest bezobsługowy, nie przewiduje się stałego dostępu osób oraz pojazdów. Z racji charakteru projektowanego obiektu nie projektuje się układu komunikacji wewnętrznej." Organ odwoławczy uzasadniając w zaskarżonej decyzji konieczność przedstawienia przez inwestora układu komunikacji wewnętrznej powołał się na art. 24 ust. 3 pkt 1 ppkt d p.b., w myśl którego projekt budowlany zawiera układ komunikacyjny, oraz § 8 ust. 3 pkt 2 obowiązującego w dacie wydania ww. decyzji rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w myśl którego część rysunkowa projektu zagospodarowania działki powinna określać układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu. Organ podkreślił, że w wyniku awarii obiektu budowlanego musi być zaprojektowany dojazd do obiektu budowlanego w postaci układu komunikacji wewnętrznej, a inwestor nie może twierdzić, że dojazd do obiektu jest potrzebny tylko na czas budowy Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że umknęła Wojewodzie treść art. 34 ust. 2 p.b., w myśl którego zakres i treść projektu budowlanego powinna być dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu. W niniejszej sprawie ma rację strona skarżąca, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2011 r. sygn.. akt VII SA/Wa 448/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn.. akt VII SA/Wa 1490/19, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 221/11, cbois) nie były negowane zapisy zawarte w projektach stacji budowy, że są one obiektami bezobsługowymi i brak jest konieczności projektowania do nich dróg komunikacji po zakończeniu budowy. Ponadto organ wskazując na konieczność zaprojektowania dojazd do obiektu budowlanego w związku z niebezpieczeństwem jego awarii nie powołał żadnych przepisów, z których taka konieczność by wynikała. Tym samym organ nie uzasadnił w sposób pełny i wystarczający podstawy prawnej spoczywającego na inwestorze obowiązku określenia proponowanego układu komunikacji wewnętrznej przy realizacji omawianej inwestycji. Przede wszystkim podkreślić jednak należy, że organ nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów zawartych w odwołaniach B. N., Ł. N., R. N., O. S., D. T., M. T., D. K., od decyzji Starosty O. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że organ administracji publicznej zobowiązany jest działać zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.) i rozstrzygać sprawę dopiero po należytym ustaleniu stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) w oparciu o zebrane i właściwie rozpatrzone dowody (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Skoro strony postępowania stawiają konkretne zarzuty w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 k.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej mają prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji. W ocenie Sądu nie zostały przez organ wyjaśnione w sposób należyty wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, co w konsekwencji pociąga za sobą niemożność oceny, czy, uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania, w niniejszej sprawie wydanie powyższych rozstrzygnięć przez organy znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. Podnieść również w tym miejscu należy, że Sąd nie domniemywa intencji działania organu, ani nie czyni własnych ustaleń w sprawie. Aby ocenić rozstrzygnięcie organu w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować jego stanowiskiem zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów sprawy, dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę oraz okoliczności mających wpływ na ocenę żądania strony zgłoszonego w sprawie. Rola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, a ta z kolei możliwa jest w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznoprawnych, tj. ustaleń co do faktów prawotwórczych, które wywierają skutki prawne oraz ustaleń co do oceny prawnej tych faktów. Te warunki natomiast są spełnione tylko w sytuacji przestrzegania zasad postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że niedopuszczalne jest – jak w niniejszej sprawie – przeprowadzenie przez organ odwoławczy po złożeniu przez strony postępowania odwołań od decyzji I instancji postępowania wyjaśniającego mającego na celu dokonanie sanacji wad decyzji pierwszoinstancyjnej, bez odniesienia się w decyzji II instancji w sposób pełny i wyczerpujący do zarzutów odwołań. Stwierdzenie wyżej opisanych wad doprowadziło do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.b. Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a.) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.