I OZ 1186/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 542/18 o odrzuceniu skargi S.L. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10 postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 28 lutego 2018 r. S.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez organ wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10, wydanego w sprawie ze skargi S.L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., którym Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego S.L. z dnia 4 lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., ponowionego pismem z dnia 21 listopada 2008 r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 542/18 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Podstawę odrzucenia skargi stanowi zatem między innymi powaga rzeczy osądzonej. Res iudicata jest to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Z treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wynika wprost, że w ujęciu tego przepisu powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją procesową faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W tej sytuacji zachodzi podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z urzędu wiadome mu jest, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badał już kwestię niewykonania wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 349/10 i wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1620/11, prawomocnym od dnia 19 kwietnia 2012 r., oddalił skargę. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że zgodnie z ustaleniami Sądu dokonanymi na podstawie akt sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 349/10, odpis prawomocnego wyroku w tej sprawie został doręczony Komendantowi Głównemu Policji w dniu 15 kwietnia 2011 r., natomiast akta postępowania administracyjnego zostały doręczone organowi w dniu 3 czerwca 2011 r. 30-dniowy termin zakreślony w sentencji wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10 rozpoczął zatem bieg w dniu 4 czerwca 2011 r. i upłynął z dniem 4 lipca 2011 r. Jednocześnie Sąd ustalił, że Komendant Główny Policji wydał w dniu 4 lipca 2011 r. decyzję nr 44 w przedmiocie oznaczonym w sentencji wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. i doręczył ją skarżącemu w dniu 12 lipca 2011 r. Skarga na niewykonanie w/w wyroku oraz żądanie wymierzenia organowi grzywny okazała się zatem pozbawiona podstaw prawnych. Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, sprawa objęta niniejszą skargą jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo z w/w prawomocnie osądzoną sprawą, a w konsekwencji korzysta z przymiotu powagi rzeczy osądzonej. Fakt, iż następnie decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 4 lipca 2011 r. nr 44 stała się przedmiotem oceny zarówno Ministra Spraw Wewnętrznych, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie ma wpływu na powstanie stanu bezczynności w zakresie wykonania wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10. Sąd zaznaczył dodatkowo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1592/14, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., odrzucił skargę S.L. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia S.L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W obszernym uzasadnieniu zażalenia przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność prezentowanego przez niego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z art. 154 § 1 P.p.s.a. wynika zatem, iż w przypadku niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, skarżący może wnieść do sądu administracyjnego wyłącznie skargę na niewykonanie takiego wyroku, domagając się wymierzenia mu grzywny w oparciu o ten przepis. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego S.L. z dnia 4 lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., ponowionego pismem z dnia 21 listopada 2008 r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Następnie, na skutek skargi S.L. na niewykonanie przez organ w/w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10, sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1620/11 oddalił skargę, wskazując, iż Komendant Główny Policji wydał w dniu 4 lipca 2011 r. decyzję nr 44 w przedmiocie oznaczonym w sentencji wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. Kolejna skarga S.L. na niewykonanie przez organ wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10 została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1592/14, z uwagi na fakt, że niewykonanie w/w wyroku było już przedmiotem rozpoznania sądowego, zakończonego prawomocnym oddaleniem skargi, zaś następna skarga wniesiona ponownie w tym samym trybie jest niedopuszczalna. Przedmiotem obecnie rozpoznawanej sprawy jest kolejna już skarga S.L. na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że pomiędzy niniejszą sprawą a sprawą zakończoną wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1620/11 – zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, co czyni skargę w rozpoznawanej sprawie niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Niniejsza sprawa korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). W konsekwencji, z uwagi na charakter rozstrzygnięcia, tj. odrzucenie skargi, Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku odniesienia się do argumentacji skarżącego zawartej w skardze. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś podnoszone w zażaleniu zarzuty są niezasadne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.