I SA/Wa 557/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Z. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Minister Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. G., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę gminną. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] maja 2010 r. Prezydent Miasta [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w [...], pozostającej w dniu [...] grudnia 1998 r. we władaniu Gminy Miejskiej [...], a zajętej pod drogę publiczną posiadającą w dniu 1 stycznia 1999 r. kategorię drogi gminnej ul. [...], objętej księgą wieczystą Kw nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r.. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej jako ustawa, stwierdził, że 1 stycznia 1999 r. Gmina [...] nabyła z mocy prawa własność nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obr. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej [...], w dniu [...] grudnia 1998 r. stanowiącej własność M. P. w całości, zajętej pod drogę gminną, ulicę [...] w [...] (obecnie nowy nr drogi: [...]). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]), ul. [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, pod numerem [...] dla dzielnicy [...] w załączniku nr [...] do tej uchwały. Natomiast na mocy art. 103 ust. 2 ustawy, dotychczasowe drogi gminne i lokalne drogi miejskie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Zatem ul. [...] stała się z tym dniem drogą gminną. Natomiast uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z [...] października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze [...], miasta będącego na prawach powiatu w Województwie [...], ul. [...] w [...] nadano nowy nr drogi: [...]. Podniósł także, że zajętość działki nr [...] pod ul. [...] na dzień [...] grudnia 1998 r. stwierdzono jednoznacznie na podstawie projektu podziału nieruchomości do regulacji stanu prawnego ul. [...], wykonanego [...] października 1998 r., przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu [...] lutego 1999 r. Projekt podziału został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2001 r., nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że: "Zarząd [...] w [...] zwrócił się o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] (...) celem regulacji stanu prawnego ulicy [...], zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną". Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] września 2001 r. Następnie zauważył, że wykonanie projektu podziału nieruchomości do regulacji stanu prawnego ul. [...], zleconego w 1997 r. (na co wskazuje nr [...]) przez ówczesnego zarządcę tej ulicy wraz z widniejącą na mapie podziałowej datą sporządzenia: "[...] r." potwierdza jednoznacznie fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod pas drogowy ul. [...] w [...] i pozwala stwierdzić, że oddaje on stan faktyczny zajęcia przed dniem [...] grudnia 1998 r. Ponadto w sprawozdaniu technicznym z operatu podziałowego [...] geodeta uprawniony mgr inż. K. K. wskazała, że "w oparciu o osnowę pomiarową pomierzono granicę pasa zajęcia terenu". Z kolei w protokole granicznym spisanym w dniu [...] października 1998 r., stanowiącym integralną część operatu, opisano nową granicę - granicę przebiegu pasa ul. [...] w ramach działki nr [...], wydzielającą nowo powstałą działkę nr [...]. Protokół ten został podpisany bez zgłoszenia zastrzeżeń przez M. P. - właściciela dzielonej działki nr [...] na [...] grudnia 1998 r. W związku z tym Wojewoda stwierdził, że działka nr [...] obr. [...] była faktycznie zajęta pod pas drogowy ul. [...] w [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. i stanowiła fragment jej pasa drogowego. Dodał, że powyższe zarządca potwierdza w przedłożonym oświadczeniu z [...] maja 2004 r. zarządcy drogi - Zarządu [...] w [...] (prawnego poprzednika obecnego zarządcy drogi - Zarządu Dróg Miasta [...]). Następnie zaznaczył, iż kwestia zajęcia pasa drogowego drogi publicznej w trybie art. 73 ustawy musi być rozpatrywana w kontekście oceny stanu faktycznego zaistniałego w dacie [...] grudnia 1998 r. w odniesieniu do definicji pasa drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W związku z tym podniósł, że pas drogowy nie tylko obejmuje samą jezdnię, ale również pobocza, zatoki, rowy odwadniające, pasy izolacyjne oraz pozostałą infrastrukturę techniczną, związaną z potrzebami zarządzania drogą. Zdaniem Wojewody, fakt władania tą nieruchomością potwierdza "[...]" wykonany przez [...], prawnego poprzednika obecnego zarządcy drogi. Wynika z niego, że w 1990 r. dokonano technicznego przeglądu między innymi ul. [...] (wpisana pod pozycją [...]) i stwierdzono wówczas, iż jest to ulica o nawierzchni tłuczniowej. Ponadto z "[...]" wynika, że remontu kapitalnego wymagało [...] m2 jezdni. Dodatkowo zarządca drogi przedłożył oświadczenie z [...] maja 2004 r. Zarządu [...] w [...] - prawnego poprzednika obecnego zarządcy drogi - w którym wskazano, że działka nr [...] była zajęta pod drogę gminną ul. [...] w [...] [...] grudnia 1998 r. i pozostawała w