I FZ 327/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. G. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2007 r., sygn. akt I FZ 327/07 w zakresie odrzucenia zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 133/06 odmawiającego przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 30 listopada 2005 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku akcyzowego za listopad 2002 r. postanawia odrzucić zażalenie. 1 UZASADNIENIE Postanowieniem z 31 lipca 2007 r., sygn. akt I FZ 327/07 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 5 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 133/06 odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy przez ustanowienie nowego pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z 30 listopada 2005 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku akcyzowego za listopad 2002 r. Odrzucenie nastąpiło z powodu nie zachowania terminu do wniesienia zażalenia. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło 3 września 2007 r. pismo procesowe z wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie zażalenia. Skarżący nie zgadza się bowiem z rozstrzygnięciem NSA. Swoje stanowisko motywuje tym, iż otrzymał postanowienie WSA 16 marca 2007 r., w związku z czym termin do wniesienia zażalenia upływał 23 marca 2007 r. i w tedy też zostało nadane zażalenie. Skarżący podniósł również, iż nie ponosi odpowiedzialności za postępowanie pełnomocnika z urzędu i uznał, że to nienależyta staranność pełnomocnika przyczyniła się do odrzucenia zażalenia. Pełnomocnikowi doręczono bowiem postanowienie WSA 15 marca 2007 r., przez co termin do wniesienia zażalenia upłynął 22 marca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Pismo skarżącego jest w istocie zażaleniem na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem NSA i przedstawia argumenty na poparcie tezy przeciwnej, wskazując na ewentualne uchybienia ze strony sądu. Zażalenie (tak jak skarga kasacyjna) jest z istoty dewolutywnym środkiem odwoławczym, co oznacza, że może je rozpoznać jedynie Sąd wyższej instancji, nad Sądem który wydał zaskarżone orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że orzeczenia tego Sądu są prawomocne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Podstawy wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje także art. 194 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne należało na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucić. ----------------------- 1