II SA/Bd 796/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007r. sprawy skargi A. D., B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Bd 796/ 07 Uzasadnienie A. D. i B. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] uchylającą w całości decyzje Prezydenta Miasta [...] wydane w dniu [...] stycznia 2007 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika, że decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 1963 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości pod politykę terenową i ulice, wydaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach, przejęto od E. S. grunt oznaczony działkami geodezyjnymi nr [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W dniu [...] marca 2002 r. skarżący złożyli wniosek o zwrot działek oznaczonych w momencie ich przejęcia numerami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Do rozpatrzenia powyższego wniosku został wyznaczony przez Wojewodę Prezydent Miasta [...]. Analizując stan prawny nabytych na rzecz Skarbu Państwa gruntów i zakres wniosku skarżących organ I instancji stwierdził, że oznaczenie działek uległo zmianie w ten sposób, że obecnie: -dawna działka nr [...] to - obecnie dz. nr [...] o pow. 0,0488 ha, KW [...], - dawna działka nr [...] to - obecnie dz. nr [...] o pow. 0,0429 ha, KW [...], -dawna dz. nr [...] to - obecnie część dz. nr [...] o pow. 0,0316 ha, KW [...], - dawna dz. nr [...] to - obecnie część dz. nr [...] o pow. 0,0085 ha, KW [...], - dawna dz. nr [...] to - obecnie dz. nr [...] o pow. 0,0398 ha, KW [...], - dawna działka nr [...] to - obecnie dz. nr [...] o pow. 0,0106 ha, nr KW [...], - dawna działka nr [...] to - obecnie dz. nr [...] o pow. 0,0357 ha, KW[...], -dawna działka [...] to - obecnie dz. nr [...] o pow. 0,0519 ha, KW[...], których właścicielem jest Gmina [...]. W dniu [...] lutego 2004 r. przeprowadzono wizję lokalną. Z czynności tej sporządzono protokół, w którym stwierdzono, że: - część działki nr [...] stanowi ulicę [...], nieurządzoną, gruntową, na poboczu stoją słupy oświetleniowe i telefoniczne, - część działki nr [...] stanowi ulicę [...], nieurządzoną, gruntową, na poboczu znajdują się słupy oświetleniowe i telefoniczne, - działka nr [...] stanowi ulicę [...], nieurządzoną, gruntową, na poboczu znajdują się słupy oświetleniowe i telefoniczne, - działka nr [...] stanowi grunt rozjeżdżony, przylegający do lasu. Decyzje organu I instancji w przedmiocie zwrotu wywłaszczenia nieruchomości były wielokrotnie uchylane przez Wojewodę [...]. Pełnomocnik stron, pismem z dnia [...] listopada 2006 r. wniósł o wydanie dwóch decyzji w toczącym się postępowaniu, osobnej dla nieruchomości objętych zwrotem oraz osobnej dla nieruchomości, których organ nie dokonał zwrotu na rzecz spadkobierców byłej właścicielki. Organ I instancji uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżących decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] rozstrzygnął jedynie sprawę odmowy zwrotu działek nr: [...],[...],[...],[...] i [...]. Natomiast opierając się na zaleceniach orzeczenia organu stopnia wojewódzkiego zlecił uprawnionemu geodecie sporządzenie podziału geodezyjnego działki nr [...] celem wydzielenia części gruntu, który zajęty jest pod ulicę [...], zgodnie z Uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 1999 r. nr [...]. W proponowanym podziale geodezyjnym część gruntu zajętego pod ulicę [...] posiada nr [...] i ma powierzchnię 223m². Z informacji uzyskanych z Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w [...], działki oznaczone numerami [...],[...],[...] i projektowana działka nr [...] zostały zaliczone do kategorii dróg publicznych na podstawie Uchwał Rady Miasta [...] z dnia [...] września 1999 r. nr [...] i z dnia [...] marca 1999 r. nr [...]. W ocenie organu orzekającego nie można dokonać zwrotu ww. gruntów, gdyż art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), stanowi, iż grunty zajęte pod drogi publiczne mogą stanowić własność wyłącznie Skarbu Państwa, samorządu województwa, powiatu lub gminy. