III SA/Wa 2162/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej także: "DIAS" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia K.K. (dalej także: "skarżący", "zobowiązany") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (dalej także: "organ I instancji", "Naczelnik US" lub "organ egzekucyjny") z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] na podstawie zawiadomienia z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszczął wobec majątku K. K. postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej także: "wierzyciel") tytułów wykonawczych z [...] października 2016 r. o numerach od [...] do [...] oraz [...],[...] i [...] obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. oraz poszczególne miesiące 2011r. (I – VIII) w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę. W celu wyegzekwowania ww. należności, organ egzekucyjny zawiadomieniami z [...] listopada 2016 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego w dwóch bankach. Zawiadomieniem z [...] listopada 2016 r. organ egzekucyjny dokonał także zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego w [...] S.A. w upadłości likwidacyjnej w [...]. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu [...] listopada 2016 r., natomiast ww. Spółka zawiadomienie o zajęciu otrzymała w dniu [...] listopada 2016 r. Syndyk Spółki, o której mowa poinformował organ egzekucyjny, że skarżący zakończył pracę w Spółce w dniu [...] kwietnia 2015 r. Dodał, że Spółka aktualnie znajduje się w upadłości likwidacyjnej i posiada zobowiązania wobec skarżącego z tytułu niewypłaconego jemu wynagrodzenia. Syndyk, z chwilą regulowania zobowiązań przekaże organowi egzekucyjnemu zajętą część wynagrodzenia skarżącego. Pismami z [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł zarzuty egzekucyjne oraz pismem z tej samej daty skargę na dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę w [...] S.A. w upadłości likwidacyjnej na podstawie zawiadomienia z dnia [...] listopada 2016 r. Postawił przy tym zarzut naruszenia art. 72 § 1 - § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), gdyż uznał, że zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe pod względem formalnym. Podniósł, iż zastosowano środek egzekucyjny w postępowaniu, które podlega umorzeniu na skutek wniesionych przez skarżącego zarzutów. Dodał, że nie może być uznana za zgodną z prawem czynność w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte oraz, iż wynik niniejszej sprawy jest związany z rozstrzygnięciami w innych sprawach. Zobowiązany złożył bowiem zarówno zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., zażalenie na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji oraz wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2016 r., przy czy odwołanie i skarga nie zostały dotychczas rozpoznane. Skarżący wystąpił zatem o uchylenie zastosowanego środka oraz wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. Z uwagi na zgłoszenie zarzutów organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów oraz wstrzymał realizację zajęć wierzytelności. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę w [...] S.A. w upadłości likwidacyjnej na podstawie zawiadomienia z dnia [...] listopada 2016 r. W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, skarżący postawił zarzuty naruszenia: - art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; - art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż w jego ocenie nie może być uznana za zgodną z prawem czynność w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte. Zajęcie wynagrodzenia za pracę nastąpiło z naruszeniem art. 72 § 1 i § 4 u.p.e.a., które zostały nieprawidłowo zastosowane przez organ egzekucyjny. Zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe pod względem formalnym, a środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniach egzekucyjnych podlegających umorzeniu na skutek wniesionych przez skarżącego zarzutów. Wynik sprawy jest związany ze sposobem rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Dodał ponadto, iż Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w części określającej zobowiązanie podatkowe: za sierpień 2011r. ([...]), określając zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie [...] zł, za styczeń i luty 2013 r. i umorzył postępowanie podatkowe w tym zakresie, w pozostałej części tj. za miesiące styczeń – lipiec i grudzień 2011 r. oraz kwiecień, lipiec i grudzień 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. Od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]września 2016 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US, gdyż nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia tego organu. W uzasadnieniu przedstawił na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Następnie powołał się na treść art. 54 u.p.e.a. oraz wskazał na charakter postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu. Stwierdził, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Nie bada się w nim zarówno wymagalności i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 3207/10). Odnosząc treść tego przepisu, jak również przepisów wskazanych w zażaleniu do realiów rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy zauważył, że w sprawie zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a., a także nie naruszono trybu postępowania jego stosowania (art. 72 u.p.e.a.). W szczególności spełnione zostały wszystkie warunki formalne, o których mowa w treści ostatnio powołanego przepisu, jak również w art. 67 § 2 u.p.e.a., dotyczące zajęcia egzekucyjnego. Nadto, zajęcie zostało sporządzone prawidłowo, tj. według wzoru określonego w załączniku Nr 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339). Odnosząc się natomiast do okoliczności będących podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz okoliczności kwestionujących prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych i postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym zarówno z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak i odwołaniem od decyzji wymiarowej, czy też zażaleniem na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tejże decyzji. Przedmiotowe okoliczności nie podlegają zatem rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Podobnie, za niezasadne uznał twierdzenia skarżącego, że w przypadku uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej konieczne będzie uwzględnienie skargi na czynności egzekucyjne. Odwołując się do zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia w skardze na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego można bowiem podnosić jedynie okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. W tym postępowaniu bada się zatem zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, w ocenie organu odwoławczego pozostają zatem bez wpływu na prawidłowość dokonania czynności egzekucyjnej. Tym samym zarzuty zażalenia Dyrektor IAS uznał za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"), wnosząc o uchylenie postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, skarżący postawił zarzuty naruszenia: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty i argumenty zawarte w zażaleniu świadczyły o konieczności jego uchylenia w całości i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia; - art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; - art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył dotychczas prezentowaną argumentację o wadliwości zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia, jak i pozostawania wyniku niniejszej sprawy w związku ze sposobem rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Ponownie wskazał na wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz treść decyzji tego organu z dnia [...] września 2016 r. Dodał także, iż na wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...], uchylających decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] odnoszące się do innych zobowiązań podatkowych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 54 u.p.e.a., tj. postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6). Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez pojęcie czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne zostały zaś wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Wśród nich wymieniono egzekucję z wynagrodzenia za pracę (art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie w toku postępowania egzekucyjnego dokonano m.in. czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wynagrodzenia za pracę, tj. wymienioną w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a. W zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia [...] listopada 2016 r. wskazano tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] oraz o numerach: [...],[...], [...], okresy których tytuły te dotyczą (od grudnia 2010 r. do sierpnia 2011 r.) oraz kwoty dochodzonych należności (należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych). W tytule wykonawczym nr [...] jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku numer [...], datę wydania orzeczenia: [...] września 2016 r., okres, którego dotyczy dochodzona należność pieniężna: od [...]do [...] grudnia 2010 r. W pozostałych tytułach wykonawczych, o których wyżej mowa jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku numer [...], datę wydania orzeczenia: [...] lipca 2016 r., okresy, których dotyczą dochodzone należności obejmują poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia 2011r. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia zostało skarżącemu doręczone wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu [...] listopada 2016 r. Pracodawca zawiadomienie o zajęciu otrzymał w dniu 7 listopada 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż czynność egzekucyjna, o której mowa, dotyczyła należności pieniężnych. W odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] określonych decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]września 2016 r. nr [...] do [...], w przedmiocie określenia K. K. wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące (od lutego do grudnia) 2010 r., którą to decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w części określającej zobowiązanie podatkowe za miesiąc grudzień 2010 r. ([...] zł) i w tym zakresie zobowiązanie podatkowe określił na kwotę [...] zł, w pozostałej części ww. decyzję utrzymał w mocy. W odniesieniu zaś do pozostałych tytułów wykonawczych, należności pieniężnych, określonych decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., określającą zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r., grudzień 2011 r., styczeń i luty 2013 r., kwiecień 2013 r., lipiec 2013 r. oraz grudzień 2013 r. Decyzji tej, jak wynika z akt egzekucyjnych, postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres obejmujący miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r. Zastosowany środek egzekucyjny został wymieniony w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe zajęcie nastąpiło z naruszeniem art. 72 § 1-4 u.p.e.a., gdyż prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu wskutek wniesionych przez skarżącego zarzutów egzekucyjnych. Zostało nadto nieprawidłowo wszczęte, a zatem dokonana czynność egzekucyjna jest niezgodna z prawem. Także wystawione tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. są wadliwe, gdyż decyzja stanowiąca ich podstawę została decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylona w części określającej zobowiązanie podatkowe za sierpień 2011 r., określając zobowiązanie podatkowe w tym zakresie w niższej wysokości, zaś postępowanie podatkowe po uprzednim uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. za