II GSK 3959/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz, Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.), Sędzia WSA (del.) Jacek Czaja, , po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 618/17 w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 26 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 618/17, po rozpoznaniu skargi B. O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] czerwca 2016 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Znak towarowy graficzny "UCZEŃ" o nr [...] został udzielony na rzecz A. Sp. z o.o. w C. (dalej: uprawniona) i służy do oznaczania towarów w klasie 16 tj.: krzyżówek, czasopism i książek z krzyżówkami. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. B. O. (dalej: skarżąca, wnioskodawca), prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A. P. K.-M. B. O. w R., zażądała unieważnienie prawa ochronnego na ten znak towarowy. Wskazała, że wprowadza do obrotu publikacje, w tym czasopisma krzyżówkowe z wykorzystaniem kolorowych ramek. Podniosła, że działa na tym samym rynku co uprawniona wobec czego prawa ochronne na znaki obejmujące kolorowe ramki przysługujące uprawnionej stanowią ograniczenie swobody gospodarczej wnioskodawcy. Jej zdaniem, udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nastąpiło z naruszeniem art. 164 p.w.p. w związku z art. 129 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w związku z art. 120 ust. 1 p.w.p. w zakresie krzyżówek, alternatywnie art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w zakresie krzyżówek lub art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w zakresie czasopism i książek z krzyżówkami. Stwierdziła, że ograniczenie jej praw jest niedopuszczalne i posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia. Jako podstawę interesu prawnego wskazała przepisy dotyczące swobody działalności gospodarczej, zwłaszcza art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095). Jej zdaniem znaki zarejestrowane na rzecz uprawnionej, w tym sporny znak towarowy UCZEŃ, nigdy nie miały zdolności rejestrowej, tj. konkretnej zdolności odróżniającej, w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę, a krzyżówki nie są towarem. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Urząd Patentowy oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy UCZEŃ o nr [...]. Organ stwierdził, że wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Jego zdaniem, niemożność używania przez wnioskodawcę w działalności gospodarczej, którą prowadzi na tym samym rynku co uprawniony, oznaczenia stanowiącego sporny znak towarowy, który w jego ocenie, pozbawiony jest zdolności odróżniającej i jako taki powinien pozostać do swobodnego użytku przez wszystkich uczestników obrotu gospodarczego, stanowi ograniczenie swobody jego działalności gospodarczej, a co za tym idzie uzasadnia jego interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. W zakresie zarzutu udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w związku z art. 120 ust. 1 p.w.p. w odniesieniu do krzyżówek Urząd Patentowy stwierdził, że krzyżówka jest towarem, który może być przedmiotem transakcji handlowych. Uznał za niezasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w związku z art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. w odniesieniu do krzyżówek, czasopism i książek z krzyżówkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2037/13 uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ decyzją z dnia 2 czerwca 2016 r., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; zwanej dalej p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. umorzył postępowanie i przyznał uprawnionej koszty postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że skoro prawo na sporny znak towarowy UCZEŃ wygasło i ochrona nie została przedłużona, to wnioskodawca nie może zasadnie twierdzić, że istnienie prawa na ten znak towarowy stanowi przeszkodę w aktualnie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Sporne prawo wyłączne wygasło w dniu 9 października 2013 r., a więc ponad dwa lata przed wydaniem decyzji w sprawie. Organ stwierdził, że w tych okolicznościach sprawy sporne prawo wyłączne nie stwarza wnioskodawcy sytuacji realnego i bezpośredniego zagrożenia, ograniczenia wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie mógł wykazać, że ochrona na sporny znak towarowy w jakikolwiek sposób uniemożliwia mu działalność gospodarczą, ponieważ ochrona ta wygasła. Ponadto, między stronami nie toczą się żadne postępowania sądowe dotyczące choćby pośrednio spornego prawa na znak towarowy UCZEŃ o nr [...]