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że działki te, nie mogą stanowić własności prywatnej. Orzeczenie o zwrocie tych gruntów na rzecz osób fizycznych doprowadziłoby do stanu niezgodnego z prawem, co w konsekwencji spowodowałoby niewykonalność decyzji orzekającej zwrot nieruchomości. Organ uznał, że wypełnił obowiązek zawarty w art. 137 ust. 2 i wystąpił do Urzędu Miasta [...] Wydziału Administracji Budowlanej w prośbą o uzyskanie informacji na temat zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego. Na swoje wystąpienie uzyskał odpowiedź UM[...] z dnia [...] października 2004 r. (akta sprawy nr [...]). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 136, art. 137 i art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn zm.), po rozpatrzeniu odwołań A. D. i B S. oraz Prezydenta Miasta [...] uchylił w całości zaskarżone decyzje Prezydenta Miasta [...] wydane dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] i nr [...] w sprawie: a) zwrotu na rzecz A. D. oraz B. S. części nieruchomości niezabudowanych położonych w [...] oznaczonych w ewidencji gruntów działkami nr [...] o pow. 0,0106 ha, KW [...], nr [...] o pow. 0,0357 ha, KW [...], nr [...] o pow. 0,0488 ha, KW [...], nr [...] o pow. 0,0429 ha, KW [...], nr [...] o pow. 0,0296 ha, KW [...] położonych w [...] przy ul. [...] i ul. [...], stanowiących własność Gminy [...] (znak: [...]) , b) odmowy zwrotu nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...],[...],[...] i [...] oznaczonych działkami nr [...], o pow. 0,0316 ha, KW [...], nr [...] o pow. 0,0085 ha, KW [...], nr [...] o pow. 0,0398 ha, KW [...], nr [...] pow. 0,0223 ha, KW [...] (znak: [...]) i jednoczenie orzekając co do istoty sprawy, w punkcie 1 rozstrzygnięcia orzekł o zwrocie na rzecz A. D. w udziale 1/2 części oraz B. S. w udziale 12 części nieruchomości niezabudowanej oznaczonej w ewidencji gruntów działkami nr: [...] o pow. 0,0488 ha, KW [...],[...] o pow. 0,0429 ha, [...] położonych w [...], stanowiących własność Gminy [...]. W punkcie 2 rozstrzygnięcia organ odmówił zwrotu części nieruchomości położonej w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów działkami nr: [...] o pow. 0,0316 ha, KW [...],[...] o pow. 0,0085 ha, KW [...],[...] o pow. 0,0398 ha, KW [...], [...] o pow. 0,0106 ha, KW [...],[...] o pow. 0,0357 ha, KW [...],[...] pow. 0,0519 ha, KW [...]. W punkcie 3 rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zwrot prawa własności nieruchomości wymienionych w punkcie 1 następuje nieodpłatnie, gdyż zgodnie z decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 1969 r., znak: [...], która została wydana w oparciu o ustawę z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 31, poz. 138 z późn. zm.), nieruchomość przeszła na rzecz Skarbu Państwa bez przyznania odszkodowania byłemu właścicielowi. W punkcie 4 rozstrzygnięcia organ zawarł informację, że wydana przez niego decyzja ostateczna stanowi podstawę wpisu prawa własności nieruchomości na rzecz A. D. w 1/2 części i B. S. w 1/2 części w księgach wieczystych prowadzonych dla podlegających zwrotowi nieruchomości. Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie konieczne było ustalenie czy spełnione zostały przesłanki zwrotu nieruchomości w odniesieniu do działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] (opisywanych w decyzji jako działki nr ([...] i [...]). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym przepisy regulujące problematykę zwrotu wywłaszczonych nieruchomości zawarte w rozdziale 6 działu III ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) wprowadzają legalną definicję stanu zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, precyzując wprost w art. 137 ust. 1 sytuacje, w których nieruchomość uznaje się za zbędną dla celu wywłaszczenia. Przez zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu należy zatem rozumieć nierozpoczęcie w ogóle (art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy) lub niezrealizowanie (art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy) przez podmiot, na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie nieruchomości, celu, dla którego realizacji nieruchomość została wywłaszczona (nabyta). Zdaniem Wojewody nie podlega więc zwrotowi na podstawie art. 137 ust. 1 omawianej ustawy o gospodarce gruntami nieruchomość, która nie spełnia określonych w ustawie przesłanek zbędności. Wojewoda ustalił, że w przedmiotowej sprawie w dniu złożenia wniosku o zwrot nieruchomości tj. [...] maja 2002 r. dla terenu objętego wnioskiem obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 1999 r. Zgodnie z planem działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - terenie komunikacji ogólnodostępnej - przejście piesze; szerokość w liniach rozgraniczających 3 m. Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - teren komunikacji publicznej - ulica dojazdowa (istniejąca ul. [...]). Szerokość w liniach rozgraniczających 10 m. Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (bliźniaczej i wolnostojącej). Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - teren zieleni parkowej ogólnodostępnej. Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - teren komunikacji publicznej. Szerokość w liniach rozgraniczających 12 m. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że nie było możliwości zagospodarowania działek nr [...],[...] i [...] zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu złożenia wniosku o zwrot, gdyż realizacja zamierzeń w powyższym zakresie należy do sfery publicznej, zadań o znaczeniu lokalnym i jako taka należy do zadań gminy. Wojewoda zatem stwierdził, że zagospodarowanie nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania przez osobę fizyczną nie jest możliwe, dlatego zgodnie z przepisem art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymienione działki stanowiące część wywłaszczonej nieruchomości nie mogą podlegać zwrotowi. Zdaniem organu odwoławczego zaistniały natomiast przesłanki zwrotu działek oznaczonych nr [...] i [...], które nie zostały zagospodarowane od dnia kiedy decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna, a zapisy planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu złożenia wniosku o zwrot pozwalały na ich zagospodarowanie zgodne z planem. Zdaniem Wojewody poza sporem jest, że działki [...],[...],[...] i [...] zostały objęte uchwałą w sprawie zaliczenia do kategorii dróg gminnych, pomimo uwagi wnoszącego odwołanie pełnomocnika wnioskodawców, że tereny te nie spełniają przesłanek ustawowej definicji drogi zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), zgodnie z którym droga oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Jednak Wojewoda podzielił w tym zakresie stanowisko organu I instancji o odmowie zwrotu nieruchomości, bowiem w obrocie prawnym funkcjonują uchwały Rady Miasta [...] o zaliczeniu dróg do kategorii dróg gminnych, a takie mogą stanowić wyłącznie własność gminy. Wynika to z przepisu art. 2a ust. 2 przytaczanej ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Organ odwoławczy stwierdził, że nieuzasadnione było dokonywanie podziału działki nr [...], skoro nie podlega ona zwrotowi, mimo, że różne są przyczyny odmowy zwrotu każdej z części działki. W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że wniosek o zwrot określonych w nim nieruchomości podlegał rozpoznaniu w trybie przepisów rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami na podstawie art. 216 ust. 1 tej ustawy, nakazującego odpowiednie stosowanie przepisów o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa m. in. na podstawie ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach. Art. 11 tej ustawy przewidywał, że z gruntów objętych podziałem 33% ogólnej powierzchni przechodzi na własność Państwa bez odszkodowania z przeznaczeniem na cele użyteczności publicznej oraz jako działki budowlane umożliwiające prezydiom rad narodowych prowadzenie właściwej gospodarki terenami. Przejście tych gruntów na własność Państwa następuje w stanie wolnym od wszelkich obciążeń z dniem uprawomocnienia się decyzji o zatwierdzeniu podziału. Decyzja ta stanowi podstawę do ujawnienia prawa własności w księgach wieczystych. W związku z powyższym przedmiotem wniosku o zwrot jest konkretna nieruchomość, która podlegała wywłaszczeniu, a nie nieruchomości powstałe w wyniku podziału, bowiem tak utworzone działki nigdy nie były własnością wnioskodawców, jako że z mocy prawa przeszły na własność Państwa z chwilą, gdy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Nie można więc orzekać co do części wniosku dokonując podziału sprawy w oparciu o geodezyjny podział nieruchomości, wydzielając działki, w stosunku do których zapaść ma orzeczenie