miesiące styczeń i luty 2013 r. zostało umorzone. W pozostałym zakresie decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. została utrzymana w mocy. Tym samym postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone, prowadząc do uchylenia wszystkich zastosowanych środków egzekucyjnych. Skarżący wskazuje także na zaskarżenie ostatecznych decyzji wymiarowych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W ocenie Sądu zarzuty i argumentacja skarżącego wskazująca na wadliwość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie o zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego i działań podejmowanych w celu jego zastosowania, to jest czynności egzekucyjnej. Środek egzekucyjny zastosowany w niniejszej sprawie został przewidziany w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a., został też zachowany tryb przewidziany do jego zastosowania (art. 72 § 1 – 4 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika bowiem, że Naczelnik US zawiadomieniem z 2 listopada 2016 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia skarżącego. Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu [...] listopada 2016 r. Pracodawca ([...] S.A.) zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę otrzymał w dniu 7 listopada 2016 r. Zawiadomienie odpowiada wzorowi określonemu w załączniku Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339) i zawiera niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 i art. 72 u.p.e.a. Zgodnie z art. 72 § 2 u.p.e.a. zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. W dacie dokonania zajęcia ([...] listopada 2016 r.) decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., będąca podstawą wystawienia tytułów wykonawczych i dokonanego zajęcia pozostawała w obrocie prawnym w brzmieniu nadanym jej przez ten organ. Skarżący sam wskazuje bowiem, iż decyzja organu odwoławczego uchylająca tą decyzję (jak wynika akapitu drugiego uzasadnienia skargi na stronie 3 skargi) jedynie w części, pochodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. Badanie zgodności z prawem czynności egzekucyjnej odbywa się według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie dokonania tej czynności. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż późniejsze (częściowe) uchylenie decyzji wymiarowej stanowi o wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej, będącej przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Jak już wskazano wyżej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. został postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nadany rygor natychmiastowej wykonalności w części obejmującej okres od stycznia do sierpnia 2011r. Zgodnie z art. 239 b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) wniesienie zażalenia na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie wstrzymuje wykonania decyzji. W tytule wykonawczym nr [...] jako podstawę prawną obowiązku wskazano zaś podlegającą wykonaniu ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. Skarżący zarówno w toku postępowania egzekucyjnego, jak i w skardze nie wskazał na okoliczności, które stanowiłyby o tym, że w dacie dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej brak było podstaw do dokonania tej czynności. Okoliczności takiej nie stanowi bowiem także zaskarżenie ostatecznych decyzji wymiarowych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i doktrynie, przyjmuje się jednolicie, że przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, w postępowaniu tym nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku. Skarga ze swej istoty nie może zmierzać do unicestwienia postępowania egzekucyjnego i nie polemizuje z zasadnością jego wszczęcia w ogóle lecz zmierza do skłonienia organów egzekucyjnych, aby te prowadziły czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy (por. wyrok NSA z 5 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1202/17 oraz WSA w Krakowie z 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 904/17; orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: www.cbois.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, jak słusznie dostrzegły organy orzekające w sprawie, że nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają wyłącznie zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się więc ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jak i okoliczności kwestionujące prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie podlegają rozpatrzeniu w ramach niniejszego postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest bowiem środkiem konkurencyjnym zarówno z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak odwołaniem od decyzji wymiarowej, czy też skargą do sądu. Takie stanowisko jest zgodne z poglądami prawnymi zaprezentowanymi w wyroku NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13 w świetle, których zarzuty nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, bowiem rozpatrzenie takiego żądania byłoby próbą obejścia prawa i naruszyłoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Skarga na czynność egzekucyjną jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej. Skarga na czynności egzekucyjne winna być zatem rozpatrywana niezależnie od ewentualnego postępowania w trybie art. 33 u.p.e.a., a także niezależnie od postępowania wymiarowego dotyczącego zobowiązania podatkowego. Podzielając w całości ww. poglądy NSA stwierdzić należy, że skarżący skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia, o czym stanowi wprost lektura skargi. Tym samym zarzuty zawarte w skardze Sąd w całości uznał za niezasadne. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd nadto nie dopatrzył się innych naruszeń prawa dających podstawę do uwzględnienia skargi. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, po rozpoznaniu zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.