tym czasie w zarządzie Zakładu [...] - prawnego poprzednika obecnego zarządcy drogi. Również sporządzenie projektu podziału nieruchomości do regulacji stanu prawnego ul. [...], zleconego w 1997 r. przez ówczesnego zarządcę tej ulicy, potwierdza ten fakt. W ocenie Wojewody, daty wykonywania przeglądów i remontów pozwalają uznać za udowodnione władanie ul. [...], w okresie przed dniem [...] grudnia 1998 r., przez prawnego poprzednika obecnego zarządcy drogi. Zawarte w niej zapisy uzyskane zostały na podstawie oględzin wykonywanych bezpośrednio w terenie. Ustosunkował się on również do wyżej wymienionych dokumentów wskazując, że ustawodawca nie przedstawił w art. 73 ustawy sposobu, w jakim należy udokumentować władztwo przejmowanej w tym trybie nieruchomości. Podsumowując Wojewoda [...] stwierdził, że w tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, dyspozycja art. 73 ustawy została spełniona. Zaś w końcowej części uzasadnienia wskazał, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości według stanu na [...] grudnia 1998 r. była M. P.. Natomiast obecnie współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są U. G. oraz Z. G. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Nie zgadzając się z powyższą decyzją odwołanie złożył Z. G. - kwestionując fakt zajętości spornej działki pod drogę, jak również fakt sprawowania nad nią władztwa przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 ustawy nastąpiło, jeżeli w dniu [...] grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: 1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego; 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną; 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Wskazał, że w dniu [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego - albowiem w dniu [...] grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], wydzielonej z działki nr [...], była M. P. (obecnie S.), na podstawie umowy darowizny z dnia [...].06.1992 r.. Rep. [...] nr [...]. Następnie na podstawie umowy sprzedaży z [...] lutego 1999 r., Rep. [...] nr [...] prawo własności przedmiotowej nieruchomości nabyli U. G. i Z. G.. Pozostają oni nadal właścicielami przedmiotowej nieruchomości, co znajduje potwierdzenie w księdze wieczystej nr [...]. Fakt, że w dniu [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną Minister ustalił na podstawie: a) uchwały Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z [...] maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...] z 1986 r. Nr [...], poz. [...]), na mocy której ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, b) art. 103 ust. 2 ustawy, na mocy którego przedmiotowa droga od dnia [...] stycznia 1999 r. stała się drogą gminną, c) mapy z projektem podziału nieruchomości do regulacji stanu prawnego ul. [...], sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. K. w dniu [...] października 1998 r. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], z której wynika, że działka nr [...] była zajęta pod drogę. Potwierdzeniem tego faktu jest również decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2001 r. zatwierdzająca podział działki nr [...]. Dodatkowo na ww. mapie geodeta uprawniony A. G. potwierdził, że działka nr [...] wchodzi w skład ul. [...]. Minister stwierdził także, że w dniu [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym o czym świadczy wiosenny przegląd ulic z 1990 r., z którego wynika, iż przedmiotowa ulica posiadała nawierzchnię tłuczniową oraz przeszła remont kapitalny jezdni oraz oświadczenie Dyrektora Zarządu [...] w [...] z [...] maja 2004 r., w którym potwierdza on, że działka nr [...] pozostawała w dniu [...] grudnia 1998 r. w zarządzie Zakładu [...] w [...] i była zajęta pod drogę publiczną - ul. [...]. Na decyzję Ministra Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. G. - podnosząc, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] nie była zajęta w dniu [...] grudnia 1998 r pod drogę oraz pozostawała cały czas w dyspozycji osób prywatnych, a więc nie może być przejęta w trybie art. 73 ustawy. Zdaniem skarżącego, przywołany w zaskarżonej decyzji materiał dowodowy w żaden sposób nie potwierdza faktu zajęcia pod drogę przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1998 r. oraz faktu władania nią w tej dacie przez jednostkę samorządu terytorialnego. Przy czym postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone jednostronnie, zaś przy podejmowaniu decyzji w ogóle nie wzięto pod uwagę i nie ustosunkowano się do wniesionych przez niego uwag i dowodów. Dodał, że sporny teren cały czas pozostaje w jego władaniu i Prezydent Miasta [...] nalicza mu od niego podatek od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów procesowych, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych w kontekście zastosowanego w sprawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r.. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej jako ustawa, oraz - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez co najmniej przedwczesne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rozwoju z [...] stycznia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r. stwierdzającą nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...], zajętej pod drogę gminną - ul. [...] w [...]. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 73 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu [...] grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem [...] stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany powyżej przepis określa przesłanki, których tylko łączne wystąpienie powoduje przejście gruntu na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. Przesłankami tymi są: władanie w dniu [...] grudnia 1998 r. gruntem przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego; zajęcie gruntu pod drogę publiczną i brak tytułu własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego do zajętego gruntu. Poza sporem pozostaje, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], z której wydzielono sporną działkę nr [...], w dniu [...] grudnia 1998 r. stanowiła własność M. P., która nabyła ją na podstawie umowy darowizny z [...] czerwca 1992 r., Rep. [...] nr [...]. Następnie na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w dniu [...] lutego 1999 r. ww. działkę nr [...] nabyli U. G. i Z. G.. Obecnie właścicielami spornej działki nr [...] wydzielonej z działki nr [...] pozostają U. G. i Z. G.. Zatem prawo własności do działki nr [...] niewątpliwie przysługiwało osobie fizycznej, a nie Skarbowi Państwa, bądź jednostce samorządu terytorialnego - co oznacza, że spełniona została pierwsza z przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy. Bezsporne w sprawie jest również to, na mocy uchwały Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...] z 1986 r. Nr [...], poz. [...]), ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy przedmiotowa droga od dnia [...] stycznia 1999 r. stała się drogą gminną. Natomiast kwestią sporną jest, czy działka nr [...] była w dniu [...] grudnia 1998 r. zajęta była pod drogę publiczną oraz czy Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nią władały. Przy czym wskazać należy, że z uwagi na to, iż wskazany powyżej przepis ma charakter wywłaszczeniowy, organy orzekające w sprawie zobowiązane były w sposób niezwykle precyzyjny wykazać spełnienie przesłanek w nim określonych. Wyjaśnić należy, że przestrzenne granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, do których odnosi się art. 73 ust. 1 ustawy, determinuje stan faktyczny istniejący na gruncie - a więc sposób jego zagospodarowania, pozwalający na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Pasem drogi jest zaś - zgodnie z tym przepisem - wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Jako dowód zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną organy orzekające w sprawie wskazały mapę z projektem podziału nieruchomości do regulacji stanu prawnego ul. [...], sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. K. w dniu [...] października 1998r., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] - z której wynika, że działka nr [...] była zajęta pod drogę. Potwierdzeniem tego faktu, jest również decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2001 r. zatwierdzająca podział działki nr [...]. Wskazały także, iż na mapie tej geodeta uprawniony A. G. potwierdził, że działka nr [...] wchodzi w skład ul. [...]. Zatem w rozpoznawanej sprawie spełnienie przesłanki zajętości nieruchomości pod drogę oparto wyłącznie na mapie z projektem podziału nieruchomości do regulacji stanu prawnego ul. [...] sporządzonej przez uprawnionego geodetę K. K. w dniu [...] października 1998 r. Tymczasem z analizy tej mapy nie wynika jednak, aby na dzień sporządzenia projektu podziału nieruchomości w dniu [...] października 1998 r. oraz na datę jego przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lutego 1999 r. - sporna działka nr [...] stanowiła cześć pasa drogowego ul. [...], a więc była zajęta pod drogę. Zauważyć bowiem należy, iż na projekcie podziału nieruchomości znajduje się adnotacja Kierownika [...] – J. K., działającej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], o tym, że niniejszy projekt podziału został zatwierdzony decyzjami jednostkowymi. Zaś z akt sprawy wynika, że do zatwierdzenia podziału nieruchomości składającej się z działki nr [...] doszło dopiero decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., natomiast potwierdzenie, że działka nr [...] wchodzi w skład ul. [...] nastąpiło dopiero w dniu [...] maja 2003 r. - w opisie zmian sporządzonym przez geodetę uprawnionego A. G. na mapie projektu podziału nieruchomości. Wskazać również należy, iż ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień [...] maja 2010 r. wynika jasno, że sporna działka nr [...] została sklasyfikowana jako użytek o symbolu "[...]", a więc (jak słusznie podnosi skarżący) miała przeznaczenie - zurbanizowane tereny niezabudowane. Oznacza to, że działka ta nie była sklasyfikowana jako droga - symbol "[...]". Zatem z przedstawionych powyżej