IV SA/Gl 842/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. K. S. wniosła skargę, oznaczoną jako "odwołanie", na decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego i dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego za okres od dnia [...] do [...] 2006 r. w wysokości [...]- zł. wraz z ustawowymi odsetkami. Sąd zarządzeniem z dnia 4 lipca 2007 r. przekazał skargę K. S. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. i poinformował, że począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jednocześnie przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych, a przede wszystkim dopuszczalność skargi. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Dodatkowo, na podstawie art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem. Zatem ustawodawca przewidział pośredni tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w pierwszej instancji przez Burmistrza Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], od której przysługiwało odwołanie, co wynika z treści zawartego w niej prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie jego złożenia. Z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych wynika, że odwołanie złożone przez skarżącą w dniu [...] r. od powyższej decyzji zostało rozpoznane. W wyniku rozpatrzenia odwołania wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Reasumując, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną wobec której wykorzystano środek zaskarżenia w postaci odwołania. W zaistniałej sytuacji dopuszczalne było zatem wniesienie skargi, ale tylko i wyłącznie na rozstrzygnięcie organu odwoławczego tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], w nieprzekraczalnym terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia skarżącej (por. treść art. 53 § 1 P.p.s.a.). Przy czym okoliczność złożenia skargi bezpośrednio do tut. Sądu z pominięciem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, nie miała wpływu na treść podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, skarga jest niedopuszczalna i dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.