. Uprawniony nie domaga się więc od wnioskodawcy zaprzestania działań w związku z wygasłym aktualnie prawem ochronnym na ww. znak towarowy. Zdaniem organu wobec wygaśnięcia ex leg w dniu 9 października 2013 r., prawa ochronnego na znak towarowy UCZEŃ o nr [...] na skutek upływu okresu, na które zostało udzielone i zaniechaniu przez uprawnionego złożenia w terminie wniosku o przedłużenie ochrony nie można przyjąć, aby interes prawny wnioskodawcy posiadał cechy bezpośredniości, konkretności i realności, skoro fakty i okoliczności zaistniałe w sprawie nie wykazują związku pomiędzy sytuacją prawną wnioskodawcy a prawem na sporny znak towarowy. Zdaniem organu brak wykazania interesu prawnego wnioskodawcy stanowi o braku jednego z koniecznych elementów stosunku administracyjnoprawnego i musi prowadzić do rozstrzygnięcia natury wyłącznie procesowej tzn. do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu bezsporne jest, że w dacie wniesienia wniosku o unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego UCZEŃ, zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 9 października 2003 r., służącego do oznaczania towarów w klasie 16 tj. krzyżówek, czasopism i książek z krzyżówkami wnioskująca posiadała interes prawny w żądaniu unieważnienia. Trafne są wywody, że ten interes prawny wynikał z art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, gdyż sporne prawo z rejestracji prowadziło do ograniczenia swobody działalności gospodarczej wnioskodawczyni w zakresie tożsamej działalności. Nie ma przy tym znaczenia, czy uprawniony korzystał z przysługującego mu prawa z rejestracji wzoru. Sam fakt uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego w sytuacji, gdy inny producent wprowadza na rynek produkty o cechach podobnych do zarejestrowanego znaku towarowego, stanowi wystarczającą przesłankę do uznania istnienia po stronie tego producenta interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru. Twierdzenie, że przy ocenie interesu prawnego powinno brać się pod uwagę ten interes jako mający cechy bezpośredniości, konkretności, realności jak i aktualności ocenianych w relacji do okoliczności faktycznych tej sprawy nie zostało przez organ wykazane aby mógł istnienie interesu prawnego zakwestionować. Wygaśnięcia ex lege w dniu 9 października 2013 r., prawa ochronnego na znak towarowy UCZEŃ o nr [...] na skutek upływu okresu, na który zostało udzielone i zaniechaniu przez uprawnionego złożenia w terminie wniosku o przedłużenie ochrony może prowadzić do umorzenia postępowania. Zgodnie z treścią art. 173 p.w.p. unieważnienie albo wygaśnięcie prawa ochronnego podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych, w myśl natomiast art. 244 ust. 5 p.w.p. przed upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja nie podlega wykonaniu. Ta niewykonalność decyzji, o której mowa w przytoczonym przepisie oznacza m.in. to, że do czasu upływu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie można przyjąć, że prawo z rejestracji wygasło. Oczywiście w decyzji o wygaśnięciu prawa z rejestracji jest oznaczona data, z jaką prawo to wygasło, ale to nie znosi skutków, o których mowa w art. 244 ust. 5 p.w.p. Wygaśnięcie prawa, wywołuje skutek od daty złożenia wniosku w tym przedmiocie, a unieważnienie prawa skutkuje jego ustaniem od początku tak, jakby prawo nigdy nie powstało. Wygaśnięcie prawa nie eliminuje skutków tego prawa wobec osób trzecich, związanych z okresem jego pozostawania w mocy (w szczególności, zachowana zostaje możliwość wystąpienia z roszczeniami dotyczącymi okresu, w którym prawo istniało). Natomiast unieważnienie prawa jest tożsame z uznaniem, że prawo nigdy nie istniało (skutek ex tunc), co definitywnie wyklucza możliwość wystąpienia z roszczeniami z tytułu naruszenia prawa. Sąd administracyjny nie może ustalać kwestii związanych z ewentualnymi postępowaniami cywilnymi. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ nie dokonał wyczerpującej oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, a w szczególności kwestii istnienia interesu prawnego i umorzenia postępowania w sytuacji wygaśnięcia spornego prawa wyłącznego w dniu 9 października 2013 r. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem tego przepisu tj. w sposób niepozwalający na prześledzenie rozumowania Sądu i poznanie rzeczywistych powodów uchylenia decyzji Urzędu, w szczególności z uwagi na: - zawarcie w wyroku niejasnych rozważań dotyczących prawidłowości dokonanej przez Urząd oceny istnienia interesu prawnego Skarżącej w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego, - zawarcie w wyroku niezrozumiałych rozważań w kwestii wygaśnięcia spornego prawa ochronnego, gdyż z jednej strony Sąd zauważył, że wygaśnięcie ex lege spornego prawa [z powodu upływu okresu ochrony] może prowadzić do umorzenia postępowania, z drugiej zaś strony, zawarł w wyroku bogaty wywód dotyczący decyzji stwierdzającej wygaśniecie prawa ochronnego, co z kolei w ogóle nie dotyczyło kontrolowanej sprawy, gdyż w takim przypadku decyzja nie jest wydawana (art. 168 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 p.w.p.), ale świadczy o tym, że kontrola zaskarżonej decyzji została przeprowadzona przez pryzmat przepisów dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego z innych przyczyn niż upływ okresu ochrony, - niejednoznaczne rozważania dotyczące umorzenia postępowania w sprawie, gdyż Sąd wskazuje, że: w niniejszej sprawie powinien "być brany pod uwagę fakt umorzenia postępowania w związku z przesłankami przewidzianymi w art. 105 § 1 k.p.a.", wygaśnięcie ex lege spornego prawa (z powodu upływu okresu ochrony) może prowadzić do umorzenia postępowania (s. 9 wyroku) oraz stwierdza, że "zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ nie dokonał wyczerpującej oceny wszystkich okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą o w szczególności kwestii istnienia interesu prawnego i umorzenia postępowania w sytuacji wygaśnięcia spornego prawa wyłącznego w dniu 9 października 2013 r. (s. 9 wyroku), co z jednej strony może wskazywać na to, że Sąd kontrolował zasadność umorzenia postępowania spornego, ale może również prowadzić do wniosku, iż w ramach postępowania spornego Urząd miał obowiązek ocenić okoliczność, jaką jest "umorzenie postępowania w sytuacji wygaśnięcia spornego prawa wyłącznego", co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, a postępowanie sporne umorzono z uwagi na brak interesu prawnego Skarżącej, gdzie jedną z okoliczności, która miała wpływ na uznanie, że interes prawny nie istnieje, było wygaśnięcie spornego prawa, - brak zarówno wyjaśnienia w czym konkretnie Sąd upatruje błędów Urzędu i jakie zarzuty stawia stwierdzając, że Urząd "nie dokonał wyczerpującej oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, a w szczególności kwestii istnienia interesu prawnego i umorzenia postępowania w sytuacji wygaśnięcia spornego prawa wyłącznego" (s. 9 wyroku) oraz wyraźnych wytycznych co do dalszego postępowania, co jest szczególnie znaczące, gdyż Sąd uchylił decyzję Urzędu z uwagi na naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., tj. z uwagi, na brak należytego wyjaśnienia sprawy, - dodatkowo Sąd, pomimo iż uchylił decyzję Urzędu z uwagi na naruszenie przepisów procesowych, jako jedyną podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. tj. naruszenie prawa materialnego, jednakże wadliwości uzasadnienia nie pozwalają na ustalenie, czy jest to omyłka, czy też Sąd w istocie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa materialnego, czego nie uzewnętrznił w sposób wyraźny w wyroku, powyższe uchybienia powodują, że wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej i wprowadza niepewność Urzędu co do kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art 153 p.p.s.a.; 2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Urząd nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy w sposób dostateczny, w szczególności kwestii interesu prawnego Skarżącej oraz umorzenia postępowania w sytuacji wygaśnięcia spornego prawa wyłącznego, podczas gdy Urząd wyjaśnił zarówno, w jaki sposób rozumiany jest interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, jaki jest stan faktyczny sprawy i jakie okoliczności przesądziły o tym, że w ocenie Urzędu w niniejszej sprawie przesłanka istnienia interesu prawnego Skarżącej nie została spełniona, w szczególności Urząd wziął pod uwagę fakt wygaśnięcia spornego prawa wyłącznego, a stanowisko Urzędu zostało przedstawione w zaskarżonej decyzji; 3. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c] w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w z art. 164 i art. 255 ust. 4 p.w.p., polegające na przyjęciu, że to Urząd miał obowiązek wykazać, że Skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym w niniejszej sprawie, podczas gdy postępowanie sporne jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym ciężar dowodu spoczywa na stronach i zadaniem Skarżącej było m.in. wykazanie, iż posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa, a zadaniem Urzędu była rzetelna i pełna ocena przedłożonego przez strony materiału dowodowego, z czego Urząd się wywiązał i co znajduje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji; 4. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tj. art. 164 w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez dokonanie błędnej wykładni przesłanki interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa wyłącznego wyrażające się w przyjęciu, że dla ustalenia, czy podmiot wnioskujący o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy legitymuje się interesem prawnym, istotna jest data złożenia wniosku o unieważnienie, podczas gdy interes prawny musi rzeczywiście istnieć, a więc spełniać cechy bezpośredniości, realności i aktualności, w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego tj. w dacie orzekania; 5. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. art 168 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 p.w.p., art. 172 p.w.p. oraz art. 244 ust. 1 i 5 p.w.p., polegające na przyjęciu, że w przypadku, gdy prawo ochronne na znak towarowy wygasło z uwagi na upływ okresu ochrony, wydawana jest decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego, wskazująca datę z którą prawo ochronne wygasło i od której może zostać złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas, gdy w takim przypadku, zgodnie z art. 168 ust. 4 p.w.p., nie jest wydawana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy, co z kolei wyklucza zarówno możliwość oznaczenia w decyzji daty z jaką prawo wygasło, jak i złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a co za tym idzie, także zastosowanie art. 244 p.w.p. oraz czyni rozważania Sądu w tym zakresie nieadekwatnymi do rozpatrywanej sprawy. Mając na uwadze powyższe, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty; rozpoznanie sprawy na rozprawie; zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż zasadnicze zarzuty w niej zawarte nie są usprawiedliwione, a pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, szczególnie dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie miały istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Zaskarżony wyrok Sądu I Instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, jest zgodny z prawem i dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu Na wstępie rozważań odnoszących się do zarzutów kasacyjnych należy podkreślić, że uchylona przez Sąd I Instancji decyzja Urzędu Patentowego RP o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana przez Organ po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek przekazania jej prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/WA 2037/13. Zgodnie z wytycznymi WSA zawartymi w cyt. wyżej wyroku została wyrażona jednoznaczna ocena prawna Sądu dotycząca interesu prawnego legitymującego wnioskodawczynię w zainicjowaniu niniejszego postępowania administracyjnego, która pokrywała się ze stanowiskiem organu, przyjętym w pierwszej decyzji z dnia 5 marca 2013 r., wydanej w tej sprawie oddalającej wniosek. Oceną tą, w myśl przepisu art.153 p.p.s.a., zarówno organ jak i Sąd I Instancji był związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy Nie ulega wątpliwości, że naruszenie przez Urząd Patentowy przepisu art. 153 p.p.s.a. musiało doprowadzić do zastosowania przez Sąd I Instancji przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. i uchylenia kwestionowanej decyzji. W tym miejscu należy jeszcze raz przypomnieć zasadnicze elementy tych wytycznych, w których Sąd I Instancji stanowczo stwierdził, że wnioskodawczyni legitymuje się interesem prawnym w tej sprawie i organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie powinien już badać interesu prawnego wnioskodawczyni, lecz zobowiązany jest do przedstawienia szerszej argumentacji odnośnie zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego, a w szczególności określenie grupy odbiorców towaru i realiów obrotu przedmiotowego towaru. Ponadto organ powinien rozważyć kwestię interesu innych uczestników obrotu w ochronie przed monopolizacją oznaczeń niedystynktywnych. Pomimo wytycznych Sądu i z naruszeniem przepisu art. 153 p.p.s.a. organ ponownie badał interes prawny wnioskodawczyni w niniejszej sprawie i stwierdził brak tego interesu po wygaśnięciu prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem 9 października 2013 r. i dlatego umorzył postępowanie w sprawie. Nie zaniechał zatem ponownego badania interesu prawnego i nie rozpoznał sprawy w zakresie przekazanym wytycznymi w oparciu o przepis art. 153 p.p.s.a. Już z tego powodu decyzja o umorzeniu postępowania podlegała uchyleniu, tym bardziej że nie wystąpiły inne przyczyny umorzenia jak bezprzedmiotowość postępowania. Wprawdzie Sąd I Instancji w swoim uzasadnieniu, które zawierało błędy i pewne braki nie stwierdził, że okoliczność wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie uzasadniała odstąpienia przez Urząd Patentowy od oceny prawnej zawartej w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2014 r. i nie uzasadniała ponownego badania przez organ interesu prawnego wnioskodawczyni, lecz właśnie taki pogląd zadecydował o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Wyrażony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnia wytyczne Sądu dla organu w myśl art. 153 p.p.s.a. Nie było również podstaw do umorzenia postępowania przez Urząd Patentowy z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną wygaśnięciem prawa ochronnego na sporny znak towarowy, gdyż przedmiot rozstrzygnięcia istnieje w postaci unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Organ orzekając o unieważnieniu prawa ochronnego stwierdza, że prawo to nie obowiązuje od dnia, od którego istniała ochrona (ze skutkiem ex tunc – wstecznym), natomiast wygaśnięcie prawa takiego skutku nie odnosi, gdyż prawo nie obowiązuje od daty wygaśnięcia określonej w prawie lub decyzji, w tym przypadku z upływem okresu ochrony, na które zostało udzielone. W tym miejscu należy odnieść się do trafnych, lecz nieistotnych dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi kasacyjnej, naruszenia art. 168 ust 1 pkt 1 w zw. ust. 4 p.w.p., art.172 p.w.p., art. 244 ust. 1 i 5 p.w.p. oraz art. 168 ust. 4 p.w.p., odnoszących do błędnej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które mimo swojej trafności nie mogły odnieść skutku w postaci uchylenia tegoż wyroku, który - jak już podkreślono wyżej - mimo błędnego częściowo uzasadnienia odpowiada prawu. Oczywista jest bowiem treść przepisów prawa własności przemysłowej wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej, które nie przewidują wydawania decyzji o wygaśnięciu prawa ochronnego z powodu upływu okresu ochrony, bowiem w rozpoznawanej sprawie prawo wygasło z upływem okresu ochrony. Zatem wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na temat skuteczności decyzji o wygaśnięciu były tutaj zbędne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ nie mógł nie zastosować się do wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, powołując się na brak interesu prawnego, skoro z wytycznych Sądu I Instancji jednoznacznie wynikało istnienie tego interesu po stronie wnioskodawczyni. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem interes prawny wnioskodawczyni w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego powinien istnieć w dacie zainicjowania tego postępowania przez złożenie wniosku, i późniejsze wygaśnięcie tego prawa nie pozbawia wnioskodawcy tego interesu. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że interes prawny w chwili orzekania przez organ nie istniał z powodu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w toku trwającego kilka lat postępowania o unieważnienie tego prawa, które zakończyło się decyzją o umorzeniu, wydanej po dacie wygaśnięcia prawa. Należy zauważyć, że pierwszy wyrok WSA z 13 lutego 2014 r. zawierający wytyczne z oceną prawną istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawczyni, a którą organ był związany zgodnie z art. 153 p.p.s.a. został wydany już po wygaśnięciu spornego prawa i Sąd uznał, że interes ten nadal istnieje. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo rozstrzygnął o uchyleniu zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a., który mimo przesądzenia w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/WA 2037/13, posiadania przez wnioskodawczynię interesu prawnego orzekł o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia braku interesu prawnego. Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej błędy uzasadnienia wyroku i naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie uniemożliwiały kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu i Instancji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na mocy art. 184 p.p.s.a.