dokumentów, wbrew stanowisku organu, nie można jednoznacznie stwierdzić, że sporna działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r. Za przedwczesne uznać również należy stanowisko organów, że w niniejszej sprawie wystąpiła ostatnia z przesłanek wymieniona w art. 73 ust. 1 ustawy dotycząca władania gruntem przez Gminę [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. Władanie nieruchomością to dokonywanie określonego rodzaju czynności faktycznych względem nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Przy czym zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym dla jej udowodnienia należy wykazać wykonywanie prac związanych, m. in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. W rozpoznawanej sprawie jako dowód władania nieruchomością zajętą pod drogę publiczną wskazano: - wiosenny przegląd ulic 1990 r., z którego wynika, że przedmiotowa ulica posiadała nawierzchnię tłuczniową oraz przeszła remont kapitalny jezdni; - oświadczenie Dyrektora Zarządu [...] w [...] z [...] maja 2004 r., w którym potwierdza on, że działka nr [...] pozostawała w dniu [...] grudnia 1998 r. w zarządzie Zakładu [...] w [...] i była zajęta pod drogę publiczną - ul. [...]. Wskazać należy, iż z powołanego wiosennego przeglądu ulic 1990 r. wynika jedynie, że ul. [...] (poz. [...]) o nawierzchni tłuczniowej wymagała przeprowadzenia kapitalnego remontu jezdni o pow. [...] m2. Z tak ogólnego planu remontu dróg obejmującego przedmiotową ulicę w żaden sposób nie można ustalić, aby działka nr [...] położona była w obrębie jezdni tej ulicy, a tym samym jej powierzchnia mieściła się w powierzchni jezdni planowanej do remontu. Poza tym, jak utrzymuje skarżący, działka nr [...] nie znajdowała się w granicach jezdni ul. [...] - albowiem w dniu [...] grudnia 1998 r. i po tej dacie była częścią działki nr [...], stanowiła użytki rolne i była zajęta pod sad, co zostało ujęte w ewidencji gruntów. W tych okolicznościach jedynie oświadczenie Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej w [...] z [...] maja 2004 r. o tym, że w dniu [...] grudnia 1998 r. działka nr [...] pozostawała w zarządzie Zakładu [...] w [...] i była zajęta pod drogę publiczną - jest niewystarczające do potwierdzenia sprawowania władztwa publicznego nad tą drogą w dniu [...] grudnia 1998 r. Ponadto wskazać należy, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek innych dowodów, wykazujących władztwo publiczne nad przedmiotową działką nr [...], takich jak np.: umowy obejmujące okres [...] grudnia 1998 r. dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji drogi, dokumenty finansowe związane z wykonaniem ww. prac zlecanych przez zarządcę drogi (np. rachunki i faktury), umowy ubezpieczenia dróg publicznych zawarte przed dniem [...] grudnia 1998 r. i obejmujące tę datę, dokumentacja projektowa remontu ulicy, jak i jego dokumentacja powykonawcza, w tym protokoły zdawczo-odbiorcze wskazujące na prowadzenie robót w okresie obejmującym [...] grudnia 1998 r. W konsekwencji Sąd uznał, że przedwcześnie przyjęto, iż zaistniały wszystkie przesłanki wymienione w art. 73 ust. 1 ustawy - gdyż okoliczności dotyczące zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną oraz fakt władania nią przez Gminę [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. wymagają dokładnego i jednoznacznego wyjaśnienia. W okolicznościach tej sprawy należało stwierdzić zatem, że zarówno podjęta przez organ I instancji decyzja stwierdzająca nabycie z mocy prawa własności spornej działki, jak też utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji, są przedwczesne i wydane zostały z naruszeniem ww. art. 73 ustawy oraz przepisów k.p.a., w tym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. - bowiem organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Rozpatrując ponownie sprawę organ wojewódzki weźmie pod uwagę przedstawione stanowisko Sądu i dokona ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, a w razie potrzeby uzupełni materiał dowodowy niezbędny do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym prowadząc postępowanie dowodowe, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód dopuści wszystko, co może się przyczynić do jednoznacznego stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 73 ustawy. Będzie miał też na względzie fakt, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. Wskazać również należy, iż we wniosku z [...] maja 2010 r. wszczynającym niniejsze postępowanie, w załącznikach znajduje się uwaga: "kopia książki drogi-ulicy [...] oraz kopia protokołu przeglądu dróg z [...].03.1997 r. przekazana przy piśmie [...] z dnia [...].02.2004 r. (sprawa [...])". Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, które wyjaśni w sposób nie budzący wątpliwości wszystkie okoliczności sprawy i spełnienie przesłanek określonych w art. 73 ustawy - organ wyda decyzję, a swoje rozstrzygnięcie wyczerpująco umotywuje w jej uzasadnieniu, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 200 i art. 210 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.