pozytywne, a co do których ma zapaść decyzja negatywna dla wnioskodawców. Wojewoda wypowiedział się również, że nieuzasadnionym było wydanie w sprawie dwóch decyzji - orzekającej zwrot części nieruchomości i odmawiającej zwrotu innej części nieruchomości. Organ I instancji przychylając się do wniosku pełnomocnika wnioskodawców, nie uwzględnił, że w sprawie występuje również strona o sprzecznym interesie, która może odwołać się od decyzji niezgodnej z jej wolą. Powyższe działania organu I instancji nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. W związku z powyższym Wojewoda uchylił w całości decyzje organu I instancji i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy orzekł co do istoty całej sprawy. A. D. i B. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę z żądaniem uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...]. W uzasadnieniu skargi stwierdzili, że nie mogą zgodzić się z tą decyzją. W ich ocenie bezspornym jest, że pomimo upływu [...] lat od czasu wywłaszczenia, na gruntach stanowiących działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] nie został zrealizowany cel, na który działki te zostały wywłaszczone. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest W ocenie skarżącego pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd oceniając przesłanki zwrotu nieruchomości stanowiących działki nr [...], nr [...], nr [...],nr [...],nr [...],nr [...],nr [...] i nr [...] (opisywanych w decyzji jako działki nr ([...] i [...]) podziela stanowisko organu odwoławczego, że aktualnie obowiązujące przepisy w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości zawarte zostały w rozdziale 6 działu III ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn zm.). i wprowadzają legalną definicję stanu zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W art. 137 ust. 1 tej ustawy unormowano sytuacje, w których nieruchomość uznaje się za zbędną dla celu wywłaszczenia. W świetle tego przepisu zbędna dla celu wywłaszczenia jest nieruchomość, jeżeli: 1. pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia (pkt 1), albo, 2. pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (pkt 2). Przez zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu należy zatem rozumieć nierozpoczęcie w ogóle (art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy) lub niezrealizowanie (art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy) przez podmiot, na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie nieruchomości, celu, dla którego realizacji nieruchomość została wywłaszczona (nabyta). W związku z brzmieniem powyższego przepisu nie może podlegać zwrotowi nieruchomość, która nie spełnia określonych w ustawie przesłanek zbędności. Zgodnie z przepisem art. 137 ust. 2 jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zwrot, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. W świetle powyższego przesłanki zbędności powinny być oceniane według stanu prawnego nieruchomości w dniu złożenia wniosku o zwrot. Niezbędne zatem do rozpatrzenia sprawy jest dokładne i rzetelne ustalenie stanu faktycznego. Wniosek o zwrot spornej nieruchomość został złożony przez skarżących w dniu [...] maja 2002 r. W dacie tej dla terenu objętego wnioskiem obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 1999 r. Zgodnie z planem działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - terenie komunikacji ogólnodostępnej - przejście piesze; szerokość w liniach rozgraniczających 3 m. Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - teren komunikacji publicznej - ulica dojazdowa (istniejąca ul. [...]). Szerokość w liniach rozgraniczających 10 m. Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (bliźniaczej i wolnostojącej). Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...] - teren zieleni parkowej ogólnodostępnej. Działka nr [...] znajdowała się w granicach ustalenia [...]- teren komunikacji publicznej. Szerokość w liniach rozgraniczających 12 m. Przeznaczenie działek nr [...],[...] i [...] zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu złożenia wniosku nie uprawniało do ich zwrotu w oparciu o art. 137 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Obowiązujący w dacie złożenia przez skarżących wniosku o zwrot, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dawał możliwości osobie fizycznej zagospodarowania nieruchomości, przeznaczonych pod realizację zamierzeń ze sfery publicznej, zadań o znaczeniu lokalnym, które należą do zadań gminy. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zagospodarowanie nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania przez osobę fizyczną nie jest możliwe. Stanowisko to znajduje swoje umocowanie w art. 137 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ odwoławczy ponad wszelką wątpliwość ustalił, że działki o nr [...] i [...] nie zostały zagospodarowane od dnia kiedy decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna. Zapisy planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu złożenia wniosku o zwrot pozwalały na ich zagospodarowanie zgodne z planem- teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (bliźniaczej i wolnostojącej) i teren zieleni parkowej ogólnodostępnej. Spełnione zatem zostały przesłanki zwrotu tych działek. Objęcie działek o nr: [...],[...],[...] i [...] uchwałą w sprawie zaliczenia ich do kategorii dróg gminnych, w ocenie Sądu uniemożliwia ich zwrot skarżącym, gdyż w obrocie prawnym funkcjonują uchwały Rady Miasta [...] o zaliczeniu dróg do kategorii dróg gminnych, a takie mogą stanowić wyłącznie własność gminy. Powyższe wynika z art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Nie ma znaczenia w sprawie, iż stan techniczny nieruchomości objętej uchwałami Rady Miasta [...] o zaliczeniu dróg do kategorii dróg gminnych, nie spełnia przesłanek ustawowej definicji drogi zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że droga oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Nie można tej nieruchomości przekazać osobie fizycznej. Ma rację zatem Wojewoda wywodząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedmiotem wniosku o zwrot jest konkretna nieruchomość, która podlegała wywłaszczeniu, a nie nieruchomości powstałe w wyniku podziału, bowiem tak utworzone działki nigdy nie były własnością wnioskodawców, jako że z mocy prawa przeszły na własność Państwa z chwilą, gdy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Nie można więc orzekać co do części wniosku dokonując podziału sprawy w oparciu o geodezyjny podział nieruchomości, wydzielając działki, w stosunku do których zapaść ma orzeczenie pozytywne, a co do których ma zapaść decyzja negatywna dla wnioskodawców. Zatem przy rozpatrywaniu wniosku skarżących nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], pomimo jej podziału, powinna być traktowana jako całość, a więc dawna działka nr [...] o powierzchni 0,0519 ha, KW [...]. Powierzchnia nowo wydzielonych działek o nr [...] i [...] odpowiada dawnej powierzchni działki w dniu jej wywłaszczenia. Nie uzasadniony jest zarzut skarżących jakoby cel określony w decyzji wywłaszczeniowej nie został zrealizowany w zakresie terenów przeznaczonych pod drogi. Z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1958 r., Nr 31, poz.138 ze zm.) wynikało, że tereny budownictwa jednorodzinnego powinny być wyposażone co najmniej w następujące urządzenia: 1) sieć ulic, 2) sieć elektryczną, 3) sieć wodociągową lub odpowiednią ilość studni użytku publicznego. Jeżeli natomiast tereny budownictwa jednorodzinnego nie posiadały urządzeń wymienionych w ust. 1 w chwili ich wyznaczenia, prezydia właściwych rad narodowych obowiązane były do zbudowania lub uzupełnienia tych urządzeń w miarę realizacji zabudowy tych terenów, jednakże nie później niż w terminie ustalonym jako końcowy termin zabudowy tych terenów (art. 6 ust. 1 pkt 6). Powyższe świadczy, że pod pojęciem wywłaszczenia pod tereny budownictwa jednorodzinnego należało rozumieć również wywłaszczenie pod wyposażenie tych terenów w sieć ulic, sieć elektryczną, sieć wodociągową lub odpowiednią ilość studni użytku publicznego. Zatem zarzut skarżących jest nieuzasadniony. Nie jest również pozbawione racji stanowisko Wojewody w zakresie nieuzasadnionego wydania w sprawie dwóch decyzji - orzekającej zwrot części nieruchomości i odmawiającej zwrotu innej części nieruchomości z uwagi na występującą w sprawie stronę o sprzecznym interesie - Prezydenta Miasta [...]. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.